I SA/Sz 536/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 8 października 2015 r. sprawy ze skarg H.W. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalających wysokość stawki karty podatkowej na lata 2010, 2011, 2012 1. uchyla zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2. umarza postępowania podatkowe w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalających wysokość stawki karty podatkowej na lata 2010, 2011, 2012, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego H.W. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. decyzjami z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] roku, stwierdzające wygaśnięcie w całości decyzji ustalających H. W. wysokość stawki karty podatkowej na lata podatkowe 2010, 2011 i 2012. Z akt sprawy wynika, że pan H. W. w dniu 01.01.1996 r. w Urzędzie Skarbowym w G. złożył deklarację w sprawie opodatkowania w formie karty podatkowej (PIT-16), w której jako zakres działalności gospodarczej wskazał usługi elektromechaniki - naprawa silników i prądnic elektrycznych, pomiary elektryczne, naprawa, konserwacja instalacji elektrycznych oraz usługi w zakresie elektromechaniki chłodniczej, uzupełniania freonem. Ustalono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G., mając na uwadze treść art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. Nr 144 poz. 930 z późn. zm.), dalej zwanej "u.z.p.d.f.", uznając że brak informacji ze strony podatnika o ewentualnej likwidacji działalności gospodarczej lub dokonaniu wyboru innej formy opodatkowania i przyjmując, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną w formie karty podatkowej, decyzją z dnia [...]r. ustalił H. W. wysokość stawki karty podatkowej na 2010 r. w kwocie [...] zł. miesięcznie, decyzją z dnia [...] r. ustalił H. W. wysokość stawki karty podatkowej na 2011 r. w kwocie [...] zł miesięcznie oraz decyzją z dnia [...] r. ustalił H. W. wysokość stawki karty podatkowej na 2012 r w kwocie [...] zł miesięcznie. Następnie organ wyjaśnił, że w związku z powzięciem informacji, iż H. W. w dniu 18 lutego 2009 roku rozpoczął dodatkowo (poza prowadzeniem ww. indywidualnej działalności gospodarczej opodatkowanej w formie karty podatkowej) działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej pod nazwą Firma [...] s.c., z siedzibą w N., której przedmiotem działalności jest wykonywanie instalacji elektrycznych, wodno-kanalizacyjnych, cieplnych, gazowych i klimatyzacyjnych; instalowanie przemysłowych, sprzętu i wyposażenia, naprawa i konserwacja maszyn, naprawa i konserwacja urządzeń elektrycznych, naprawa pozostałych artykułów użytku osobistego i domowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. postanowieniami z dnia [...] r., wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia własnych decyzji: z dnia [...] r. ustalającej H. W. wysokość stawki karty podatkowej na 2010 r., z dnia 1 marca 2011 r. ustalającej H. W. wysokość stawki karty podatkowej na 2011 r. oraz z dnia 12 marca 2012 r. ustalającej H. W. wysokość stawki karty podatkowej na 2012 r. Decyzjami z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. stwierdził wygaśnięcie w całości powyższych decyzji. Organ wywiódł, że H. W. nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a i ust. 7 u.z.p.d.f., tj. poinformowania organu o fakcie rozpoczęcia dodatkowej działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej. Powyższe skutkowało wydaniem przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. powołanych na wstępie decyzji w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji ustalających wysokość stawki karty podatkowej na lata podatkowe 2010, 2011 i 2012. Decyzje te stosownie do art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.f., były wg organu konsekwencją niewykonania przez podatnika wskazanego powyżej obowiązku, tj. zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, w terminie 7 dni od powstania tych okoliczności. Jak jednak wskazano, w dniu 24 lutego 2009 roku do Urzędu Skarbowego w G. wpłynęło zgłoszenie identyfikacyjne ww. spółki cywilnej, tj. Firmy [...], na formularzu NIP-2 wraz z umową tej spółki z 18.02.2009r. oraz zawiadomieniem pana H. W. o prowadzeniu działalności gospodarczej i wyborze formy opodatkowania na 2009 rok. Z dokumentów tych wynikało, że od 26 lutego 2009 roku podatnik rozpoczął działalność w formie spółki cywilnej opodatkowaną na zasadach ogólnych według stawki 19%, z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Organ pierwszej instancji ocenił, że złożenie oświadczenia o wyborze formy opodatkowania na 2009 rok, dotyczącego nowej formy działalności gospodarczej, nie jest równoznaczne z zawiadomieniem o utracie warunków do opodatkowania, o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit. a u.z.p.d.f. Zdaniem organu zachowanie pana H. W. po złożeniu ww. oświadczenia również przeczyło możliwości ewentualnej realizacji poprzez ten dokument obowiązku informacyjnego o utracie warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, bowiem podatnik odbierał decyzje w sprawie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na kolejne lata i opłacał podatek w takiej formie. Organ uznał, że gdyby rzeczywiście zamiarem podatnika było poinformowanie naczelnika urzędu skarbowego o utracie warunków do kontynuacji opodatkowania w formie karty podatkowej, to podjąłby on działania zmierzające do podważenia takich decyzji (np. przez złożenie odwołania, bądź przez zrzeczenie się, stosownie do art. 38 ust. 1 u.z.p.d.f., stosowania takiego opodatkowania, w terminie 14 dni od doręczenia decyzji ustalającej wysokość podatku w formie karty podatkowej). Od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. H. W. w dniu 19 grudnia 2014 r. złożył odwołania, wnosząc o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji jako wydanych z naruszeniem prawa i umorzenie postępowań lub przekazanie spraw do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Zaskarżonym decyzjom odwołujący zarzucił naruszenie przepisów prawa: 1) proceduralnego: - zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r., poz. 613, ), dalej określanej jako "o.p.", przez błędne zastosowanie przepisów dotyczących warunków opodatkowania w formie karty podatkowej i wydanie rozstrzygnięcia, w którym wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego rozstrzygnięte zostały na niekorzyść podatnika, - art. 122 o.p., przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także ustalenie stanu faktycznego w sposób wybiórczy, w szczególności w zakresie pominięcia informacji, jakie organ posiadał podejmując decyzje o zastosowaniu wobec podatnika opodatkowania w formie karty podatkowej, - art. 123 i art. 200 § 1 o.p. przez uniemożliwienie stronie skarżącej pełnego udziału w prowadzonym postępowaniu podatkowym polegającego na niezawiadomieniu pełnomocnika podatnika o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, - art. 182 § 1 o.p. przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów, pomimo wskazania, że mają znaczenie dla sprawy, gdyż obrazują zakres informacji) jakie organ posiadał podejmując decyzje o zastosowaniu wobec podatnika form opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, - art. 191 o.p. przez dokonanie przez organ podatkowy oceny dowodów niemieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów, a w szczególności wyrażenie stanowiska w przedmiocie rzekomego niepoinformowania właściwego organu o utracie warunków do opodatkowania osiąganych w indywidualnej działalności gospodarczej przychodów w formie karty podatkowej; 2) materialnego - przez naruszenie art. 25, art. 29, art. 30, art. 36, art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.f. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji sprowadzającym się do stwierdzenia, że podatnik nie zawiadomił Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7 u.z.p.d.f., o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku w tym w formie karty podatkowej, bowiem w dniu 24 lutego 2009 r. (data wpływu do organu podatkowego) złożone zostało zgłoszenie identyfikacyjne/aktualizacyjne NIP-2, w którym to zgłoszeniu została wybrana inna forma opodatkowania. Zgłoszenie to w ocenie odwołującego było zawiadomieniem o takich zmianach, a w związku z tym organ nie powinien był ustalać wysokości karty podatkowej na 2010, 2011 i 2012 rok, lecz wydać decyzję odmawiającą rozliczenia podatku w tej formie. Dyrektor Izby Skarbowej w Sz. decyzjami z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] roku, stwierdzające wygaśnięcie w całości decyzji ustalających wysokość stawki karty podatkowej na lata podatkowe 2010, 2011 i 2012. Dyrektor Izby Skarbowej w całości podzielił stanowisko zaprezentowane przez organ pierwszej instancji, iż złożenie przez podatnika w Urzędzie Skarbowym w G. w dniu 24 lutego 2009 r. dokumentów związanych z rozpoczęciem działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej (zgłoszenie identyfikacyjne NIP2, umowa spółki cywilnej [...] s.c. gdzie wspólnikiem był H. W. oraz zawiadomienie o prowadzeniu działalności gospodarczej i wyborze formy opodatkowania na zasadach ogólnych wg stawki 19 % z obowiązkiem prowadzenia podatkowej książki przychodów i rozchodów) nie mogło być uznane za zawiadomienie organu o którym mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1 lit.a i ust. 7 u.z.p.d.f. Na powyższe decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. podatnik w dniu 08.04.2015 r. wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skargach H. W. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Sz. oraz poprzedzających je decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G., jako rozstrzygnięć naruszających prawo. Skarżący, zarzucił naruszenie przepisów prawa proceduralnego, a w szczególności: - zasady zaufania do organów podatkowych wyrażonej w art. 121 o.p. przez błędne zastosowanie przepisów dotyczących warunków opodatkowania w formie karty podatkowej i wydanie rozstrzygnięcia, w którym wszelkie wątpliwości dotyczące stanu faktycznego rozstrzygnięte zostały na niekorzyść podatnika, - art. 122 o.p., przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, a także ustalenie stanu faktycznego w sposób wybiórczy, w szczególności w zakresie pominięcia informacji, jakie organ posiadał podejmując decyzje o zastosowaniu wobec podatnika opodatkowania w formie karty podatkowej, - art. 123 i art. 200 § 1 o.p. przez uniemożliwienie stronie skarżącej pełnego udziału w prowadzonym postępowaniu podatkowym polegającego na niezawiadomieniu pełnomocnika podatnika o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, - art. 182 § 1 o.p. przez nieprzeprowadzenie wnioskowanych przez stronę dowodów, pomimo wskazania, że mają znaczenie dla sprawy, gdyż obrazują zakres informacji, jakie organ posiadał podejmując decyzje o zastosowaniu wobec podatnika form opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych, - art. 191 o.p. przez dokonanie przez organ podatkowy oceny dowodów niemieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów, a w szczególności wyrażenie stanowiska w przedmiocie rzekomego niepoinformowania właściwego organu o utracie warunków do opodatkowania osiąganych w indywidualnej działalności gospodarczej przychodów w formie karty podatkowej. W ocenie skarżącego, naruszenie przepisów prawa proceduralnego implikuje zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 25, art. 29, art. 30, art. 36, art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.f., poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do uznania, iż powołane przepisy znajdują zastosowanie w sprawie skutkującej wygaśnięciem decyzji w sprawie karty podatkowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a." połączyć sprawy objęte skargami strony dotyczące decyzji za lata 2010-2012 r. o sygn. akt I SA/Sz 536/15, I SA/Sz 537/15, I SA/Sz 538/15, do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i sprawę prowadzić pod sygnaturą akt I SA/Sz 536/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skargi są zasadne. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Podstawową kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie było to, czy złożenie przez stronę w dniu 24.09.2009 r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. dokumentów związanych z rozpoczęciem działalności gospodarczej w formie spółki cywilnej (zgłoszenie identyfikacyjne NIP2, umowa spółki cywilnej [...] s.c. gdzie wspólnikiem był H. W. oraz zawiadomienie o prowadzeniu działalności gospodarczej i wyborze formy opodatkowania na zasadach ogólnych wg stawki 19 % z obowiązkiem prowadzenia podatkowej książki przychodów i rozchodów) należało uznać za równoznaczne z zawiadomieniem organu o zmianach, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 pkt 1 lit a u.z.p.d.f. Niezbędna jest zatem analiza obowiązujących w tym zakresie uregulowań u.z.p.d.f. wg. stanu prawnego obowiązującego w lutym 2009 r. Art. 36 ust. 1 pkt 1 lit a u.z.p.d.f. stanowił, iż podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić naczelnika urzędu skarbowego o zmianach (podkreślenie Sądu), jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego podanego w złożonym wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. W myśl ust. 7 o zmianach, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, podatnik jest obowiązany zawiadomić w formie pisemnej naczelnika urzędu skarbowego, najpóźniej w terminie siedmiu dni od powstania okoliczności powodujących zmiany.(...). Z kolei na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.f. w przypadku gdy podatnik nie zawiadomi naczelnika urzędu skarbowego w terminie, o którym mowa w art. 36 ust. 7 u.z.p.d.f. , o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym - naczelnik urzędu skarbowego stwierdza wygaśnięcie decyzji, o której mowa w art. 30 ust. 1 u.z.p.d.f. Zatem analiza wskazanego przepisu wskazuje, że obowiązkiem podatnika było zawiadomienie organu o zmianach, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. W niniejszej sprawie nie ma sporu, że podjęcie przez H. W. działalności w formie spółki cywilnej zawiązanej w dniu 18.02.2009 r. oraz wybór formy opodatkowania dla wskazanej działalności na zasadach ogólnych wg stawki 19% z obowiązkiem prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, stanowiło zmianę powodującą utratę prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Z akt sprawy można wywnioskować, że organy oczekiwały od podatnika złożenia (w formie odrębnego pisma) zawiadomienia nie tylko o zmianach, ale także o skutkach tych zmian, tzn. zawierającego dodatkowe stwierdzenie, iż ze zmianami tymi łączy się utrata prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej. Jednak zwrócić należy uwagę, że przepis ten nie nakładał w 2009 roku na podatnika takiego obowiązku. Przepis nie zawierał bowiem zapisu, że podatnik ma zawiadomić organ "o zmianach oraz o fakcie, że z tymi zmianami łączy się utrata prawa do opodatkowania w formie karty podatkowej". Taką bowiem wiedzę prawną o skutkach oznajmionych mu zmian powinien posiadać organ, tym bardziej, że rozliczenie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie karty podatkowej jak i podatku dochodowego od osób fizycznych wg stawki 19% dotyczyło tej samej osoby fizycznej – H. W., przed tym samym organem. Spółka cywilna nie jest bowiem ani odrębnym przedsiębiorcą, ani podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych, podatnikiem tym nadal pozostawał H. W., a rozliczenie obu form podatku dochodowego tego podatnika następowało w tym samym Urzędzie Skarbowym w G. Niewątpliwie też zawiadomienie o zmianach zostało złożone w wymaganej formie pisemnej, w terminie 7 dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Podatnik złożył bowiem dokumenty na piśmie w Urzędzie Skarbowym w G. w dniu 24 lutego 2009 r., podczas gdy umowę spółki zawarł w dniu 18 lutego 2009 r., zaś zadeklarował rozpoczęcie wskazanej działalności od dnia 26 lutego 2009 r. Z treści decyzji organów obu instancji nie wynika, aby informację o zmianach powodujących utratę przez H. W. warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej uzyskały one z innych źródeł niż złożone przez podatnika w dniu 24 lutego 2009 r. dokumenty. Dokumenty te znajdują się w aktach sprawy i organy wskazują na nie jako na dowody potwierdzające utratę prawa podatnika do opodatkowania w formie karty podatkowej. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie wbrew stanowisku organu oraz stanowisku wyrażonym w powołanym przez organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ( którego tezy przywoływane przez organ, z uwagi na braki w skardze kasacyjnej nie zostały w istocie zbadane przez NSA), nie było podstaw do badania zamiarów strony przy składaniu dokumentów z których wynikała informacja o zmianach. Nieistotne jest bowiem czy zamiarem strony przy składaniu organowi dokumentów informujących o zmianach, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, było w istocie zawiadomienie organu o tych zmianach, czy też strona miała w tym inny cel. Istotne jest bowiem, że w myśl art. 36 ust. 1 pkt 1 lit a u.z.p.d.f. w dniu 24 lutego 2009 r. na skutek złożenia dokumentów potwierdzających podjęcie przez H. W. działalności w formie spółki cywilnej, opodatkowanej stawką ogólną 19%, do organu dotarła informacja (zawiadomienie) o zmianach, skutkujących utratą prawa H. W. do opodatkowania w formie karty podatkowej. Strona w badanej sprawie wyjaśniła, że nie wiedziała, iż z rozpoczęciem działalności w formie spółki cywilnej i opodatkowaniem jej na zasadach ogólnych utraciła prawo do karty podatkowej i dlatego w dalszym ciągu płaciła podatek także w tej formie, oraz nie kwestionowała kolejnych decyzji ustalających wysokość stawki karty podatkowej za lata 2010-2012. Nie zaprzecza to jednak faktowi, iż w dniu 24 lutego 2009 r. poprzez złożenie dokumentów dotyczących rozpoczęcia działalności w formie spółki cywilnej i wyboru opodatkowania na zasadach ogólnych, strona faktycznie zawiadomiła organ – Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o zmianie, która spowodowała utratę przez nią warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, nastąpiło to w formie pisemnej i w terminie nie przekraczającym 7 dni od powstania okoliczności powodujących zmiany. Zdaniem Sądu w demokratycznym państwie prawa jakim jest Rzeczpospolita Polska niedopuszczalna jest sytuacja, w której wymaga się od podatnika: po pierwsze przekazywania organom podatkowym większej ilości informacji niż wymaga prawo i w formie której nie wymaga prawo. Po drugie niedopuszczalne jest domaganie się znajomości przepisów prawa podatkowego od podatnika, gdy takiej samej znajomości przepisów prawa nie wymaga się od organu. W okolicznościach badanej sprawy organ otrzymał od podatnika wymaganą przez prawo informację, jednakże z przyczyn nieznanych, a jak można domniemywać były to przyczyny organizacyjne dotyczące przepływu informacji wewnątrz urzędu, informacja podatnika we właściwym czasie nie trafiła do odpowiedniej komórki organizacyjnej organu. Podatnik nie może jednak ponosić tego ujemnych konsekwencji skoro (nawet nieświadomie) dopełnił wszelkich obowiązków wymaganych przez przepisy prawa podatkowego i zawiadomił organ o zaistniałych zmianach. Tym samym w przekonaniu Sądu nie zaszły w niniejszej sprawie warunki do wydania przez organy decyzji na podstawie art. 40 ust. 1 pkt 3 u.z.p.d.f. stwierdzających wygaśnięcie w całości decyzji ustalających H. W. wysokość stawki karty podatkowej na lata podatkowe 2010, 2011 i 2012. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. - orzekł o uchyleniu tych decyzji. Nadto stwierdzając podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Sąd jednocześnie umorzył to postępowanie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.