I SA/Sz 539/10

Dnia 3 sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Anna Sokołowska po rozpatrzeniu w dniu 3 sierpnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. O. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w sprawie ze skargi B. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2006 p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] B. O., reprezentowany przez radcę prawnego, pismem z dnia 15 czerwca 2010 r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], Nr [...], którą określono B. O. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. Pismem z dnia 30 czerwca 2010r. skarżący wystąpił do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...], z uwagi na groźbę powstania nieodwracalnych skutków dla skarżącego i jego rodziny w przypadku prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że złożył wniosek o wstrzymanie wykonalności decyzji do Naczelnika Urzędu Skarbowego, ale ten postanowieniem z dnia [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Podstawą odmowy wstrzymania wykonalności decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego był fakt, że nieruchomość stanowiąca własność skarżącego, która miała zostać obciążona hipoteka przymusową w celu zabezpieczenia wykonania zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji została już wcześniej obciążona hipoteką zabezpieczającą spłatę kredytu udzielonego przez Spółdzielczy Bank Ludowy. Wobec powyższego hipoteka przymusowa zabezpieczająca wykonanie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji nie korzysta z prawa pierwszeństwa zaspokojenia. Dalej Skarżący wskazuje, że wartość nieruchomości zaproponowanej przez skarżącego jako zabezpieczenie wykonania zaskarżonej decyzji jest znacznie wyższa niż wysokość hipoteki ustanowionej na rzecz Spółdzielczy Bank Ludowy oraz zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji stanowiącej przedmiot niniejszego postępowania. Skarżący nie ma innych możliwości zabezpieczenia wykonania zobowiązania podatkowego. W konsekwencji wobec skarżącego została wszczęta egzekucja przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Egzekucja prowadzona jest przez zajęcie wierzytelności na rachunku bankowym skarżącego w [...] Oddział [...] oraz przez zajęcie nieruchomości zabudowanej położonej w [...] zapisanej w księdze wieczystej [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w Wałczu. Wszczęcie i prowadzenie egzekucji uniemożliwia skarżącemu prowadzenie działalności rolniczej, która stanowi źródło utrzymania jego i rodziny. Zajęta nieruchomość jest zabudowana budynkiem, w którym skarżący mieszka wraz z rodziną. Przedmiotowa nieruchomość jest obciążona hipoteką ustanowioną jako zabezpieczenie uzyskanego wcześniej kredytu. Aktualnie Skarżący zmuszony jest zaciągnąć nowy kredyt obrotowy z przeznaczeniem zakup środków do produkcji rolnej, tj.: środków ochrony roślin i nawozów, gdyż firmy istniejące na rynku kredytują zakup środków do produkcji rolnej zastosowaniem wysokiej stopy oprocentowania ok.12 % rocznie. Tak wysokie oprocentowanie czyni nieopłacalnym zakup środków do produkcji rolnej z odroczonym terminem płatności, dlatego skarżący potrzebuje nowego kredytu w wysokości około [...] zł. Uzyskanie określonego wyżej kredytu jest uwarunkowane oceną przez bank [...] sytuacji finansowej skarżącego oraz zaoferowaniem wiarygodnego dla banku zabezpieczenia. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oznacza kontynuowanie egzekucji, co spowoduje, że skarżący przestanie być wiarygodnym partnerem dla banku i nie uzyska żadnego kredytu. Brak kredytu uniemożliwi skarżącemu prowadzenie działalności rolniczej zagrozi podstawom egzystencji dla jego rodziny. W ocenie Skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powołanego powyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. wynika, że przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., oraz że to strona skarżąca powinna wykazać, że wykonanie danego aktu pociągnie za sobą ww. skutki. Zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji nie może być bowiem przedmiotem domniemań sądu (vide: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1100/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Po analizie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji, stwierdzić należy, że brak jest postaw do jego uwzględnienia, gdyż strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w swoim wniosku wskazał, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego uniemożliwia skarżącemu prowadzenie działalności rolniczej, która stanowi źródło utrzymania jego i rodziny grozi powstaniem nieodwracalnych skutków dla strony i jego rodziny. Sąd nie neguje faktu, że sytuacja skarżącego może być skomplikowana, uznaje jednak, że sama konieczność poniesienia ciężaru finansowego, wynikająca z zaskarżonej decyzji, jak i ewentualny brak środków finansowych na jednorazowe uregulowanie tej należności, nie mogą stanowić same przez się podstawy do wstrzymania wykonania decyzji. B. O. nie sprecyzował również, na czym ma polegać groźba powstania nieodwracalnych skutków, zaś pozostałe argumenty skarżącego w zakresie jego sytuacji finansowej i majątkowej są nieweryfikowalne. Skarżący nie podał danych na temat stanu jego posiadania. Tymczasem do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczający sam wywód strony. Wnioskodawca powinien bowiem poprzeć swoje twierdzenia dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, niepubl.), a tego skarżący w rozpatrywanej sprawie nie uczynił. Stwierdzić również należy, że przesłanki wytrzymania wykonania wskazanej decyzji nie może stanowić - w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. - powoływana przez skarżącego okoliczność wadliwości decyzji organów podatkowych obu instancji. Kwestia zgodności decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowią bowiem dwa różne zagadnienia. Wobec tego, oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej. W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak na wstępie.