I SA/Sz 534/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Bolesław Stachura po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu [...] stycznia 2023 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie. . Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia odnośnie do wniosku z dnia 9 marca 2022 r. "P. " Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w S. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") na postanowienie z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Prezydenta Miasta S. w przedmiocie nałożenia kary porządkowej w wysokości [...] zł. Postanowienie organu II instancji zostało podjęte na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 236 § 2 pkt 1 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2021.1540 j.t. ze zm.; dalej: "O.p."), w następującym stanie sprawy. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta S. nałożył na Spółkę karę porządkową w wysokości [...] zł, w związku z brakiem wyjaśnieniem przyczyn niezłożenia deklaracji na podatek od nieruchomości na rok 2016, 2017 i 2018. Postanowienie to doręczono Spółce 18 lipca 2018 r., w trybie art. 150 O.p. Pismem z dnia 9 marca 2022 r., zatytułowanym "WNIOSEK. Wniosek o uchylenie decyzji [...] i innych", Spółka wystąpiła do organu I instancji o uchylenie trzech postanowień tego organu w przedmiocie nałożenia na nią kary porządkowej, w tym ww. postanowienia z dnia [...] czerwca 2018 r. W uzasadnieniu pisma Spółka wskazała na celowe pominięcie przez organ I instancji wystąpienia okoliczności, o której mowa w art. 201 § 1 pkt 3 O.p. (śmierć przedstawiciela ustawowego strony), a skutkującej niewszczęciem bądź zawieszeniem z urzędu toczącego się postępowania podatkowego. Z treści pisma wynika także, że w odniesieniu do Spółki wystąpiły braki w zarządzie, gdyż Prezes Zarządu Spółki – J. K., zmarł nieoczekiwanie i dopiero 16 grudnia 2021 r. jako Prezes Zarządu została wpisana S. S.. Organ I instancji przekazał organowi II instancji pismo Spółki jako zażalenie, o czym poinformował Spółkę. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...], organ II instancji stwierdził uchybienie terminu do wniesienia zażalenia z dnia 9 marca 2022 r. (nazwanego wnioskiem) na postanowienie Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] o nałożeniu kary porządkowej. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ II instancji przywołał treść art. 228 § 1 pkt 2 i art. 236 § 2 pkt 1 O.p. Organ wskazał, że w postanowieniu z [...] czerwca 2018 r. Spółka została pouczona o terminie do wniesienia zażalenia. Postanowienie to doręczono Spółce 18 lipca 2018 r. (po dwukrotnym awizowaniu przesyłki), co oznacza, że w dniu 19 lipca 2018 r. rozpoczął się bieg siedmiodniowego terminu do złożenia zażalenia przez Spółkę, który zakończył się 25 lipca 2018 r. Tymczasem Spółka złożyła elektronicznie zażalenie z dnia 9 marca 2022 r., w tym samym dniu, to jest ponad 3 lata po terminie od dnia doręczenia postanowienia z [...] czerwca 2018 r. Spółka nie złożyła przy tym wniosku o przywrócenie terminu. Pismem z 10 sierpnia 2022 r. Spółka złożyła do Sądu skargę na postanowienie organu II instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I Instancji o nałożeniu kary porządkowej oraz o zasądzenie od organu II instancji kosztów postępowania skargowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w przypadku ustanowienia zawodowego pełnomocnika prawnego. Jednocześnie Skarżąca wniosła o: 1) zwrócenie się do Urzędu Miasta i Gminy w G. o akt zgonu J. K. (w oryginale), gdyż Spółka, jako nie mająca mandatu czynnego, skróconego aktu zgonu w oryginale nie posiada, a jedynie jego kopię; 2) przeprowadzenie dowodu z: odpisu zupełnego z KRS, protokołu WZU, pisma z KRS 13 listopada 2013 r., orzeczenia z dnia 16 grudnia 2021 r., zaświadczenia o wpisie z dnia 16 grudnia 2021 r., pisma z dnia 9 marca 2022 r. przesłanego przez ePUAP - na okoliczność, że jest to wniosek o uchylenie decyzji, a nie zażalenie oraz fakt, jakie dokumenty zostały załączone do tego wniosku. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że od dnia 22 lipca 2014 r. zastosowanie winien mieć przepis z art. 201 § 1 pkt 3 O.p., przewidujący obligatoryjne zawieszenie postępowania wobec śmierci przedstawiciela ustawowego spółki prawa handlowego. Od 7 marca 2012 r. J. K. pełnił mandat członka zarządu i również KRS w pełni potwierdzał to stanowisko, co potwierdza protokół WZU z dnia 7 marca 2012 r. wraz z zawiadomieniem oraz pismo z KRS z dnia 13 listopada 2013 r. W dniu 22 lipca 2014 r. nieoczekiwanie zmarł J. K., co spowodowało, że Spółka pozostała bez przedstawiciela ustawowego, a stan ten został ujawniony w KRS w dniu 27 marca 2015 r. Spółka zaakcentowała przy tym, że jakkolwiek miała prokurenta samoistnego, to jednak jego umocowanie wynika z pełnomocnictwa, nie zaś z ustawy, co wprost powoduje, iż nie jest on przedstawicielem ustawowym. W ocenie Spółki, z dniem śmierci J. K. i wobec braku w składzie zarządu (brak przedstawiciela ustawowego) żadne postępowanie na podstawie O.p. nie powinno być wobec niej prowadzone, a potencjalnie wszczęte - powinno być obligatoryjnie zawieszone. W tej sytuacji "decyzja wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta S." nie mogła być wydana, a skarżąca Spółka nie mogła ponieść negatywnych konsekwencji prawnych zaniechań działania ze strony organu I instancji. Zdaniem Skarżącej zatem, stanowisko organu II instancji jest całkowicie błędne: nie doszło do wniesienia zażalenia, nie mogło być również ono potraktowane jako wniosek o przywrócenie terminu. Pismo z dnia 9 marca 2022 r. było wnioskiem o uchylenie decyzji I Instancji jako niezgodnej z przepisami, a zatem niewywołującej żadnych skutków prawnych, a potraktowanie go jako zażalenie na decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta S. stanowi przejaw braku rozpoznania stanu sprawy przez organ II instancji. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329 t.j.: dalej "P.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Zastosowanie przepisów prawa materialnego determinowane jest natomiast przez ustalenia faktyczne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 119 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 120 P.p.s.a. Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie bowiem z art. 119 pkt 3 P.p.s.a sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Jak z kolei stanowi art. 120 P.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Przedmiot kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie stanowiło postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia (odnośnie do wniosku Skarżącej z 9 marca 2022 r.) na postanowienie Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary porządkowej w wysokości [...] zł. Mając na względzie powyższe ogólne stwierdzenia, w pierwszej kolejności oceny wymaga zgodność zaskarżonego postanowienia w aspekcie naruszenia przepisów postępowania. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art.122 O.p.). Zgodnie z kolei z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa (tzw. zasada legalności działania organów podatkowych). Jak natomiast stanowi art. 121 § 1 i § 2 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych zaś w postępowaniu podatkowym organy podatkowe zobowiązane są udzielać niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania (zasada zaufania i informowania uczestników postępowania). Organy podatkowe mają obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji/postanowień organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 O.p. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 120, art. 121 i art. 122 O.p., a to w wyniku zaniechania pełnego wyjaśnienia i rozważenia rzeczywistej woli Skarżącej wyrażonej w jej wniosku z 9 marca 2022 r. a tym samym, ewentualnie następczo i istotnych okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie. W ocenie Sądu naruszenie ww. przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie, w pierwszej kolejności jest okoliczność czy Skarżąca wnioskiem z dnia 9 marca 2022 r. zainicjowała postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej czy też wniosek ten należy traktować jako wniosek o wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego ww. wnioskiem postanowienia w innym trybie (m.in. wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności postanowienia). W wyniku ustaleń poczynionych przez Sąd na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy, niekwestionowana pozostaje okoliczność, że postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta S. nałożył na Skarżącą karę porządkową w wysokości [...] zł w związku z brakiem wyjaśnienia przyczyn niezłożenia deklaracji na podatek od nieruchomości na 2016, 2017 i 2018 r. Postanowienie to, jak wynika z akt sprawy, zostało ekspediowane przez organ na adres Skarżącej i doręczone 18 lipca 2018 r., w trybie art. 150 O.p. Sąd zauważa również, że nie jest sporne w sprawie, że aż do złożenia przez Skarżącą ww. wniosku z 9 marca 2022 r. powyższe postanowienie nie zostało przez Skarżącą zaskarżone jak i wyeliminowane z obrotu prawnego. Obecnie Skarżąca kwestionuje po pierwsze skuteczność wydania ww. postanowienia Prezydenta Miasta S. z uwagi na wszczęcie, prowadzenie postępowania podatkowego i wydanie ww. postanowienia w czasie gdy Skarżąca pozbawiona była przedstawiciela ustawowego z uwagi na nagłą śmierć jedynego członka zarządu skarżącej spółki J. K. w dniu 22 lipca 2014 r., który to stan ujawniony został w KRS 27 marca 2015 r. W ocenie Skarżącej powyższe okoliczności stanowiły podstawę – zgodnie z art. 201 § 1 pkt 3 O.p. (śmierć przedstawiciela ustawowego strony) - bądź braku możliwości wszczęcia bądź zawieszenia z urzędu toczącego się w stosunku do Skarżącej postępowania podatkowego, w toku którego wydane zostało ww. postanowienie z [...] czerwca 2018 r. Po drugie zaś – odnosząc się do zaskarżonego w rozpoznawanej sprawie postanowienia – Skarżąca kwestionuje prawidłowość zakwalifikowania przez organ jej wniosku z 9 marca 2022 r. Jak bowiem wskazuje Skarżąca wniosek ten nie stanowił ani zażalenia na ww. postanowienie z [...] czerwca 2018 r., ani wniosku o przywrócenie terminu do jego złożenia. W ocenie Skarżącej jej wniosek z 9 marca 2022 r. stanowił wniosek "o uchylenie decyzji I instancji jako niezgodnej z prawem, a zatem nie wywołującej żadnych skutków prawnych" a jego potraktowanie jako zażalenia stanowi "przejaw braku rozpoznania stanu sprawy przez SKO". Skarżąca podkreśla w tym kontekście fakt braku przedstawiciela ustawowego w dacie 18 lipca 2018 r., tj. w dacie doręczenia Skarżącej ww. postanowienia z [...] czerwca 2018 r. Sąd zauważa również, że Skarżąca wskazuje jednocześnie, iż fakt "jakkolwiek miała prokurenta samoistnego, to jednak jego umocowanie wynika z pełnomocnictwa, nie zaś z ustawy, co wprost powoduje, iż nie jest on przedstawicielem ustawowym". Mając zatem na uwadze powyższą istotę sporu i przytoczone powyżej przepisy postępowania podatkowego, nie może budzić wątpliwości, że w przypadku postępowania wszczynanego na żądanie strony, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, należyte wykonanie wskazanych w powyżej wskazanych przepisach obowiązków przez organ uzależnione jest od uprzedniego ustalenia zakresu żądania zawartego we wniosku o wszczęcie postępowania. Z uwagi na powyższe okoliczności faktyczne, tj.: 1) złożenie przez Skarżącą ww. wniosku z 9 marca 2022 r., w którym zawarte zostało żądanie uchylenia "decyzji" m.in. [...] z uwagi na jej wydanie w postępowaniu wszczętym i prowadzonym wobec wiedzy organu o okoliczności braku przedstawiciela ustawowego Skarżącej w tym okresie, co jak wskazano we wniosku wypełniało przesłankę art. 201 § 1 pkt 3 skutkującą brakiem możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania podatkowego; 2) zakwalifikowanie przez organ ww. wniosku jako zażalenia na m.in. ww. postanowienie Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej a następnie – w wyniku dokonania ww. kwalifikacji wniosku Skarżącej wydanie na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. zaskarżonego postanowienia z [...] czerwca 2022 r. o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia zażalenia określonego w art. 236 § 2 pkt 1 O.p.; - wobec braku zwrócenia się przez Organ do Skarżącej jako wnioskodawcy o sprecyzowanie zawartego we wniosku z 9 marca 2022 r. żądania stanowi, w ocenie Sądu, naruszenie powyższych, podstawowych zasad postępowania administracyjnego. Odnosząc się do tej kwestii wypada po pierwsze wskazać na ugruntowany pogląd, iż żądania zawarte w podaniu, których treść budzi wątpliwości, w szczególności z uwagi na niezręcznie, niedbale lub niezrozumiałe zredagowanie, winny być wyjaśnione lub doprecyzowane przez stronę wnoszącą podanie. Wyraźnie podkreśla się, że organ administracji nie jest uprawniony do "racjonalizowania" treści żądania gdyż to mogłoby prowadzić do niedopuszczalnej zmiany kwalifikacji prawnej żądania, wbrew intencjom osoby wnoszącej podanie. Obowiązkiem organu w tym zakresie pozostaje wyjaśnienie woli strony wnoszącej żądanie przez zwrócenie się o zajęcie wyraźnego stanowiska co do treści żądania oraz udzielenie stronie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w tym zakresie, mając na względzie postanowienia art. 120 i 121 O.p. Ostatecznie bowiem to strona wnosząca żądanie winna zdecydować jaki charakter ma mieć pismo inicjujące postępowanie (vide: wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 1993 r., SA/Kr 2342/92, LEX nr 1688557, A.Wróbel (w:) M.Jaśkowska, M.Wilbrandt-Gotowicz, A.Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, uwagi do art. 63 – aktualne również na gruncie przepisów O.p.). Organ wszczynając postępowanie zażaleniowe w rozpoznawanej sprawie na postawie ww. wniosku z 9 marca 2022 r. nie poczynił, w ocenie Sądu, wystarczających ustaleń, co do ostatecznego zamiaru Skarżącej. Sąd zauważa bowiem, że wniosek Skarżącej był zredagowany niezrozumiale, niedbale i niezręcznie. Skarżąca zatytułowała ww. pismo wnioskiem tym samym już jego tytuł nie precyzował w sposób jednoznaczny woli Skarżącej w odniesieniu do trybu postępowania, który wniosek ten miał inicjować. Podobnie treść ww. wniosku uniemożliwia, w ocenie Sądu, jednoznaczne sprecyzowanie woli Skarżącej w powyższym zakresie. Skarżąca bowiem wniosła o uchylenie decyzji odnosząc się w istocie m.in. do ww. postanowienia Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2018 r. o nałożeniu kary porządkowej zaś argumentacja Skarżącej mogła wskazywać nie tylko na możliwość potraktowania ww. wniosku jako zażalenia lecz również jako wniosku inicjującego postępowanie w zakresie przewidzianych w O.p. nadzwyczajnych środków wzruszeń rozstrzygnięć ostatecznych, na co wskazuje m.in. odwoływanie się przez Skarżącą w istocie do braku możliwości udziału w postępowaniu (brak piastuna organu uprawnionego do reprezentacji czy też przedstawiciela ustawowego), wydania rozstrzygnięcia w wyniku naruszenia art. 231 k.k., wydania rozstrzygnięcia pomimo braku podstaw prawnych tak do wszczęcia jak i prowadzenia postępowania podatkowego oraz zakończenia go rozstrzygnięciem organu. W świetle powyższego Sąd uznał, że w sprawie zachodziły zatem okoliczności, które budzą uzasadnione wątpliwości, co do trybu w ramach którego Skarżąca wnosi o wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu. To zaś, w ocenie Sądu, nie tylko uniemożliwiło ustalenie ostatecznej woli Skarżącej ale i ocenę ww. wniosku Skarżącej z 9 marca 2022 r. pod względem spełnienia wymogów formalnych i w efekcie prawidłowego zakresu ustaleń faktycznych koniecznych dla prawidłowego procesu subsumpcji w rozpoznawanej sprawie i wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Sąd zauważa bowiem, że uregulowane w przepisach ustawy Ordynacja podatkowa poszczególne tryby wyeliminowania z obrotu prawnego wydanego przez organ podatkowy rozstrzygnięcia w sposób istotny różnią się między sobą, w tym w szczególności w zakresie terminów złożenia podania inicjującego postępowanie w sprawie, przesłanek wyeliminowania rozstrzygnięcia z obrotu prawnego czy też właściwości organów. W kontrolowanej sprawie, w ocenie Sądu, organy zaś – pomimo braku jednoznaczności ww. wniosku Skarżącej - nie wyjaśniły jak należy traktować wniosek złożony przez Skarżącą do Gminy Miasto S. z dnia 9 marca 2022 r. Raz jeszcze podkreślić należy, że z treści powyższego pisma Skarżącej nie wynika jednoznacznie czy ww. pismem Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie czy też wniosła o wyeliminowanie przedmiotowego postanowienia z obrotu prawnego w innym trybie, w tym w szczególności w jednym z trybów szczególnych przewidzianych w przepisach O.p. Reasumując, dopiero uprzednie ustalenie przez organy podatkowe rzeczywistego zakresu żądania Skarżącej zawartego w jej piśmie z 9 marca 2022 r. adresowanym do Gminy Miasto S., tj. ustalenie w jakim trybie Skarżąca wnosi o wyeliminowanie z obrotu prawnego ww. postanowienia Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] pozwoli na załatwienie sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu fakt zakwestionowania przez Skarżącą trybu wydania zaskarżonego postanowienia dopiero na etapie postępowania sądowadministracyjnego, wobec braku zredagowania jej podania z 9 marca 2022 r. w sposób jednoznaczny i zrozumiały, nie może stać na przeszkodzie stosowaniu przez organy podatkowe, w toku rozpoznawania przedmiotowej sprawy, podstawowych zasad postępowania podatkowego, w tym zasad wyrażonych w przepisach art. 120, art. 121 i art. 122 O.p. Stwierdzone naruszenia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem - na co Sąd wskazał już w powyższej części przedmiotowego uzasadnienia - nie tylko uniemożliwiło to ustalenie ostatecznej woli Skarżącej ale i ocenę ww. wniosku Skarżącej z 9 marca 2022 r. pod względem spełnienia wymogów formalnych, organu właściwego do jego rozpoznania i prawidłowego zakresu ustaleń faktycznych koniecznych dla prawidłowego procesu subsumpcji w rozpoznawanej sprawie i wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. W przedmiotowej sprawie organy nie wyjaśniły zaś istotnych w sprawie okoliczności takich jak czy Skarżąca wnioskiem z dnia 9 marca 2022 r. zainicjowała postępowanie w sprawie zażalenia na ww. postanowienie Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] czy też wniosek ten należy traktować jako inicjujący postępowanie w przedmiocie wyeliminowania z obrotu prawnego ww. postanowienia w jednym z trybów szczególnych - a zatem czy przedmiotowa sprawa mogła podlegać rozstrzygnięciu w toku postępowania zażaleniowego. Odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w treści skargi sąd wskazuje, że sąd administracyjny w myśl art. 133 § 1 P.p.s.a. orzeka na podstawie akt sprawy organu administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostało zaskarżone do sądu. Jedynym wyjątkiem i podstawą dopuszczenia dowodu w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest art. 106 § 3 P.p.s.a. Sąd, w myśl tego przepisu, może bowiem z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpoznawanej sprawie, mając na uwadze fakt uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na brak sprecyzowania jaki charakter ma mieć pismo Skarżącej z 9 marca 2022 r. inicjujące postępowanie, Sąd uznał, że przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi (odpis zupełny z KRS, Protokół z Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Skarżącej z 7 marca 2012 r., pismo Sądu Rejonowego [...] z 13 listopada 2013 r., kserokopia skróconego odpisu aktu zgonu J. K.) nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Ponadto wniosek Skarżącej z 9 marca 2022 r. i Pismo Prezydenta Miasta S. z 21 marca 2022 r. znajdowały się w aktach administracyjnych sprawy. Sąd uznał zatem, że wnioski dowodowe Skarżącej zawarte w skardze, w tym wniosek o wystąpienie do Urzędu Miasta i Gminy w G. o akt zgonu J. K. (w oryginale), nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd wskazuje również, że przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie było postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia zażalenia. Tym samym w graniach przedmiotowej sprawy brak było podstaw do wyeliminowania przez Sąd z obrotu prawnego postanowienia Prezydenta Miasta S. z [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na Skarżącą kary porządkowej w wysokości [...] zł. Stwierdzając zatem że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Wobec faktu, że postanowieniem z 14 października 2022 r., I SPP/Sz 105/22 Skarżąca została zwolniona od kosztów sądowych w rozpoznawanej sprawie a dodatkowo nie była w niej reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika i nie wykazała poniesienia innych kosztów postępowania Sąd nie zasądził na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania. Na podstawie art. 141 § 4 P.p.s.a. Sąd wskazuje aby organ w dalszym postępowaniu wyjaśnił powyżej wskazane, niewyjaśnione dotychczas okoliczności jako mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie, w tym w szczególności dokonał wyjaśnienia woli Skarżącej przez zwrócenie się o zajęcie wyraźnego stanowiska co do treści żądania zawartego we wniosku z 9 marca 2022 r. adresowanym do Gminy Miasto S. oraz udzielenie stronie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w tym zakresie, mając na względzie postanowienia art. 120 i 121 O.p. Organ uwzględni, że ostatecznie to strona wnosząca żądanie winna zdecydować jaki charakter ma mieć pismo inicjujące postępowanie. Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).