I SA/Sz 545/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.),, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi M. P. i M. P. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą: "P." M. P. M. P. Spółka Cywilna na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej M. P. i M. P. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą: "P." M.P.M. P. Spółka Cywilna kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 22.12.2014 r. M. P. i M. P. wniosły skargę na zajęcie egzekucyjne wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego dokonane przez organ egzekucyjny - Prezydenta Miasta K. Zawnioskowały jednocześnie o zawieszenie ww. postepowania do czasu wyjaśnienia sprawy przez organy ścigania, albowiem jak wyjaśniły, w następstwie powyższego zajęcia złożyły do Prokuratury Rejonowej w K. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa. Pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. Prezydent Miasta K. przekazał skargę wraz z aktami sprawy Samorządowemu Kolegium Odwoławczego w K. i wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. (data wpływu do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. – 19 stycznia 2015 r.) strony zmodyfikowały dotychczasowy wniosek o zawieszenie postepowania i zwróciły się o: odrzucenie wniosku Prezydenta K. z dnia 5.01.2015 r. w którym wnosi on o oddalenie skargi na czynności egzekucyjne, uchylenie zajęcia egzekucyjnego, zobowiązanie Prezydenta Miasta K. do uchylenia tytułu egzekucyjnego, wycofania zajęcia egzekucyjnego oraz ustalenie osób winnych spowodowanej sytuacji, wyjaśnienia przez Gminę K. wielu niezrozumiałych dla Skarżących problemów z zajęcia egzekucyjnego, naprawienia szkody spowodowanej błędnym i wykrętnym działaniem Gminy K. Postanowieniem z dnia 6 lutego SKO w K. oddaliło skargę, uznając iż nie miały miejsca uchybienia w działaniu organu egzekucyjnego. Od powyższego postanowienia strona złożyła w dniu 16 lutego 2015 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając m.in. iż organ naruszył art. 59 § 1 pkt 2 oraz 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r. poz. 1619 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie, wobec dostrzeżenia w działaniu organu egzekucyjnego przewlekłości w wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania, w związku z uchyleniem decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego na podstawie którego prowadzona jest egzekucja, a także art. 54 § 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, wobec dostrzeżenia w działaniu organu egzekucyjnego przewlekłości w wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania, w związku z uchyleniem decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego na podstawie którego prowadzona jest bezprawnie egzekucja. Nadto w uzupełnieniu wniosku z dnia 5 marca 2015 r. strony zgłosiły dodatkowo zarzut, iż egzekucja prowadzona jest w odniesieniu do jednego wspólnika spółki cywilnej – M. P., co stanowi błąd co do osoby zobowiązanego. Postanowieniem z dnia 27 marca 2015 r. SKO utrzymało zaskarżone postanowienie w mocy. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyły M. P. i M. P., zarzucając organowi naruszenie: - art. 59 § 1 pkt 2 oraz 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez ich niezastosowanie i nieuwzględnienie przewlekłości organu egzekucyjnego w wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania, w związku z uchyleniem decyzji administracyjnej, stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego na podstawie którego prowadzona jest egzekucja; - 54 § 1 i 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie przewlekłości w działaniu organu egzekucyjnego w wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania, w związku z uchyleniem decyzji administracyjnej stanowiącej podstawę wydania tytułu wykonawczego na podstawie którego prowadzona jest egzekucja; - art. 107 § 1 i 3 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia do konkretnych zarzutów, zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Mając na uwadze powyższe, strony wnioskowały o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W odpowiedz na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", Sąd sprawuje kontrolę działalności administracji. Oznacza to, że sądowa kontrola ostatecznej decyzji administracyjnej polega na badaniu jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Istotnie analiza zaskarżonego postanowienia potwierdza słuszność zarzutu skargi, że organ nie odniósł się do treści zarzutów wskazanych we wniosku. W treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia organ przeprowadził analizę prawnych uregulowań dotyczących skargi na czynności egzekucyjne, wyjaśnił czym jest czynność egzekucyjna, wyjaśnił że skarga służy wyłącznie na czynności egzekucyjne, przytoczył poglądy w myśl których w ramach skargi nie można podnosić okoliczności dla których ustawodawca przewidział inny środek zaskarżenia, wskazał, że organ egzekucyjny nie może badać zasadności obowiązku podlegającego egzekucji. Powyższych rozważań nie połączył jednak z żadnymi konkretnymi zarzutami stron. Uznał tylko, że zaskarżona czynność egzekucyjna została przeprowadzona zgodnie z przepisami, pomijając milczeniem argumentację wskazaną przez strony. Zdaniem Sądu niezależnie od tego jak zostałyby one ocenione, niedopuszczalne było w niniejszej sprawie zamieszczenie w postanowieniu jedynie ogólnikowych stwierdzeń, nie odnoszących się do konkretnych zarzutów. Organ w poza ogólnymi uwagami, winien był odnieść się do poszczególnych zarzutów i ocenić je w kontekście przywołanych uregulowań. Organ winien co najmniej wskazać które z nich i dlaczego uznał za niedopuszczalne i dlaczego nie mogły one być przyczyną uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 18 ustawy o postepowaniu egzekucyjnym w administracji jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.). Tymczasem z zasady ogólnej prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 k.p.a. wynika, że na organ nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Ustalenia poczynione zaś w wyniku tych wyjaśnień muszą znaleźć swoje odzwierciedlenie w rozstrzygnięciu i w uzasadnieniu decyzji ( w związku z art. 126 k.p.a. także w uzasadnieniu postanowienia). Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zatem zadaniem uzasadnienia faktycznego i prawnego jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część postanowienia. Obowiązkiem zaś każdego organu administracji jest jak najstaranniejsze wyjaśnienie podstawy faktycznej i prawnej, co wypływa również z zasad ogólnych wyrażonych w art. 9 k.p.a. (zasada udzielania informacji), art. 11 k.p.a. (zasada przekonywania, czyli wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy). Tymczasem w zaskarżonym rozstrzygnięciu organ poprzez brak odniesienia do konkretnych okoliczności sprawy i podnoszonych zarzutów i w zasadzie nie wyjaśniając stronom przyczyn wydanego rozstrzygnięcia nie sprostał wyżej wymienionym przepisom. Sąd administracyjny zaś nie może zastępować organu w tym obowiązku. Z tych przyczyn uznając skargę za zasadną na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. zaskarżone postanowienie należało uchylić Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ zobowiązany jest uwzględnić powyższe wskazania Sądu. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 200 p.p.s.a.