I SA/Sz 537/10

Dnia 29 lipca 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA – Zygmunt Chorzępa po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za [...] p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dnia [...] (data stempla pocztowego) skarżący W. K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W treści powyższej zamieścił dodatkowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach wskazał, iż natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia jego firmy płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności, w tym również wynagrodzeń pracowników. Ponadto, w związku z tym, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, wykonanie decyzji wywrze znamienny skutek także dla całej jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd zależy od spełnienia istnienia przesłanek niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawodawca nie sprecyzował co należy rozumieć pod tymi pojęciami, dlatego ocena wystąpienia tych przesłanek za każdym razem zależy od sądu. Ocena ta jest swobodna, ale nie dowolna. Dlatego Sąd rozpoznając wniosek o udzielenie tymczasowej ochrony ma obowiązek za każdym razem wskazać podstawę uwzględnienia bądź odmowy uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności. Natomiast obowiązek wykazania okoliczności stanowiących podstawę wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Zakamycze 2005, s. 168). Skarżący w złożonym w skardze wniosku upatruje tych przesłanek w możliwości doprowadzenia jego firmy do utraty płynności finansowej, co spowoduje niemożność regulowania zobowiązań, w tym wynagrodzeń pracowników, a także "znamiennych" skutków dla całej rodziny. Podkreślić należy, że konieczne jest jednak wykazanie szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie jest bowiem wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość powstania niewypłacalności skarżącego czy "znamiennych" skutków dla rodziny bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami, a jedynie subiektywnymi przewidywaniami skarżącego. Uzasadnienie wniosku powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w omawianym przepisie, a brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia pozytywną dla strony ocenę takiego wniosku. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowo - administracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu miałby się domyślać lub przewidywać, jakie zajdzie realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia obaw skarżącego. Nie wskazał on bowiem jakichkolwiek dokumentów źródłowych wskazujących na jego sytuację jako pracodawcy i przedsiębiorcy - aktualnych dochodów uzyskiwanych z działalności gospodarczej, ilości pracowników, zobowiązań wobec pracowników, ich Urzędów Skarbowych czy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz zobowiązań z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Nie przedstawił także sytuacji majątkowej swojej rodziny. Wobec tego nie jest możliwe odniesienie się do ogólnikowych twierdzeń skarżącego, pozostających jedynie w sferze przypuszczeń. W konsekwencji trudno zatem uznać ponad wszelką wątpliwość, aby ewentualne wszczęcie postępowania egzekucyjnego miało spowodować nieodwracalne skutki dla przedsiębiorstwa i rodziny skarżącego, a co za tym idzie, aby Sąd miał bezsprzeczne podstawy do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Należy ponadto wskazać, że wszczęcie egzekucji stanowi naturalną konsekwencję określenia zaległych zobowiązań podatkowych. Sama w sobie ta czynność nie może więc stanowić podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego, należało stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., orzec jak na wstępie.