I SA/Sz 544/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 2 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym skargi U. G. i Z. G. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wydaniem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 listopada 2009 roku w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 266/09 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego. W dniu 11 czerwca 2013 roku (data wpływu) U. i Z. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wniosek o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Sądu z dnia z dnia 5 listopada 2009 roku oddalającym skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości. Jako podstawę wznowienia postępowania wskazano art. 273 § 1 i art. 277 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 5 listopada 2009 roku, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie fikcyjnych dowodów dotyczących właściciela przedmiotowej nieruchomości oraz fałszywych danych ewidencji podatkowej organu podatkowego. Jak wynika z zapisów ujawnionych w ewidencji gruntów wiążącej dla organów podatkowych, właścicielami przedmiotowej nieruchomości od dnia [...] r. są małżonkowie R. i M. K. i to oni są wyłącznymi podatnikami w sprawie. Zdaniem skarżących decyzje podatkowe oraz orzeczenie Sądu są dotknięte bezwzględną nieważnością jako skierowane do osób nie będących stroną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie postępowania jest zatem nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, służącym weryfikacji wadliwych orzeczeń rozstrzygających sprawę. Podstawy wznowienia postępowania zostały szczegółowo określone w art. 271, art. 272, art. 273 i art. 274 p.p.s.a.. Ponadto wskazać należy, że przepisy te zawierają zamknięty katalog podstaw wznowienia postępowania. Podstawy te można podzielić na trzy grupy: 1.przyczyny nieważności (art. 271) 2.właściwe przyczyny restytucyjne (art. 273) 3. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie, z Konstytucją RP, umową międzynarodową lub z ustawą, lub rozstrzygnięcie organu międzynarodowego działającego na postawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską (art. 272). Przyczyny nieważności określone w art. 271 p.p.s.a. to: 1) uczestniczenie w składzie sądu osoby nieuprawnionej albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2) brak zdolności sądowej strony procesowej albo brak należytego jej reprezentowania lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa strona była pozbawiona możności działania. Właściwe przyczyny restytucyjne z art. 273 p.p.s.a, to: 1. oparcie orzeczenia na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; 2. uzyskanie orzeczenie za pomocą przestępstwa; 3. późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (nowe fakty i dowody); 4. późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. Przyczyny wskazane w art. 272 p.p.s.a., jako że skarżąca nie powołuje się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z aktami wyższego rzędu, nie znajdują zastosowania. Ponadto stosownie do treści art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Skarżący we wniosku o wznowienie postępowania sądowego wskazali, iż orzeczenie Sądu w sprawie I SA/Sz 266/09 zostało oparte o fikcyjne dowody. Z lektury wniosku wnosić należy, że skarżący mają na myśli dane zawarte w ewidencji podatkowej. Jednocześnie z uzasadnienia wynika także, że stan tej "fikcyjności" istniał w chwili wydania orzeczenia. Brak we wniosku, ani w dokumentach załączonych do wniosku o wznowienie jakichkolwiek danych od kiedy ten stan "fikcyjności" miałby przestać istnieć. Do wniosku załączono zawiadomienie z dnia [...] roku o zmianach w ewidencji gruntów oraz wypis z rejestru gruntów z dnia [...] roku. Dokumenty te zatem mogły być i były przedmiotem analizy Sądu w sprawie I SA/Sz 266/09. W istocie zatem skarżący domagają się wyciągnięcia przez Sąd obecnie odmiennych wniosków na podstawie tych samych dokumentów. Powyższe argumenty mogłyby stanowić ewentualnie zarzuty środka odwoławczego wniesionego od wyroku z dnia 5 listopada 2009 roku, jednak nie mieszczą się w żadnej z przytoczonych powyżej podstaw wznowienia postępowania sądowego. Wobec powyższego należało uznać, iż skarga U. i Z. G. nie znajduje oparcia na żadnej ustawowej podstawie wznowienia. Zatem z mocy art. 280 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, iż sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, w braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę o wznowienie postępowania należało odrzucić, o czym orzeczono, jak na wstępie.