I SA/Sz 540/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz (spr.),, Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi K.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 26 czerwca 2024 r. nr SKO/CZ/408/1839/2024 w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 15 kwietnia 2024 r. nr WPiOL-V.3137.4.29.2023.BL; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz strony skarżącej K. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze (organ) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. (organ I instancji) z [...] kwietnia 2024 r., określającą K. D. wysokość opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, dotyczących nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] za okresy: - od [...] stycznia 2020 r. do [...] grudnia 2020 r. [...] zł za każdy miesiąc, - od [...] stycznia 2021 r. do [...] grudnia 2021 r. [...] zł za każdy miesiąc, - od [...] stycznia 2022 r. do [...] grudnia 2022 r. [...] zł za każdy miesiąc, - od [...] stycznia 2023 r. do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to jest do [...] grudnia 2023 r. [...] zł za każdy miesiąc. W podstawie prawnej organ wymienił: - art. 233 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U.2023.2383 ze zm. - O.p.); - art. 6q ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4, art. 6i ust. 1 pkt 1, art. 6o ust. 1, ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz.U.2024.399 ze zm.- u.c.p.g.); - uchwałę Nr VI/83/15 Rady Miasta Szczecin z 24 marca 2015 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenia stawki tej opłaty i ustalenia stawki opłaty za pojemnik (Dz.Urz.Woj. Zachodniopom.2015.1204 ze zm. - uchwała z 24 marca 2015 r.); - uchwałę Nr XXIII/711/20 Rady Miasta Szczecin z 24 listopada 2020 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty, ustalenia stawki opiaty za pojemnik oraz zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz.Urz.Woj. Zachodniopom.2020.5349 - uchwała z 24 listopada 2020 r.); - uchwałę Nr XXXII/937/21 Rady Miasta Szczecin z 19 października 2021 r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawki tej opłaty, ustalenia stawki opiaty za pojemnik oraz zwolnienia w części z opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (Dz.Urz.Woj. Zachodniopom.2021.4416 ze zm. - uchwała z 19 października 2021 r.). W uzasadnieniu tej treści rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że "Zdaniem K. D. nieruchomość położona w S. przy ul. [...] została zabudowana budynkiem wielorodzinnym, natomiast, w ocenie organu podatkowego I instancji, zabudowa pod wymienionym adresem jest zabudową jednorodzinną, a zatem, za zgodne z prawem, uznano naliczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego. Istota sporu sprowadza się zatem do kwestii kwalifikacji rodzaju istniejącej zabudowy w S. przy ul. [...]. Z przepisu art. 6 o ust. 1 ustawy z dnia [...].09.1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika, że w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Z akt sprawy wynika, że K. D. jest współwłaścicielem nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] (udział [...]), dla której Sąd Rejonowy w S. prowadzi księgę wieczystą nr (...) wspólnie z T. D. (udział [...]). Decyzją z dnia [...].11.2001 r. wydano pozwolenie na użytkowanie lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku jednorodzinnym o dwóch lokalach mieszkalnych z wbudowanym garażem zlokalizowanego przy ul. [...] (k. 16). Decyzja ta potwierdza, że przy ul. [...] znajduje się jeden budynek mieszkalny, który jest w układzie bliźniaczym z budynkiem przy ul. [...] i że w budynku tym znajdują się dwa lokale mieszkalne. Organ odwoławczy na podstawie przesłanych przez organ I instancji akt sprawy tj.: wypisów z kartoteki budynków, decyzji o pozwoleniu na budowę znak (...) z [...].04.1997 r., postanowienia (...) o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych, decyzji (...) (utrzymująca zakaz prowadzenia dalszych robót), orzeczenia technicznego dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych ul. [...] w S. (w istocie orzeczenie dotyczy budynków jednorodzinnych m.in. przy ul. [...] i 73), projektu budowlanego wraz z opisem technicznym inwentaryzacji powykonawczej domu jednorodzinnego bliźniaczego przy ul. [...] nr [...] - 73 w S. i zestawieniem powierzchni budynku, wniosku o pozwolenie na użytkowanie z dnia [...].10.2001 r. złożonego przez K. D. wraz załącznikami: protokół nr [...] dotyczący instalacji gazowej, opinia Nr [...] Zakładu Usług Kominiarskich, protokół Nr [...] oraz Nr [...] ze sprawdzenia ochrony przeciwpożarowej urządzeń elektrycznych, protokół Nr [...] pomiaru rezystencji i izolacji urządzeń elektrycznych), decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (...) z dnia [...].11.2001 r. oraz pisma Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego znak: (...) z dnia [...] stycznia 2019 r. wraz z załącznikami i informacji z Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miasta znak pisma (...) z dnia [...].11.2023 r., z której wynika, że udzielono pozwolenia na budowę zespołu budynków jednorodzinnych o dwóch mieszkaniach z garażami wbudowanymi m.in. w S. przy ul. [...] stwierdził, że nieruchomość położona w S. przy ul. [...] zabudowana jest budynkiem jednorodzinnym, w którym znajdują się 2 lokale mieszkalne na które wydane zostało pozwolenie na użytkowanie. Jak wynika z akt sprawy K. D. będący właścicielem nieruchomości położonej przy ul. [...] w S. składał deklaracje na formularzach [...], które były przeznaczone dla zabudowy wielorodzinnej. W związku z tym, że ustawa o utrzymaniu porządku i czystości w gminach nie zawiera definicji budynku jednorodzinnego i wielorodzinnego (deklaracje DOP 1, 2 zawierają jedynie objaśnienia) zasadnie organ podatkowy I instancji odwołał się do zapisów w kartotece budynków, do dokumentacji architektoniczno-budowlanej, która ujawnia rodzaj zabudowy przy ul. [...] w S.. Mając na uwadze, że organ ewidencyjny może wpisać do ewidencji gruntów i budynków tylko takie prawo do nieruchomości, które jednoznacznie, w sposób niewątpliwy wynika z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu, nie może zaś takiego prawa ani ustanowić, ani wyinterpretować z przesłanek pośrednich (por. wyrok NSA z dnia 19 marca 2003 r. sygn. akt II SA 1018/02). Powyższe związane jest z tym, że ewidencja gruntów ma charakter techniczno-deklaratoryjny, a nie konstytutywny. Nie kształtuje więc nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan zaistniały wcześniej (rejestruje zmiany dokonane w innych postępowaniach). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że ustalając charakter nieruchomości K. D. słusznie organ sięgnął do dokumentacji architektoniczno-budowlanej, z której bezspornie wynika, że przy ul. [...] wzniesiono budynek jednorodzinny o dwóch mieszkaniach. Dlatego też za niezasadne uznać należy zarzuty podniesione w odwołaniu dot. charakteru budynku i uznać należy nieruchomość za budynek jednorodzinny." Wobec tego, zdaniem organu, zasadnie zastosowano stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przewidziane dla gospodarstw domowych w wysokości określonej w uchwałach z [...] marca 2015 r., z [...] listopada 2020 r. i z [...] października 2021 r. W ocenie organu, istotne jest to, że w analizowanym czasie "zużycie wody nie było niższe albo równe ilości wody określonej w powołanych powyżej przepisach prawa miejscowego. K. D. (skarżący) złożył skargę na powyższą decyzję organu. Zarzucił naruszenie: - uchwał z [...] listopada 2020 r., [...] października 2021 r. przez określenie wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi niezgodnie z metodą określoną w tych uchwałach; - art. 21 § 3 O.p. z powodu błędnego przyjęcia, że należne kwoty opłat są inne od deklarowanych; - art. 6o u.c.p.g. w wyniku nieuwzględnienia danych zawartych w złożonych deklaracjach; - art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2024.572 - K.p.a.), art. 120 O.p. i pominięcie przez organ dowodów, przepisów prawa; - art. 75 K.pa., art. 180 § 1 O.p., polegające na zaakceptowaniu odczytów z prywatnych, niezalegalizowanych wodomierzy; - art. 80 K.p.a. art. 191 O.p. ze względu na dowolną ocenę dowodów, w szczególności stwierdzenie, że nieruchomość jest wyposażona w wodomierz, gdy z dowodów wynika okoliczność przeciwna; - art. 7, art. 77 § 1 K.p.a., bowiem organ odwrócił ciężar dowodu. W następstwie formułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu wraz z decyzją organu I instancji z [...] kwietnia 2024 r. Skarżący motywował, że "Większość uzasadnienia decyzji SKO poświęciło rozważaniom na temat rodzaju zabudowy nieruchomości, mimo iż zastosowana przez skarżącego metoda naliczania opłaty, określona w uchwałach Rady Miasta S., nie zależy od rodzaju zabudowy, a jest jedynie uzależniona od faktu niewyposażenia nieruchomości w wodomierz. Z treści uzasadnienia nie wynika na jakiej podstawie SKO uznało że nieruchomość jest wyposażona w wodomierz, skoro zgromadzone przez Prezydenta [...] dokumenty świadczą odwrotnie. Decyzja SKO opiera się na tym fałszywym założeniu prowadząc to błędnych wniosków, jakoby skarżący wypełnił niewłaściwą deklarację. W decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego "za zgodne z prawem, uznano naliczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego Skarżący podziela to stanowisko - wyklucza ono możliwość rozliczania opłat za całą nieruchomość przez jednego ze współwłaścicieli. Jednocześnie oznacza to, że każde gospodarstwo domowe znajdujące się w nieruchomości położonej przy ul. [...] w S. powinno rozliczać się indywidualnie. Przyjęcie rozwiązania, w którym nieruchomość miałaby być rozliczana w całości oznaczałoby, że nie istnieje niedopłata za wywóz odpadów, lecz wysoka nadpłata - ponieważ współwłaściciel nieruchomości zajmujący lokal pod adresem [...] także wnosi opłaty za gospodarowanie odpadami w swoim gospodarstwie domowym znajdującym się w tej samej nieruchomości. Oczywistym rozwiązaniem byłoby naliczanie opłaty proporcjonalnie do udziałów współwłaścicieli (jak dla podatku od nieruchomości), ale ustawa niestety na to nie pozwala. Wobec powyższego należy uznać rozwiązanie SKO za jedyne możliwe do zastosowania. SKO stwierdziło że "istota sporu sprowadza się zatem do kwestii kwalifikacji rodzaju istniejącej zabudowy w S. przy ul. [...] ". Jest to całkowicie błędna teza - jak wielokrotnie w skardze podkreślał skarżący nie jest to kwestia sporna i nie wpływa w żaden sposób na poprawność składanych przez skarżącego deklaracji. Zgodnie z § 4 pkt 8 uchwał Rady Miasta Szczecin XXIII/711/20 oraz XXXII/937/21 metoda ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami zastosowana przez skarżącego została określona jako ryczał zależny od liczby mieszkańców: "w przypadku nieruchomości niewyposażonych w wodomierze lub niepodłączonych do miejskiej sieci wodociągowej, ilość zużytej wody za każdy miesiąc okresu przyjętego do naliczenia opłaty zgodnie z punktem 3, ustała się jako iloczyn 3 mł wody oraz liczby osób zamieszkujących w danej nieruchomości w danym miesiącu". Powyższy przepis w żadnym stopniu nie zależy od tego czy zabudowa nieruchomości jest jedno- czy wielorodzinna, klasyfikacja ta nie ma żadnego znaczenia." Skarżący przytoczył art. 6o ust. 1 u.c.p.g. i argumentował, że "Ponieważ skarżący deklarację złożył, do rozpatrzenia pozostaje jedynie przesłanka "uzasadnionych wątpliwości". Abstrahując od tego czy takie okoliczności rzeczywiście zaistniały, zauważyć należy że uprawnienie prezydenta zostały ograniczone ustawą jedynie do określenia samej wysokości opłaty na podstawie dostępnych danych lub "uzasadnionych szacunków". Prezydent nie posiada uprawnienia do zmiany metody naliczania opłaty - jej wybór zastrzeżony jest wyłącznie dla rady gminy. A Rada Miasta S. w § 4 pkt 8 uchwał XXIII/711/20 oraz XXXII/937/21 wybrała dla nieruchomości niewyposażonych w wodomierz metodę ryczałtową zależną od liczby mieszkańców. Podczas postępowania przed SKO udowodnione zostało że nieruchomość, której skarżący jest współwłaściciel, nie jest wyposażona w wodomierz. Wobec powyższego nie jest możliwe kwestionowanie użycia przez skarżącego metody wybranej przez Radę Miasta S.. Zgodnie z ustawą uprawnienia prezydenta ograniczone są jedynie do zakwestionowania liczby zamieszkujących osób, czego nie uczynił. Nawet gdyby rozszerzyć zakres kompetencji Prezydenta, to nie udowodnił on występowania błędów w deklaracjach złożonych przez skarżącego - a tylko wtedy wątpliwości organu można by uznać za "uzasadnione", czego wymaga ustawa. Prezydent nie ma prawa zmienić wybranej przez RM metody naliczania opłaty, ponieważ nie wskazał żadnych błędów w jej zastosowaniu. Nie może także zmienić wysokości opłaty na podstawie dostępnych danych lub uzasadnionych szacunków, ponieważ poprawności użytych przez skarżącego danych dla wybranej metody nie zakwestionował. Nieprawdziwe jest twierdzenie SKO jakoby skarżący "składał deklaracje na formularzach DOP-2, które były przeznaczone dla zabudowy wielorodzinnej". Zgodnie z objaśnieniem do formularza jest on "przeznaczony również dla właścicieli nieruchomości w zabudowie jednorodzinnej, jeżeli średniomiesięczne zużycie wody nie przekracza 6 mł. Średniomiesięczne zużycie wody nie przekracza 6 mł ponieważ pkt 7 objaśnień do deklaracji DOP-2 stanowi że: "nieruchomości niewyposażone w wodomierze lub niepodłączone do miejskiej sieci wodociągowej - podstawą wyliczenia opłaty jest iloczyn 3 mł wody oraz liczby osób zamieszkujących w danej nieruchomości w okresie przyjętym do naliczenia opłaty". Ponieważ w gospodarstwie domowym zamieszkują dwie osoby (a jak wskazało SKO "za zgodne z prawem, uznano naliczenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od gospodarstwa domowego") to zużycie wody dla dwóch osób wynosi 6 mł i nie przekracza 6 mł. Oczywiście nie jest dopuszczalne pobieranie całości opłaty za wszystkich mieszkańców nieruchomości od jednego z jej współwłaścicieli, ponieważ uchwały Rady Miasta nakładają ten obowiązek na "gospodarstwo domowe". Nieprawdziwe jest twierdzenie SKO jakoby strona przedstawiła "rozliczenia zużycia wody". Nic takiego nie miało miejsca, skarżący nie przedstawiał żadnych "rozliczeń". Jeżeli w aktach sprawy znajduje się taki dokument, to skarżący oświadcza że został on sfałszowany. Skarżący wielokrotnie podkreślał że ani nieruchomość położona przy ul. [...], ani lokal zajmowany przez skarżącego położony pod adresem [...] [...], nie posiadają wodomierzy." Skarżący powołał się na informację Zakładu Wodociągów i Kanalizacji. Podkreślił, że zgodnie z tą informacją, nieruchomości położone przy ul. [...] oraz [...] posiadają jeden wspólny wodomierz, wobec czego nie jest możliwe określenie zużycia wody przez poszczególne nieruchomości lub lokale mieszkalne. Zdaniem skarżącego, "Podkreślić należy że dokonane przez organ szacowanie zużycia wody w gospodarstwie domowym skarżącego, na podstawie niezalegalizowanych prywatnych wodomierzy, zlokalizowanych m.in. w sąsiednich nieruchomościach, narusza art. 75 kpa w związku z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia [...] maja 2001 r. Prawo o miarach. Dowody zbierane przez organ w postępowaniu podatkowym nie mogą być niezgodne z prawem. A innych dowodów niż wymienione pismo ZWiK organ nie przedstawił, ponieważ takie nie istnieją. Niedopuszczalne jest wymaganie przez organ aby to skarżący przedstawił dowody na zużycie wody w nieruchomości. Po pierwsze ciężar dowodu w postępowaniu spoczywa na organie, a po drugie nie jest możliwe udowodnienie przez skarżącego faktycznego zużycia wody w nieruchomości (lub lokalu mieszkalnym) które nie są wyposażone w wodomierz. Właśnie na taką okoliczność przewidziana jest metoda ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami dla nieruchomości niewyposażonych w wodomierz. Metoda ta została określona w § 4 pkt 8 uchwał XXIII/711/20 oraz XXXII/937/21 Rady Miasta S. i zgodnie z prawem skarżący może z tej metody korzystać." Organ, odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie. W całości podtrzymał stanowisko i argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja organu oraz decyzja organu I instancji z [...] kwietnia 2024 r. nie są zgodne z prawem. W pierwszej kolejności należy zaakceptować stanowisko organów co do tego, że wymierzenie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w analizowanej sprawie nie może nawiązywać do zabudowy wielorodzinnej. Natomiast ma mieć u podstaw zabudowę jednorodzinną. Wynika to z art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2024.1151 ze zm. - u.p.g.k.), który stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z perspektywy art. 21 ust. 1 u.p.g.k. organy właściwe w sprawie wymiaru opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi nie są uprawnione do samodzielnego rozstrzygania, czy w konkretnym stanie faktycznym mają do czynienia z zabudową jednorodzinną, czy wielorodzinną. O tym rozstrzyga prawo budowalne, ewidencja gruntów i budynków. Ponadto w prawomocnym wyroku z [...] października 2017 r. sygn. II SA/Sz 990/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ocenił, że zabudowa przy ul. [...] w S. stanowi zabudowę jednorodzinną. Sprawa została zainicjowana skargą K. D.. Wymieniony prawomocny wyrok wiąże zarówno organy, jak i sąd w niniejszej sprawie stosownie do art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 ze zm. - P.p.s.a.). W konsekwencji w realiach analizowanej sprawy spór o charakter zabudowy w odniesieniu do nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] jest sporem wiążąco rozstrzygniętym na gruncie faktów i prawa. Tymczasem w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wykazywał odmienny stan rzeczy - brak zabudowy jednorodzinnej na wymienionej nieruchomości. Natomiast sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu wraz z decyzję organu I instancji z [...] kwietnia 2024 r. z powodu błędnego, dowolnego podejścia do metody kalkulacji omawianej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z pisma Zakładu Wodociągów i Kanalizacji z [...] listopada 2023 r. wynika, że woda jest sprzedawana dla nieruchomości położonych przy ul. [...] w S. Umowa została zawarta ze skarżącym. Według twierdzeń skarżącego i pozostałych współwłaścicieli rozliczają koszt zużytej wody między sobą na podstawie wskazań podliczników. Wobec tego organy dotychczas nie wykazały przesłanki rzeczywistego zużycia wody. Nie wyjaśniły jednoznacznie, czy podliczniki są monitorowane przez Zakład Wodociągów i Kanalizacji. Jeśli nie, to ich wskazania nie mogą stanowić podstawy faktycznej dla wymiaru opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Wówczas organy powinny (w rozumieniu obowiązku) rozważyć inne kryteria bądź inną metodę wymiaru omawianej opłaty. W konsekwencji w aktualnym stanie sprawy organy nie uzyskały jednoznacznego i wyczerpującego materiału dowodowego na okoliczność, czy zgodnie z prawdą obiektywną został przekroczony próg zużycia wody każdorazowo z § 1 pkt 1 uchwał z [...] marca 2015 r., [...] listopada 2020 r. i [...] października 2021 r. Ponadto każdorazowo § 4 uchwał z [...] listopada 2020 r. i [...] października 2021 r. stanowi o zasadach ustalania ilości zużytej wody na potrzeby ustalania wysokości opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Organy przemilczały te regulacje. Nie omówiły z jakich przyczyn nie mogą znaleźć zastosowania w realiach analizowanej sprawy. Nie poprowadziły żadnej wykładni tych regulacji prawnych w celu wykazania, że nie mogą mieć znaczenia dla wyniku sprawy. Trzeba podkreślić, że organy nie są uprawnione do dowolnego, arbitralnego wymierzania opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Natomiast mają obowiązek stosować się do przepisów prawa. W tym stanie sprawy sąd ocenił, że organy nie przeprowadziły rzetelnego i wyczerpującego postępowania wyjaśniającego, co istotnie naruszyło art. 120, art.121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 O.p. w związku z art. 6q ust. 1 u.c.p.g. W dalszym postępowaniu organy uwzględnią stanowisko prawne sądu. W konsekwencji na obecnym etapie sprawy otwarta pozostaje kwestia wysokości opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi adekwatnej do istniejącego stanu faktycznego i obowiązującego stanu prawnego. Rozpatrzenie i rozstrzygnięcie o daninie publicznej w postaci omawianej opłaty - odtworzenie prawdy obiektywnej i zastosowanie adekwatnych przepisów prawa - należy do właściwych organów. Sąd nie jest uprawniony do zastępowania organów w realizacji tych ustawowych obowiązków; do prowadzenia za organy postępowania wyjaśniającego oraz do rozstrzygania sprawy za organy na płaszczyźnie faktów i prawa. Rola sądu polega na kontroli decyzji organu z punktu widzenia przepisów prawa, o czym stanowi art. 3 § 1, § 2 pkt 1 P.p.s.a. Z powodów omówionych wyżej sąd uchylił zaskarżoną decyzję organu wraz z decyzją organu I instancji z [...] kwietnia 2024 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach postępowania sądowego uzasadnia art. 200 P.p.s.a. Obejmują one wpis od skargi ([...] zł).