I SA/Sz 534/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2011 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] nr [...], wydaną wobec L.K. na mocy której zaksięgowano retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącą różnicę pomiędzy prawnie należną kwotą długu celnego w wysokości [...] zł, a kwotą należności celnych wynikających ze zgłoszenia celnego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy: W dniu 20 grudnia 2005 r. L.K. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu, używany samochód osobowy marki [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 1998, wyposażony w silnik benzynowy o pojemności skokowej 2.497 cm3. W trakcie kontroli postimportowej Naczelnik Urzędu Celnego w S. stwierdził, że zachodzi rażąca rozbieżność pomiędzy wartością pojazdu zadeklarowaną w zgłoszeniu celnym a wartością rynkową pojazdów podobnego typu w wielkości 4000 %. W wyniku przeprowadzonego postępowania organ ten ustalił wartość celną pojazdu według metody "ostatniej szansy" i wydał w dniu [...] nr [...] decyzję, na mocy której zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...] zł, stanowiącą różnicę pomiędzy prawnie należną kwotą długu celnego w wysokości [...] zł, a kwotą należności celnych wynikających ze zgłoszenia celnego w wysokości [...] zł. Od decyzji tej L.K. nie wniósł odwołania. Decyzja stała się ostateczna. W dniu 04 maja 2010 r. pełnomocnik L.K. wniósł do Dyrektora Izby Celnej w S. o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] , wskazując jako podstawę przepis art. 247 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60), dalej w skrócie "O.p.", uznając, że rozstrzygnięcie organu celnego zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Pełnomocnik uznał, że postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone z naruszeniem art. 120, art. 122, art. 197 O.p., na skutek czego doszło do wadliwego ustalenia wartości celnej pojazdu. Zarzucił organom, że nie zweryfikowały, czy firma "S", od której L.K. nabył samochód, istniała w dniu sprzedaży samochodu, i że nie powołano biegłego, a wycenę pojazdu dokonano wyłącznie w oparciu o dane zawarte w elektronicznym katalogu "EUROTAX GLASS’S". Ponadto, zarzucił organom naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu oraz dowolność w stosowaniu prawa i jego interpretacji. Decyzją z dnia [...] o nr [...] Dyrektor Izby Celnej w S. odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] , nie znajdując podstaw do wydania żądanego przez stronę rozstrzygnięcia. Następnie pełnomocnik strony wniósł odwołanie, w którym podtrzymał dotychczasowe zarzuty i argumenty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...]. Realizując zasadę przewidzianą w art. 123 i 200 O.p., uwzględniono wniosek pełnomocnika strony i przesłano akta sprawy do organu celnego właściwego miejscowo dla miejsca zamieszkania pełnomocnika, celem umożliwienia mu zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania. Pełnomocnik skorzystał z powyższego prawa w dniu 31 stycznia 2011 r. Wydając zaskarżoną decyzję, Dyrektor Izby Celnej w S. na wstępie wskazał, że zgłoszone żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zakreśla granice rozpoznania sprawy do oceny, czy ostateczna decyzja podatkowa obarczona jest wadą wskazaną w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Odnosząc się do powyższego organ ten wyjaśnił, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej sprzeczności z przepisami prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że decyzja ta nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Innymi słowy, rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy wydane orzeczenie w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. W ocenie tego organu cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu, poprzez proste ich zestawienie ze sobą. Nie chodzi tu jednak o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i nie budzący wątpliwości. Organ podkreślił, że podstawą stwierdzenia nieważności decyzji może być naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również prawa procesowego. Niemniej jednak musi być to wada tkwiąca w samej decyzji, a tego rodzaju wada na ogół jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Dyrektor Izby Celnej w S. wyjaśnił nadto, że postępowanie nadzorcze, w szczególności dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie służy załatwieniu sprawy podatkowej, co oznacza, że podstawowym celem nie jest orzekanie o obowiązkach i prawach strony, wynikających z podatkowego prawa materialnego, lecz wyłącznie zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia przesłanek, wymienionych w art. 247 § 1 O.p. Dokonując oceny decyzji ostatecznej z dnia [...] pod kątem wystąpienia przesłanki "rażącego naruszenia prawa", Dyrektor Izby Celnej w S. wskazał, że została ona wydana w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa, i że nie doszło do naruszenia prawa procesowego lub materialnego, uzasadniającego wzruszenie tej decyzji w trybie nadzwyczajnym. Odnośnie zarzutów podniesionych w odwołaniu, Dyrektor Izby Celnej wskazał na przepis art. 29 ust. 1 WKC wyjaśniając, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, która winna odzwierciedlać rzeczywistą wartość rynkową towaru. Przeprowadzone przez Naczelnika Urzędu Celnego w S. postępowanie ujawniło jednak, że podana przez stronę wartość transakcyjna pojazdu w kwocie [...] rażąco odbiegała od obowiązujących na rynku szwajcarskim wartości rynkowych pojazdów tego samego typu, co pojazd importowany, Dodał, że w toku postępowania uzyskano informację od szwajcarskich władz celnych, że firma "S", [...], wymieniona na rachunku z dnia 15 grudnia 2005 r., nie istnieje. W takim stanie rzeczy Dyrektor Izby Celnej w S. stwierdził, że wyczerpano przesłanki z art. 181 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (zwanego dalej RWKC), co uzasadniało odstąpienie od ustalenia wartości celnej przywożonych towarów z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w S. nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wyborze metody ustalania wartości celnej pojazdu, przewidzianej w art. 31 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (DZ.U.UE.L92.302.1), w skrócie "WKC", przy wykorzystaniu metody tzw. "ostatniej szansy". Metoda ta przewiduje bowiem ustalenie wartości celnej na podstawie danych dostępnych we danych dostępnych we Wspólnocie, z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: Porozumieniem w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., artykułem VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu z 1994r., przepisami rozdziału III Tytułu II Wspólnotowego Kodeksu Celnego - "Wartość celna towarów". Dokonując zatem analizy notowań wartości rynkowych zawartych w bazie elektronicznej wersji katalogu wydawnictwa "EUROTAX GLASS’S" i ustalając wartość rynkową pojazdu marki [...], rok produkcji 1998, wyposażony w silnik wysokoprężny o pojemności skokowej 2.497 cm³, przy standardowym przebiegu, która według katalogu kształtowała się na poziomie [...] zł, organ celny pomniejszył ją o takie elementy jak cło, podatki oraz zwyczajowo stosowaną marżę i ustalił ją w wysokości [...] zł. W tym miejscu Dyrektor Izby Celnej w S. wyjaśnił, że zgodnie z opinią Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej, przy stosowaniu metody ostatniej szansy w odniesieniu do ustalania wartości celnej używanych pojazdów, można oprzeć się na katalogach lub wyspecjalizowanych czasopismach podających bieżące ceny używanych pojazdów na rynku kraju importera, czyli Wspólnoty Europejskiej. Podawane w nim ceny są uśrednione i stanowią wynik analizy prowadzonej na reprezentatywnej próbie samochodów używanych, a informacje dotyczące danego modelu uwzględniają spadek ceny spowodowany przez wiek, przebieg i stan techniczny. Zastosowanie przedmiotowego katalogu do ustalenia w rozpoznawanej sprawie wartości celnej pojazdu według metody "ostatniej szansy" było zatem zgodne z treścią art. 31 ust. 1 WKC, który przewiduje ustalenie wartości celnej na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie. Ponadto, za korzystaniem przez administrację celną ze specjalistycznych katalogów przemawiała konieczność równego traktowania prawnego podmiotów importujących samochody, gdyż katalog ten podaje wartość rynkową pojazdu jako wartość uśrednioną ustaloną w oparciu o dane pochodzące z bardzo wielu źródeł (monitorowanie giełd i komisów motoryzacyjnych na terenie UE). Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w S. nie doszło do naruszenia przepisu art. 31, art. 78 WKC oraz art. 181 a RWKC, a organy celne postąpiły zgodnie z art. 120 O.p., wyrażającym zasadę praworządności. Działania organów celnych podjęte w toku postępowania zakończonego prawomocną decyzją ocenił jako zgodne także z przepisem art. 122 O.p. Dyrektor Izby Celnej w S. nie zgodził się z zarzutem wadliwie przeprowadzonego postępowania dowodowego z tej przyczyny, iż nie powołano w sprawie biegłego do wyceny pojazdu. Odwołując się do treści art. 180 § 1 i art. 197 O.p. Dyrektor Izby Celnej w S. wskazał, że w toku postępowania L.K., nie przedstawił żadnych dokumentów ani oświadczeń, które wskazywałyby na zły stan techniczny importowanego pojazdu. W takim stanie rzeczy nie było podstaw do zasięgania opinii biegłego rzeczoznawcy samochodowego, co uzasadniało z kolei przyjęcie, że stan techniczny przedmiotowego pojazdu nie odbiega od normatywnego stanu technicznego dla tego typu pojazdów. Konkludując powyższe rozważania Dyrektor Izby Celnej w S. dokonał analizy zastosowanej w decyzji ostatecznej klasyfikacji taryfowej towaru oraz zastosowanej stawki celnej stwierdzając, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. przy ustalaniu wartości celnej importowanego pojazdu oraz cła należnego z tytułu importu, posłużył się elementami kalkulacyjnymi właściwymi dla importowanego towaru w chwili powstania długu celnego, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, tj. art. 67 i 201 ust. 2 WKC oraz art. 214 ust. 1 i 2 WKC. W wyniku dokonanej oceny zaskarżonej decyzji ostatecznej, o której stwierdzenie nieważności wnosiła strona, Dyrektor Izby Celnej w S. uznał, że zapadłe rozstrzygnięcie nie jest obarczone wadą nieważności w postaci rażącego naruszenia prawa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pełnomocnik strony wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...], powtarzając argumenty podniesione we wniosku o stwierdzenie nieważności i późniejszym odwołaniu od decyzji odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi zostały podniesione zarzuty wobec skarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...], tj. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie, art. art. 120,121, 122 i 197 O.p. bowiem określenie nowej wartości celnej odbyło się z brakiem poszanowania postępowania dowodowego, nie ustalono bowiem, czy firma istniała lub nie w dniu dokonania transakcji i nie powołano biegłego w celu dokonania oceny pojazdu zakupionego przez skarżącego co mogłoby potwierdzić jego wartość transakcyjną, a jedynie oparto się na szwajcarskich stronach internetowych jako podstawy do zakwestionowania wartości zadeklarowanej przez stronę, bowiem w rzeczywistości brak uszczegółowienia z jakich materiałów korzystał organ celny, co w konsekwencji pozbawia stronę możliwości merytorycznej kontroli faktów powołanych przez organ, a tym samym pozbawia stronę możliwości czynnego udziału w postępowaniu, zgłaszania wniosków i uwag, co czyni wydaną decyzję z rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: W rozpoznawanej sprawie spór sprowadza się do oceny legalności decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] , a więc do zbadania, czy prawidłowe jest stanowisko organu, że decyzja ostateczna nie jest dotknięta wadą nieważności, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 O.p. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji pod kątem przeprowadzonej przez Dyrektora Izby Celnej w S. oceny braku istnienia w rozpoznawanej sprawie przesłanki "rażącego naruszenia prawa", Sąd uznał, że decyzja ta nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skargę należało zatem oddalić. Zgodnie z ogólną zasadą trwałości decyzji podatkowej, wyrażoną w art. 128 O.p. ostateczne decyzje podatkowe mogą być wzruszane przez właściwy organ podatkowy w przypadkach wprost unormowanych w przepisach postępowania podatkowego. Zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, uregulowanym w rozdziale 18 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ( tj. Dz. U z 2005 r. Nr 8 poz. 60 ze zm.). Zgodzić się należy z organem podatkowym, że o ile w postępowaniu zwykłym przedmiotem rozpoznania jest rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej w trybie przewidzianym w prawie procesowym i zgodnie z przepisami prawa materialnego, to przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest prowadzenie weryfikacji ostatecznych decyzji jedynie pod kątem istnienia przesłanek uzasadniających wzruszenie decyzji ostatecznej, enumeratywnie wymienionych w art. 247 § 1 O.p., a nie ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, to bowiem zostało już dokonane decyzją ostateczną. Katalog przesłanek warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla zatem ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym trybie, w instancji odwoławczej. W rozpoznawanej sprawie skarżący zarzucił organowi podatkowemu, że decyzja ostateczna Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] rażąco narusza przepis art. 120, art. 122, art. 197 O.p., gdyż doszło do wadliwego ustalenia wartości celnej importowanego, używanego samochodu osobowego marki [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 1998, wyposażonego w silnik benzynowy o pojemności skokowej 2.497 cm3, sprowadzonego przez skarżącego ze S. Stanowisko skarżącego co do zaistnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.), nie jest do zaakceptowania. Pojęcie "rażącego naruszenia prawa" nie zostało zdefiniowane w przepisach ustawy Ordynacji podatkowej, a zatem stosując wymieniony przepis prawa należy dokonać jego interpretacji w odniesieniu do konkretnego przypadku. Według Słownika Języka Polskiego pod red. M. Szymczaka (Warszawa 1993 r., tom III s. 24 ) "rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny. Zarówno orzecznictwo jak i doktryna prawa wypracowały w tej mierze szereg wskazówek interpretacyjnych. Najczęściej wskazuje się, iż warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. Przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją, a istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Wskazuje się również, że naruszenie prawa będzie miało charakter "rażący" wówczas, gdy rozstrzygnięcie sprawy ewidentnie odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości. Nie chodzi zatem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Najogólniej mówiąc, rażące naruszenie prawa występuje w sytuacji, gdy orzeczenie wydane przez organ w sposób ewidentny odbiega od obowiązującej normy prawnej, przy czym wykładnia tej normy nie budzi wątpliwości (wyrok NSA z dnia 13.07.2001 r., sygn. III SA 1110/00, niepublikowany). Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że organ odwoławczy w sposób poprawny wyjaśnił na czym polega rażące naruszenie prawa, a następnie jasno i wyraźnie wskazał, dlaczego wykładnia przepisów prawa powołanych w decyzji ostatecznej wydanej przez Naczelnika Urzędu Celnego w Szczecinie stoi w zgodzie z zasadę praworządności wyrażoną w art. 120 O.p. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy nie sposób uznać, że doszło do naruszenia art. 78 WKC, który to przepis stanowi, że "po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia". Przepis ten precyzyjnie określa kompetencje organów celnych do przeprowadzenia kontroli postimportowej, a jego wykładnia nie budzi wątpliwości. Odnośnie podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 120, 122, 197 O.p., zauważyć trzeba, że zasadą jest, stosownie do art. 29 ust. 1 WKC, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary. Jednakże art. 181a ust. 1 WKC przewiduje odstępstwo od tej zasady. Zgodnie z jego treścią, jeżeli organy celne, w oparciu o procedurę opisaną w ust. 2 tego artykułu, mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną sumę określoną w art. 29 WKC, nie muszą ustalać wartości celnej importowanych towarów z zastosowaniem wartości transakcyjnej. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy w sposób logiczny i zgodny z prawem przyjął, a następnie wykazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie uzasadniał zakwestionowanie wartości transakcyjnej importowanego pojazdu. Za uzasadnione bowiem należy uznać powzięte w toku kontroli postimportowej wątpliwości co do autentyczności i rzetelności załączonej do zgłoszenia celnego dokumentacji, która miała potwierdzać fakt nabycia samochodu w S. za określoną kwotę. W raporcie administracji celnej w odniesieniu do przedsiębiorstwa o nazwie "S", [...], wymienionej na rachunku z dnia 15 grudnia 2005 r. organy szwajcarskie wyjaśniły, iż firma ta nie istnieje. Wobec faktu, że władze szwajcarskie nie były w stanie potwierdzić istnienia na ich rynku podmiotu jako zbywcy figurującego w dokumentach dotyczących transakcji, na podstawie której sprowadzony został pojazd, w pełni uzasadnionym i logicznym jest wniosek, że wątpliwości te budzi również kwota zakupu przedstawiona w dokumentacji, tym bardziej, że jej wiarygodność została skutecznie podważona poprzez proste zestawienie wartości transakcyjnej pojazdu z cenami obowiązującymi dla danego typu pojazdów na rynku szwajcarskim. Odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi należy podkreślić, że trafnie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż wobec istnienia uzasadnionych wątpliwości co do pochodzenia sprowadzonego towaru, prawidłowo zastosowano art. 181a WKC i odmówiono ustalenia wartości celnej importowanego towaru z zastosowaniem metody wartości transakcyjnej i konsekwentnie dokonano określenia nowej wartości stosując metodę "ostatniej szansy" ujętej w art. 31 WKC. Dyrektor Izby Celnej wskazał również, że Naczelnik Urzędu Celnego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] szczegółowo uzasadnił powody, dla których nie było możliwe zastosowanie metod poprzedzających tzw. "metodę ostatniej szansy" określoną w art. 31 WKC. Dyrektor Izby Celnej w S. podkreślił, że przy ustalaniu ceny pojazdu uwzględniono stan pojazdu i wszystkie elementy wpływające na jego wartość w porównaniu z wartością typowego pojazdu służącego za punkt odniesienia. Stanowisko to należy uznać za zgodne z prawem. Należy przy tym podkreślić, że posługiwanie się katalogami i wyspecjalizowanymi czasopismami, dostępnymi także w formie elektronicznej, jest nie tylko powszechnie akceptowane w orzecznictwie, lecz znajduje także oparcie w opiniach Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej (WCO). Poszukując informacji na temat cen pojazdu tego typu, co importowany w niniejszej sprawie, organ posłużył się zatem prawidłowymi metodami, poszukując właściwego modelu i rocznika. Takie postępowanie odpowiada wymogom zasady prawdy obiektywnej, stanowiącej jeden z fundamentalnych standardów postępowania organów celnych (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). W skardze strona zarzuciła, że organ celny samodzielnie wycenił pojazd, podczas gdy wymagało to wiedzy specjalistycznej, tj. powołania biegłego. Zarzut ten jest bezpodstawny. Skarżący nie wskazywał bowiem w toku postępowania podatkowego, iż pojazd był uszkodzony i jego stan techniczny w jakikolwiek odbiegał od pojazdów danego typu. Nie składał również żadnych wniosków dowodowych. Organy trafnie przyjęły zatem, że przedmiotowy pojazd był sprawny technicznie i nie posiadał widocznych uszkodzeń. Skoro nie odbiegał w sposób istotny od średnich cen rynkowych porównywalnych pojazdów, to nie było potrzeby powoływania biegłego. W związku z powyższym posłużenie się katalogiem "EUROTAX GLASS’S" dla ustalenia wartości celnej pojazdu było w pełni zgodne z zasadami postępowania celnego. Zauważyć należy, że w przypadku importowanego pojazdu niemożliwym jest znalezienie samochodu identycznego, dlatego słusznie organ celny wziął pod uwagę wartość pojazdu podobnego. Konsekwencją zakwestionowania wartości transakcyjnej była konieczność ustalenia wartości celnej w oparciu o art. 31 WKC, tj. metodę "ostatniej szansy", co w przedmiotowej sprawie zasadnie zostało uczynione. Przepis ten przewiduje, że jeżeli wartość celna nie może być ustalona na podstawie przepisów art. 29 lub art. 30 WKC, ustalana jest na podstawie danych dostępnych we Wspólnocie z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych z zasadami i ogólnymi przepisami: artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu, Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w prawie Taryf Celnych i Handlu. Sąd nie doparzył się żadnych uchybień ze strony organu celnego w takiej interpretacji przepisów prawa. W ocenie Sądu trafnie zatem uznał Dyrektor Izby Celnej w S., że nie doszło do rażącego naruszenia prawa przy wyborze metody ustalania wartości celnej pojazdu, przewidzianej w art. 31 ust. 1 WKC. Z powyższych względów, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja dotycząca określenia wysokości długu celnego zapadła z poszanowaniem zasad postępowania wynikających z ustawy Ordynacja podatkowa, w tym zasady swobodnej oceny dowodów (art. 120, art. 122, art. 191 O.p). Uznając podniesione w skardze zarzuty za nieuzasadnione Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), orzekł jak w sentencji.