I SA/Sz 530/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Kazimierz Maczewski,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2019 r. sprawy ze skargi P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2014, 2015 i 2016, po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia [...] r. nr [...] , 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego P.C. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Burmistrz Miasta S. wydał w dniu [...] lutego 2014 r. decyzję nr [...], w której ustalił P. C., (dalej "podatnik", "skarżący"), zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2014 w wysokości [...] zł. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...] marca 2014 r. Organ I instancji wydał w dniu [...] stycznia 2015 r. decyzję nr [...], w której ustalił podatnikowi, zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2015 w wysokości [...] zł. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...] lutego 2015 r. W dniu [...] września 2016 r. do organu I instancji wpłynął wniosek podatnika o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzjami. Organ I instancji wydał w dniu [...] stycznia 2017 r. decyzję nr [...], w której: 1. uchylił decyzję ostateczną własną z dnia [...] lutego 2014 r.; 2. ustalił wymiar podatku od nieruchomości za rok 2014 w wysokości [...] zł; 3. ustalił, że podatek od nieruchomości płatny jest: - kwota [...]zł – w terminach i ratach wynikającymi z decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. - kwota [...]zł- w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] stycznia 2017 r. Organ I instancji wydał w dniu [...] stycznia 2017 r. decyzję nr [...], w której: 1. uchylił decyzję ostateczną własną z dnia [...] stycznia 2015 r.; 2. ustalił wymiar podatku od nieruchomości za rok 2015 w wysokości [...] zł; 3. ustalił, że podatek od nieruchomości płatny jest: - kwota [...]zł – w terminach i ratach wynikającymi z decyzji z dnia [...] stycznia 2015 r. - kwota [...]zł- w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji. Decyzję doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] stycznia 2017 r. Organ I instancji wydał w dniu [...] lutego 2016 r. decyzję nr [...], w której ustalił podatnikowi, zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2016 w wysokości [...] zł. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...] lutego 2016 r. Organ I instancji, na podstawie art. 254 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.), dalej "o.p.", wydał w dniu [...] września 2016 r. decyzję nr [...], w której ustalił podatnikowi, zobowiązanie w podatku od nieruchomości za rok 2016 w wysokości [...] zł. Decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...] września 2016 r. W dniu [...] lipca 2018 r. do organu I instancji wpłynęło pismo podatnika zatytułowane "wniosek o zwrot nienależnie pobranych opłat z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2012 do stycznia 2017". Podatnik powołał się w nim na art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Skarżący podał, że w 2018 r. przeprowadzono u niego kontrolę i dokonano pomiarów powierzchni budynków, która okazała się niższa niż powierzchnia będąca przedmiotem wymiaru podatku w decyzji ostatecznej. Ponadto podatnik zakwestionował prawidłowość opodatkowania budynków stawką podatku jak od działalności gospodarczej. W ocenie skarżącego, przedmiotowe budynki winny być opodatkowane stawką podatku jak dla budynków mieszkalnych. Organ I instancji wydał w dniu [...] lipca 2018 r. postanowienie nr [...], w którym wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2013-2016 za nieruchomości położone w S. przy ul. [...] (działka nr [...] i [...] w obrębie [...]). Organ I instancji wydał, na podstawie art. 1, art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1445 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", art. 21 § 1 pkt 2, art. 63 § 1, art. 70 § 1, art. 270 art. 245 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., decyzję z dnia [...] stycznia 2019 r., nr [...], w której: 1. uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2014; 2. uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2015; 3. uchylił własną decyzję ostateczną z dnia [...] września 2016 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016; 4. ustalił wymiar podatku od nieruchomości za: - rok 2014 w wysokości [...] zł; - rok 2015 w wysokości [...] zł; - rok 2016 w wysokości [...] zł. Organ I instancji wskazał, że wznowił postępowanie podatkowe, gdyż spełnione zostały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p., tj. ujawnione zostały podczas kontroli w dniu [...] marca 2018 r. i [...] kwietnia 2018 r. nowe podstawy opodatkowania w zakresie powierzchni użytkowych budynków należących do skarżącego, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi podatkowemu. Organ I instancji podał, że ww. kontrola nie obejmowała lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w S., co do którego wymiar podatku od nieruchomości nie był kwestionowany przez podatnika. Organ I instancji wskazał, że w decyzji z dnia [...] stycznia 2017 r. dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2013-2016 na podstawie złożonych przez podatnika korekt IN-1, w których podane powierzchnie przedmiotowych budynków. Z uwagi, że dane zawarte w tych informacjach różniły się od pomiarów wykonanych w trakcie ww. kontroli, organ I instancji wznowił postępowanie podatkowe. W toku postępowania organ I instancji wezwał podatnika do złożenia korekty informacji IN-1 lub złożenia niezbędnych wyjaśnień w zakresie opodatkowania gruntów i budynków posadowionych na działce numer [...] w obrębie [...] (za okres od 2013 r. do [...].08.2015 r.), oraz działkach numer [...], [...] w obrębie [...] (za okres [...].08.2015 r. do 2016 r.) zgodnie z ustaleniami kontroli, do których skarżący nie wniósł zastrzeżeń. Podatnik pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. złożył wyjaśnienia w zakresie opodatkowania budynków i gruntów, lecz nie przedłożył organowi I instancji korekt informacji IN-1 za lata 2013-2016. Wyjaśnienia podatnika nie przyczyniły się do ustalenia podstaw opodatkowania w latach 2013-2017 nieruchomości zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Pismem z dnia [...] września 2018 r. podatnik złożył dodatkowe wyjaśnienia i korektę informacji [...] Skarżący przedłożył też kopię pisma Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia [...] kwietnia 2005 r. znak: [...], PKOB i kopię decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. Ponadto podatnik podniósł, że pismem z dnia [...] lipca 2018 r. nie wnosił podania w zakresie wznowienia postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2012 - 2016, natomiast złożył wniosek o zwrot nienależnie pobranych opłat z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2012 do 2017. Organ I instancji wezwał podatnika do sprecyzowania jego żądania zawartego w podaniu z dnia [...] lipca 2018 r. Dnia [...] października 2018 r. podatnik, podtrzymał żądanie w zakresie wznowienia postępowania. Organ I instancji ponownie wezwał podatnika do złożenia korekt informacji [...] W treści wezwania, wyjaśniono podatnikowi, że winien złożyć odrębne informacje za ww. okresy uwzględniając zmiany zachodzące w przedmiotach opodatkowania, tj. w szczególności powierzchnie gruntów i budynków związanych z działalnością gospodarczą, działalnością gospodarczą w zakresie turystyki oraz budynków i gruntów niezwiązanych z działalnością gospodarczą uwzględniając zapisy wynikające z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę Powiatu S. . Podkreślono także, że powierzchnie użytkowe budynków winny być zgodnie z ustaleniami kontroli dokonanymi przez Urząd Miasta w S. - Wydział Nadzoru z dnia [...] marca 2018 r. oraz [...] kwietnia 2018 r. Dnia [...] listopada 2018 r. podatnik przedłożył korekty informacji [...] Organ I instancji podał, że dane zawarte w przedłożonych korektach informacji IN-1 dotyczące powierzchni budynków niewiele się różnią z pomiarami wynikającymi z kontroli co do powierzchni ogółem, tj. różnica o 0,45 m2 (według podatnika - 1050,55 m2, według kontroli - 1050,1 m2). Zgodne są powierzchnie budynku garaży, natomiast wskazane powierzchnie w dwóch pozostałych budynkach różnią się: w jednym jest o 13 m2 więcej, w drugim o 12,55 m2 mniej. Deklarowane obecnie okresy prowadzonej działalności gospodarczej nie pokrywają się z deklarowanymi w poprzednich informacjach IN-1 w latach 2013-2016, które miały potwierdzenie w informacji ujawnionej w CEIDG. Ponadto podatnik zadeklarował w przedmiotowych korektach IN-1, że od [...] stycznia 2007 r. posiadał budynek mieszkalny przy ul. [...]. Organ I instancji podał, że przedmiotowa kwestia była wyjaśniana podatnikowi wielokrotnie, że zmiana klasyfikacji budynku biurowego na budynek mieszkalny (hotel robotniczy) nastąpiła w lipcu 2016 r. i wywiera skutek dopiero z pierwszym dniem miesiąca następnego po miesiącu, w którym zmiana powstała. Natomiast podatnik w składanych korektach IN-1 budynek oznaczony w ewidencji gruntów i budynków do lipca 2016 r. jako budynek biurowy, a następnie przekwalifikowany na budynek mieszkalny wykazuje jako budynek mieszkalny, mimo, że do lutego 2016 r. był on zajęty na działalność gospodarczą z zakresu hotelarstwa. Organ I instancji wezwał ponownie podatnika do przedłożenia korekt informacji IN-1, który w dniu [...] grudnia 2018r. zanegował ustalenia kontroli podatkowej, która miała miejsce w kwietniu 2018 r. i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko co do sposobu opodatkowania nieruchomości. Wobec braku złożenia stosownej korekty informacji In-1, organ I instancji na podstawie zebranego materiału dowodowego uchylił decyzje w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2014 - 2016 i dokonał wymiaru podatku od nieruchomości za te lata. Skarżący złożył odwołanie od tej decyzji i wskazał, że organ I instancji nieprawidłowo prowadził postępowanie podatkowe. W ocenie skarżącego, hotel robotniczy powinien być zakwalifikowany do opodatkowania jako budynek mieszkalny. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu [...] kwietnia 2019 r. decyzję nr [...], w której utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił istotę wznowienia postępowania podatkowego na podstawie przesłanek z art. 240 § 1 o.p. i wskazał, że zasada jest trwałość decyzji podatkowej. Organ odwoławczy podał, że organ I instancji na wniosek podatnika wznowił postępowanie w sprawie decyzji ostatecznych ustalających wysokość podatku od nieruchomości za lata 2013-2016. Podstawą wznowienia postępowania była przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., zgodnie z którą postępowanie zakończone decyzją ostateczną wznawia się, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Za taką nieznaną organowi okoliczność przyjąć należy ustalony w wyniku kontroli fakt, że powierzchnie opodatkowanych budynków są inne niż przyjęte w decyzjach. Z tego powodu organ I instancji uchylił decyzje ostateczne z lat 2014, 2015, 2016 i ustalił nową wysokość podatku od nieruchomości za te lata. Skarżący zakwestionował decyzję organu I instancji, jednakże z treści odwołania wynika, że nie przedstawił żadnych zarzutów merytorycznych wobec tej decyzji. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja co do powierzchni budynków oparta jest na danych uzyskanych w wyniku kontroli. Dane te są korzystniejsze dla podatnika od tych podawanych przez niego wcześniej. W 2016 r. budynek hotelu został opodatkowany jako budynek mieszkalny zgodnie ze zmianą sposobu jego użytkowania z budynku użytkowego o charakterze hotelowo-gastronomicznym na budynek mieszkalny. Z chwilą wykreślenia skarżącego z ewidencji działalności gospodarczej (10 lutego 2016 r.) budynek produkcyjny został opodatkowany stawką jak za budynki pozostałe, czyli niższą niż przed wykreśleniem, kiedy to budynek byt związany z działalnością gospodarczą. Sposób opodatkowania gruntu jest zależny od klasyfikacji podatkowej przyjętej dla budynków. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji działał prawidłowo. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w kwestii wniosku skarżącego, który zainicjował wznowienie postępowania, w przypadku takich podatników, jak skarżący (czyli osób fizycznych, dla których wystawiane są decyzje wymiarowe) do zwrotu nadpłaconego podatku może dojść tylko wówczas, gdy z obiegu prawnego usunięta zostanie decyzja podatkowa, z której wynika wysokość zobowiązania podatkowego. Dlatego wniosek o zwrot podatku sam w sobie jest bezprzedmiotowy dopóki w obrocie pozostaje ostateczna decyzja podatkowa ustalająca wysokość podatku w takiej a nie innej kwocie. Taki wniosek można potraktować tylko jako wniosek o korektę wymiaru podatku w trybie wznowienia postępowania podatkowego. Tak się stało w rozpatrywanej sprawie, organ I instancji zachował się prawidłowo wzywając wprzód do sprecyzowania wniosku, a później przyjmując go za wniosek o wznowienie postępowania. Ponieważ w wyniku wznowionego postępowania doszło do obniżenia wymiaru podatku, powstała kwota nadająca się do zwrotu. Czynność zwrotu nadpłaconego podatku nie wymaga dodatkowej decyzji ani postanowienia, jest to bowiem czynność techniczno- administracyjna. Skarżący złożył skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, a także o zobowiązanie organu odwoławczego do wydania nowej decyzji w określonym terminie, wskazując sposób załatwienia sprawy, przy przyjęciu, że budynek na działce nr [...] należy traktować jako budynek mieszkalny oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił organowi naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego przez brak zastosowanie art. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm.) (dopisek Sądu- na dzień złożenia wniosku - Dz.U. z 2018 r. poz. 1445), dalej "u.p.o.l.", przez przyjęcie, że budynek hotelu robotniczego w okresie styczeń 2014 - luty 2016 powinien zostać opodatkowany w stawkach dla gastronomii i turystyki, a w okresie marzec-lipiec 2016 r. według stawek dla budynku, winien on zostać zakwalifikowany jako budynek mieszkalny i opodatkowany według stawek właściwych dla budynków mieszkalnych, 2. przepisów prawa materialnego przez brak zastosowania przepisu § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB), w szczególności pkt III. załącznika do tego rozporządzenia - Podział Obiektów Budowlanych na Grupy, które przesądzają, iż budynki hoteli robotniczych zalicza się do Budynków Zbiorowego Zamieszkania – czyli do Budynków Mieszkalnych. 3. art. 233 § 1 o.p., przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2019 r. dotkniętej szeregiem wad, podczas gdy organ II instancji powinien na podstawie art. 233 § 1 pkt. 2 lit. a o.p. uchylić powyższą decyzję organu I Instancji w całości i orzec co do istoty sprawy, względnie na podstawie art. 233 § 2 o.p. uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji wskazując, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy winien ustalić faktyczny sposób korzystania przez skarżącego z budynku hotelu w okresie styczeń 2014 r. - lipiec 2016 r.; 4. art. 120, art. 122, art. 187 § 1 o.p, przez niewyjaśnienie statusu budynku hotelu, w szczególności brak precyzyjnych ustaleń zmierzających do wyjaśnienia, czy sporny budynek w okresie styczeń 2014-lipiec 2016 roku był budynkiem biurowym, budynkiem o innym przeznaczeniu czy też budynkiem mieszkalnym wobec faktycznego wykorzystywania tego budynku jako hotelu robotniczego; 5. art. 180 § 1 i 2 o.p., przez ich niezastosowanie, tj. brak dopuszczenia jako dowodów dokumentów, co do których skarżący w toku postępowania deklarował wolę ich przedłożenia, co przełożyło się na brak dokonania ustaleń co do faktycznego sposobu korzystania z budynku hotelu i bezpośrednio wpłynęło na przyjęcie nieprawidłowej stawki podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w s k a z a ł, co następuje: Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W sprawie bezsporne jest, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 o.p. powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Na podstawie art. 21 § 5 o.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2, ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego albo w toku postępowania podatkowego stwierdzono, że dane zawarte w deklaracji, mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego, są niezgodne ze stanem faktycznym. Przepis ten ma zastosowanie w postępowaniu podatkowym w przedmiocie podatku od nieruchomości. W informacji IN-1 podatnik nie wylicza kwoty zobowiązania podatkowego, a jedynie wskazuje dane niezbędne do wymierzenia podatku w drodze decyzji organu. Na podstawie danych z tej informacji organ podatkowy dokonuje ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, chyba że okaże się, iż dane tam zawarte są niezgodne ze stanem faktycznym. Wówczas organ podatkowy wyjaśnia wątpliwości w trybie czynności sprawdzających (art. 274 i 247a o.p.), w tym wzywa podatnika do złożenia korekty ww. informacji. W przypadku, gdy podatnik nie złoży stosownej korekty, organ podatkowy wydaje decyzję ustalającą przedmiotowe zobowiązanie na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego z pominięciem "pierwotnej" informacji (o ile taka została prze podatnika złożona). Organ pominie też korekty informacji złożone przez podatnika, jeśli na podstawie zgromadzonego materiału nie będą one prawidłowe (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz. pod red. L. Etela, Wolters Kluwer, Warszawa 2017, teza 8 do art. 21). Na podstawie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną na mocy art. 240 § 1 pkt 5 o.p. z uwagi na wyniki ww. kontroli, tj. ujawnienia się nowych okoliczności istniejących w dniu wydania decyzji, lecz nieznanych organowi, organ I instancji wznowił postępowanie podatkowe. W tym miejscu wyjaśnić należy, że organ podatkowy prawidłowo potraktował wniosek skarżącego jako wniosek o wznowienie postępowania podatkowego z art. 240 § 1 o.p. Wniosek skarżącego nie mógł stanowić żądania stwierdzenia nadpłaty w rozumieniu art. 75 § 2 pkt 1 o.p., gdyż podatek od nieruchomości ustalony został decyzją konstytucyjną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 o.p. Złożenie żądanie stwierdzenia nadpłaty jest możliwe tylko do tych podatków, w których zobowiązania powstają z mocy prawa. Decyzję ostateczna wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 o.p. można podważyć jedynie w trybie nadzwyczajnym (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz. Stefan Babiarz i inni, Wolters Kluwer, wydanie 9, Warszawa 2015, teza 2 do art. 75). Stosownie do art. 245 § 1 o.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1; 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz: a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68, art. 70 lub art. 118. W niniejszej sprawie organ I instancji uchylił własne decyzje ostateczne z dnia [...] stycznia 2017 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za lata 2014 i 2015 oraz z dnia [...] września 2016 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2016 i ustalił podatki skarżącemu za te lata w nowej wysokości. Zwrócić jednak należy uwagę, że powyższe decyzje były poprzedzone innymi decyzjami ostatecznymi za te lata. Uchylenie powyższych decyzji spowodowało, że w obrocie prawnym pozostały ("odżyły") decyzje ostateczne poprzedzające uchylone ww. decyzje, ustalające skarżącemu podatek od nieruchomości, tj. decyzja z dnia [...] lutego 2014 r. za rok 2014; decyzja [...] stycznia 2015 r. za rok 2015; decyzja z dnia [...] lutego 2016 r. za rok 2016. Wobec pozostających w mocy decyzji organu I instancji ustalających podatek od nieruchomości skarżącemu za ww. lata, organ I instancji nie mógł ponownie ustalać tego podatku skarżącemu. Działanie organu I instancji było nieprawidłowe, tak jak działanie organu odwoławczego, który utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Ustalenie nowego wymiaru podatku od nieruchomości skarżącemu w niniejszej sprawie wymagało uchylenia przez organ I instancji oprócz decyzji [...] stycznia 2017 r. i [...] września 2016 r., także poprzedzających ich decyzji z dnia: [...] lutego 2014 r.; [...] stycznia 2015 r.; [...] lutego 2016 r. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje zarówno organu odwoławczego, jak i organu I instancji. Na tym etapie postępowania Sąd uznał za niecelowe ustosunkowanie się do zarzutów skargi. Sąd zwraca uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że momentem, na który należy ocenić, czy upłynęły terminy, o których mowa w art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. (po upływie których organ odmawia uchylenia decyzji, gdyż wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ tych terminów), jest moment zgłoszenia żądania wznowienia postępowania przez podatnika (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2014 r. sygn. akt II FSK 1245/12; wyrok. WSA w Poznaniu z dnia 12 października 2017 r. sygn. akt I SA/Po 374/17; wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt I SA/Lu 629/17; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 1260/16). Jeżeli zatem żądanie wznowienia postępowania zostało zgłoszone przed upływem terminu ustalenia decyzją konstytutywną zobowiązania podatkowego, o których mowa w art. 68 o.p., to organ nie jest uprawniony – z powołaniem na art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. – odmówić wydania nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy. W niniejszej sprawie wniosek skarżącego o wznowienie postępowania wpłynął do organu I instancji w dniu [...] lipca 2018 r., a więc przed upływem terminu do wydania decyzji, tj. przedawnienia z art. 68 § 2 pkt 2 o.p. Tylko w tym terminie organ podatkowy może wydać decyzję, która może spowodować powstanie zobowiązania podatkowego. Jeżeli natomiast decyzja taka została już wydana, to zastosowanie art. 245 § 1 pkt 3 lit. b o.p. mogłoby nastąpić jedynie w przypadku, gdy gdyby wznowione postępowanie uzasadniało podwyższenie kwoty podatku wymierzonego w postępowaniu zwyczajnym, tylko wtedy bowiem może być mowa o powstaniu nowego zobowiązania w stosunku do tego, które zostało ukształtowane decyzją ostateczną. W takim przypadku art. 245 § 1 pkt 3 o.p. nakazuje organowi podatkowemu wydanie decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej. Nie ma natomiast przeszkód do tego, aby po upływie terminu z art. 68 o.p. wydana została decyzja obniżająca wysokość podatku ukształtowanego decyzją konstytutywną w postępowaniu zwyczajnym, gdyż decyzja taka nie kreuje nowego zobowiązania, lecz jedynie koryguje wysokość zobowiązania już istniejącego (por. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Stefan Babiarz i inni, Wolters Kluwer, wydanie 9, Warszawa 2015, teza 4 do art. 245; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 23 maja 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 264/18). Na marginesie należy wskazać, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 o.p., a następnie usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego, a także ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ podatkowy uwzględni powyższe wskazania Sądu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Na rzecz skarżącego zasądzono od organu odwoławczego kwotę [...]zł, na którą składa się [...] zł tytułem wpisu i [...] zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika. Opłata skarbowa w wysokości [...] zł od złożonego pełnomocnictwa nie została objęta rozstrzygnięciem o kosztach z uwagi, że wpłacono ją na rachunek bankowy Urzędu Miasta K., a nie konto właściwego organu podatkowego, tj. Prezydenta Miasta S. zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1000 ze zm.).