I SA/Sz 546/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik, Asesor WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 20 października 2023 r. nr SKO.Ke.480/4072/2023 w przedmiocie zarzutu zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Postanowieniem z 20 października 2023 r. nr SKO.Ke.480/4072/2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu sprawy z zażalenia M. G. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z 26 września 2023 r. znak WEA.1.3160.1.117.2023.AK(6) w przedmiocie oddalenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z 27 czerwca 2023 r., nr SPP/3445/2023, utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Jak wyjaśnił organ odwoławczy, tytuł wykonawczy nr SPP/3445/2023 dotyczy obowiązku zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w dniu 11 lutego 2022 r. pojazdu o nr rej. [...] w kwocie 108,90 zł. Po przywołaniu mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 132) Kolegium wskazało, iż zobowiązany nie kwestionuje faktu, że 11 lipca 2022 r. parkował w strefie płatnego parkowania pojazdem o nr rej. [...], ani tego, że na skutek błędnego uiszczenia opłaty za postój pojazdu w podstrefie "B" w miejsce opłaty w podstrefie "A", jest zobowiązany do zapłaty opłaty dodatkowej za nieopłacony postój pojazdu w strefie płatnego parkowania. Kwestią sporną pomiędzy organem i zobowiązanym jest to, czy uiszczenie 7-go dnia od otrzymania zawiadomienia o nieopłaconym postoju opłaty w wysokości różnicy pomiędzy opłatą dodatkową w kwocie 100 zł a opłatą uiszczoną za postój pojazdu w podstrefie "B" tj. w kwocie 91,10 zł wyczerpuje obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 100 zł. W powyższym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że w myśl art. 13f ust. 1-3 ustawy z parkowania. dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 320 z późn. zm.) za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 (postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych a) w strefie płatnego parkowania, b) w śródmiejskiej strefie płatnego parkowania) pobiera się opłatę dodatkową. Rada gminy (rada miasta) określa wysokość opłaty dodatkowej, o której mowa w ust. 1, oraz sposób jej pobierania. Wysokość opłaty dodatkowej nie może przekroczyć 10% minimalnego wynagrodzenia, o którym mowa w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 października 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Opłatę dodatkową, o której mowa w ust. 1, pobiera zarząd drogi, a w przypadku jego braku zarządca drogi. Zgodnie z postanowieniami uchwały nr [...] Rady Miasta S. z dnia 22 września 2020 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania w brzmieniu obowiązującym w dacie nieopłaconego postoju, opłata wniesiona za pomocą aplikacji mobilnych dokonana za postój w podstrefie A upoważnia do postoju w całej SPP. Błędnie wprowadzona podstrefa lub numer rejestracyjny pojazdu przy dokonaniu płatności oznacza niewniesienie opłaty za postój (§ 6 pkt 9 i 13 załącznika nr 5 do uchwały). Zgodnie z załącznikiem nr 4 do uchwały opłata dodatkowa za niewniesienie opłaty za postój pojazdu samochodowego w SPP wynosi 200 zł. Opłata ta wynosi 100 zł, jeżeli zostanie uiszczona w terminie 7 dni kalendarzowych od dnia: a) wystawienia zawiadomienia o nieopłaconym postoju lub b) otrzymania zawiadomienia o nieopłaconym postoju za pośrednictwem operatora pocztowego. Jak wyjaśnił organ odwoławczy popierając swoją tezę orzecznictwem sądów administracyjnych, aby uznać, iż opłata za postój pojazdu na terenie SPP została uiszczona, korzystający z drogi musi opłacić ją w odpowiedniej wysokości, która zależna jest od miejsca pozostawienia samochodu w SPP, np. w konkretnej podstrefie. Oznacza to, że pozostawienie pojazdu w podstrefie A, a uiszczenie opłaty za postój samochodu, jak w podstrefie B, w której opłaty są niższe, skutkuje uznaniem, że opłata za postój pojazdu nie została wniesiona, gdyż taka opłata nie była prawidłowa. Również wprowadzenie błędnego numeru rejestracyjnego pojazdu powoduje, że nie sposób uznać, że opłata została uiszczona od samochodu, który został zaparkowany na terenie SPP przez korzystającego z drogi. Opłata w takim wypadku została uiszczona od pojazdu o innym numerze rejestracyjnym, który został wprowadzony przy jej opłaceniu w parkometrze. Opłata za parkowanie wiąże się z zajęciem miejsca parkingowego w wyznaczonej właściwymi znakami drogowymi części strefy płatnego parkowania przez konkretny pojazd identyfikowany przypisanym mu numerem rejestracyjnym. Jeśli zaś tak, to oczywistym jawi się przewidziany § 6 pkt 13 Regulaminu skutek umieszczenia w pojeździe biletu parkingowego z danymi nie odpowiadającymi danym rzeczywistym; taki stan rzeczy oznacza, że dany pojazd ma nieopłacony postój, co z kolei wiąże się z obowiązkiem uiszczenia opłaty dodatkowej przewidzianej § 1 ust. 4 uchwały Nr [...] Rady Miasta S. na zasadach określonych w zał. Nr 4 do tej uchwały. Jak wskazało Kolegium, kwestia zwrotu opłaty za niewykorzystany czas postoju nie została uregulowana w przepisach ustawy o drogach publicznych, mieści się ona jednak w pojęciu zasad uiszczania opłaty za czas postoju. Do zasad pobierania tej opłaty zaliczyć bowiem należy regułę stanowiącą czy uiszczona opłata za parkowanie ma charakter zwrotny, w określonych według tej reguły sytuacjach, czy też ma charakter bezzwrotny. Z kolei zasady pobierania opłat mieszczą się w pojęciu sposobu ich pobierania. Skoro zatem przepisy art. 13b ust. 4 pkt 3 oraz art. 13f ust 2 ustawy o drogach publicznych wyposażył radę gminy w kompetencje dotyczące określenia sposobu pobrania opłat, to w ramach tej kompetencji rada gminy może ustalić czy, a jeżeli tak, to w jakich sytuacjach uiszczona opłata za niewykorzystany czas postoju podlega zwrotowi. Brak jest też podstaw do tego, aby zagadnienie zwrotu opłaty za niewykorzystany czas postoju rozważać w kategoriach nadpłaty w rozumieniu art. 72 § 1 Ordynacji podatkowej. Istota, wskazanej w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, opłaty za postój w strefie płatnego parkowania sprowadza się do tego, że stanowi ona swoisty ekwiwalent za możliwość postoju w tej strefie przez czas zadeklarowany przez osobę uiszczającą tę opłatę; bez konieczności uiszczenia wyższej opłaty dodatkowej, a jedynie za zapłatą niższych stawek podstawowych, określonych przez radę gminy. Skoro to osoba uiszczająca opłatę deklaruje czas parkowania, a zatem zakreśla ramy czasowe możliwości parkowania według stawek podstawowych, to tym samym decyduje o wysokości należnej opłaty. Opłata uiszczona w wysokości będącej prostą pochodną deklaracji osoby uiszczającej opłatę z samej zasady nie stanie się nigdy opłatą nienależną. Opłata ta "należy się" bowiem w takiej wysokości, w jakiej zadeklarowany został czas parkowania, przy uwzględnieniu stawek określonych przez radę gminy. Zakończenie parkowania przed upływem zadeklarowanego czasu parkowania nie czyni uiszczonej opłaty za postój nienależną, gdyż pomimo wcześniejszego zakończenia parkowania w dalszym ciągu, aż do czasu upływu zadeklarowanego czasu, parkowanie jest możliwe, bez powstania obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Organ odwoławczy wskazał, że uchwała Rady Miasta S. z dnia 22 września 2020 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania, zmieniona uchwałą Rady Miasta S. z dnia 26 stycznia 2021 r., nr [...], w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania nie przewiduje zwrotu opłaty za postój pojazdu w przypadku uiszczenia opłaty za postój pojazdu w podstrefie B, podczas gdy pojazd został pozostawiony w podstrefie A. Zobowiązany nie może również utrzymywać, że jego zamiarem nie było skorzystanie w ogóle ze strefy płatnego parkowania, do czego sprowadzają się twierdzenia zobowiązanego tj., że uiszczona oplata była w ogóle "nienależna", w związku z czym mógł ją zaliczyć na poczet opłaty dodatkowej. Podobne roszczenie mogłyby mieć osoby, które co prawda uiściły opłatę w należnej wysokości, jednakże zadeklarowały zbyt krótki okres postoju w strefie płatnego parkowania. Reasumując, zgodnie ze skutkiem określonym w § 6 pkt 13 Regulaminu błędnie wprowadzona podstrefa przy dokonaniu płatności oznacza niewniesienie opłaty za postój. Żalący był zatem zobowiązany do uiszczenia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania. Z uwagi na to, że do upływu 7-go dnia od otrzymania zawiadomienia o nieopłaconym postoju nie uiścił opłaty dodatkowej w kwocie 100 zł, ciąży na nim obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 200 zł. Pismem z 25 lipca 2024 r. M. G. wniósł skargę na powyższe postanowienie do sądu administracyjnego zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu: 1) naruszenie prawa materialnego obejmujące brak powstania zobowiązania, a zatem nieistnienie obowiązku, w zakresie zapłaty dodatkowej kwoty 200 zł, 2) błędne ustalenia, iż łączne uiszczenie błędnej a nie zwróconej opłaty za postój wraz z częściową opłata dodatkową w łącznej kwocie 100 zł nie stanowi pokrycia zobowiązania do uiszczenia w terminie 7 dni opłaty dodatkowej, 3) błędne uznanie, że uiszczona błędnie opłata za daną podstrefę jest opłatą należną i nie podlega zwrotowi, Wskazując na powyższe skarżący zawnioskował o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz przyznanie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu powyższego skarżący potwierdził, że 11 lipca 2022 r. parkował pojazdem o nr rej. [...] w S. i za pośrednictwem systemu SkyCash dokonał opłaty za podstrefę "B" będąc przekonanym o prawidłowości uiszczenia właściwej należności. Także, zgodnie z zasadami po otrzymaniu zawiadomienia o nieprawidłowym uiszczeniu opłaty, w dniu 18 lipca 2022 r., a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu na uiszczanie opłaty dodatkowej w kwocie 100 zł, zapłacił kwotę 91,10 zł, stanowiącą wraz z uiszczoną, poprzez wskazany system SkyCash kwotą [...]zł, całościową należność w wysokości 100 zł. Tym samym nie może się zgodzić z obciążeniem dodatkową opłatą objętą skarżonym tytułem stanowiącą dopełnienie kwoty 200 zł jako opłaty dodatkowej za przekroczenie siedmiodniowego terminu na zapłatę kwoty 100 zł, którą zapłacił w całości. W ocenie skarżącego wierzyciel, jakim jest Prezydent Miasta S. otrzymał pełną należność. Nadto żaden przepis prawa, a zwłaszcza przepisy Uchwały Rady Miasta S. nie zabraniają dokonana zapłaty i jej zaliczenia w przedstawiony sposób. Wierzycielem jest Prezydent Miasta S., środki pieniężne znajdują się na kontach wskazanego wierzyciela, dodatkowo jako dłużnik wskazał, jakie zobowiązanie środkami pieniężnymi znajdującymi się na kontach wierzyciela spłaca. Tym sposobem w wymaganym Uchwałą Rady Miasta S. terminie spełnił zobowiązanie. Uchwała Rady Miasta nie może ograniczać sposobu uregulowania zobowiązania. Wskazanie, że Uchwała nie przewiduje takiego sposobu nie ma dla skarżącego żadnego znaczenia, w tym zakresie sposób uregulowania zobowiązania polegał na zapłacie świadczenia w wymaganym terminie i to zostało w całości dokonane. Spełnienie każdego zobowiązania oznacza, czy to przez zapłatę, czy zaliczenie błędnej opłaty i dodatkową wpłatę gotówkową, że wierzyciel nie ma prawa do naliczenia i domagania się opłaty dodatkowej w wysokości 200 zł. Egzekwowane świadczenie nie powstało, a więc, jako dłużnik skarżący nie ma prawnego obowiązku świadczenia dodatkowej kwoty 100 zł, objętej tytułem wykonawczym. W tej sytuacji zasadny jest zarzut spełnienia świadczenia w wymaganej wysokości i nieistnienia obowiązku, gdyż zobowiązanie dodatkowe nie powstało i nie istnieje, bowiem zobowiązanie to nie mogło powstać, a Prezydent Miasta S. domaga się niezasadnie dodatkowej kwoty 100 zł jako nieopłaconej opłaty dodatkowej w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. Skarżący nie podzielił także wskazania SKO, że skoro kwestia zwrotu błędnej opłaty nie jest uregulowana uchwałą, to do sposobu zaliczenia uiszczenia opłaty dodatkowej stosujemy jedynie odrębną wpłatę w określonej kwocie. Tym samym wyłączane są dostępne w sprawach uregulowania zobowiązania inne sposoby zapłaty, jak potrącenie. Nie chodzi też o kwestie nadpłaty, bo w niniejszej sprawie opłata dokonana za niewłaściwą strefę jest opłatą uiszczoną nienależnie, stąd konieczność uiszczenia opłaty dodatkowej, a ta błędna stała się kwotą do zwrotu. Zatem skarżący uważa, że miał pełne prawo do zaliczenia kwoty, którą organ winien mu zwrócić na poczet opłaty dodatkowej wraz z dopełnieniem do wymaganej wysokości opłaty dodatkowej. Nie sposób także zgodzić się z tezą SKO, iż brak jest podstaw to twierdzenia, że błędnie uiszczona opłata nie podlega zwrotowi. Jeżeli w danej strefie następuje błędne oznaczenie podstrefy i obowiązuje inna opłata niż uiszczona, oznacza to "niewniesienie opłaty za postój", a zatem skoro mowa jest, o niewniesieniu opłaty jako podstawie do naliczenia opłaty dodatkowej, a fakt jej błędnego wniesienia przynosi ten sam skutek, to oznacza dodatkowe ukaranie kierującego brakiem podstaw do zwrotu błędnie uiszczonej opłaty. Zdaniem skarżącego, w tym przypadku obowiązuje zasada zwrotu błędnie uiszczonej kwoty i obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 100 zł wnoszonej w terminie 7 dni lub 200 zł po tym terminie. Przyjmując równość i zasadę braku podwójnego karania za to samo zdarzenie, błędnie uiszczona kwota podlega zwrotowi, a więc i możliwości zaliczenia na poczet opłaty dodatkowej, co w "swoim uznaniu" skarżący skutecznie uczynił i spełnił uiszczając kwotę 100 zł w wymaganym terminie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wskazał, co następuje: Sprawa podlegała rozpatrzeniu w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z przywołanym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17). Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Z powyższych względów nie zachodziły podstawy do przeprowadzenia rozprawy o co wniósł pełnomocnik Skarżącego. Badając legalność zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem akt ten nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymujące w mocy wcześniejsze postanowienie Prezydenta Miasta S. oddalające w całości zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej wobec skarżącego na podstawie tytułu wykonawczego nr SPP/3445/2023, dotyczącego opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania w dniu 11 lutego 2022 r. pojazdu o nr rej. [...] Skarżący potwierdza fakt postoju pojazdu we wskazanej dacie oraz nieuiszczenie opłaty za postój w strefie "A" obowiązującej w tym miejscu. Zgłaszając w toku postępowania egzekucyjnego zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wywodzi jednak, iż przez pomyłkę uiścił przez aplikację mobilną "SkyCasch" opłatę za postój w strefie "B" w kwocie 8,90 zł. a powziąwszy wiedzę o powyższym błędzie dokonał w ciągu 7 dni od zawiadomienia wpłaty 91,10 zł. Powyższe w jego ocenie sprawia, że opłata dodatkowa wynosząca w takim przypadku 100 zł została uiszczona przez zobowiązanego w terminie wynikającym z prawa miejscowego. W konsekwencji "w jego uznaniu" wierzyciel otrzymał pełną należność i brak było podstaw do przyjęcia, że była należna od niego opłata dodatkowa w wysokości 200 zł, która podlega egzekucji jedynie w razie braku dokonania wpłaty opłaty dodatkowej w terminie 7 dni od zawiadomienia o nieopłaconym postoju. W tym miejscu należy zauważyć, iż jak wynika z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy postój pojazdu skarżącego w strefie "A" został stwierdzony 11 lipca 2022 r. o godzinie 15.06. W sporządzonym w związku z tym faktem zawiadomieniu skarżący został poinformowany, że zgodnie z uchwałą Rady Miasta S. nr [...] z dnia 22 września 2020 r. za nieopłacony postój pobiera się opłatę dodatkową w wysokości 200 zł, a jeśli opłata dodatkowa zostanie wniesiona w terminie 7 dni od dnia nieopłaconego postoju: 100 zł. W informacji z systemu SkyCash wynika, że skarżący w powyższej dacie uiścił opłatę za postój w strefie "B" w godzinach 12.34-15.13 i z tego tytułu operator aplikacji SkyCash przekazał na konto gminy kwotę 8,65 zł. W dniu 18 lipca 2022 r. skarżący dokonał na konto gminy wpłaty w wysokości 91,10 zł opisując ją w tytule jako "8,90 za opłatę w strefie B SkyCash zamiast strefa "A". W świetle powyższych ustaleń całkowicie chybione jest eksponowane przez skarżącego twierdzenie, iż w terminie siedmiu dni zapłacił "całościową należność w wysokości 100 zł". Nawet przyjęcie stanowiska skarżącego o możliwości zaliczenia na poczet opłaty dodatkowej należności "błędnie wpłaconych" oznaczałoby, iż faktyczna suma wpłat na konto gminy z opisywanych przez skarżącego tytułów wyniosła 99,75 zł. Tym samym nawet przyjęcie twierdzeń skarżącego oznaczałoby, że opłata w wymaganej kwocie 100 zł nie została uiszczona w siedmiodniowym terminie. W tym też miejscu należy dostrzec, iż choć nie wynika to wprost z akt sprawy, doświadczenie życiowe nakazuje przyjąć, że płatności mobilne mają charakter działalności komercyjnej, co wiąże się z uiszczaniem przez podmioty korzystające z tego rodzaju usług różnego rodzaju opłat i prowizji. W konsekwencji należności faktycznie otrzymywane przez gminę mogą się różnić od tych, które są pobierane przez operatora aplikacji z konta jej użytkownika. Okoliczności sprawy wskakują, iż tak właśnie było w rozpatrywanym przypadku. Niezależnie od powyższego brak jest racjonalnych podstaw do automatycznego przyjmowania - jak czyni to skarżący - iż uiszczenie opłaty za postój w strefie "B" o godzinie 12.34 oznacza, że owa opłata dotyczy postoju, który został stwierdzony w strefie "A" dopiero o godzinie 15.06. W przypadku uruchomienia aplikacji dla danej strefy pojazd może się przemieszczać zarówno w jej granicach jak i może zostać przeparkowany do innej strefy. Innymi słowy opisywana przez skarżącego sytuacja, w której rozpoczynając postój błędnie oznaczył w aplikacji strefę parkowania jest co najmniej równie prawdopodobna jak zmiana postoju ze znajdującego się w strefie "B" do położnego w strefie "A", bez naniesienia takiej zmiany w aplikacji. W tym zaś ostatnim przypadku nie sposób uznać, aby opłata w strefie "B" była nienależna. Czyni to aprioryczne rozważania skarżącego, iż wpłacona przezeń kwota w wysokości 8,90 zł (a faktycznie 8,65 zł) była nadpłatą nieudowodnionymi a konsekwencji też nieuprawnionymi. Dochodzenie takiej "nadpłaty" powinno następować w postępowaniu reklamacyjnym i w jego toku podmiot składający reklamację może wykazywać swoje racje co do braku podstaw uiszczenia opłaty za parkowanie w strefie "B". Nie sposób przyznać racji skarżącemu także z uwagi na trafnie przywołaną przez Kolegium i jednoznacznie brzmiącą uchwałę nr [...] Rady Miasta S., w której w dacie nieopłaconego postoju określono, że opłata wniesiona za pomocą aplikacji mobilnych dokonana za postój w podstrefie A upoważnia do postoju w całej SPP zaś błędnie wprowadzona podstrefa lub numer rejestracyjny pojazdu przy dokonaniu płatności oznacza niewniesienie opłaty za postój (§ 6 pkt 9 i 13 załącznika nr 5 do uchwały). Sąd w niniejszym składzie podziela również stanowisko WSA w Szczecinie przedstawione w wyroku z 13 maja 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 215/21, że aby uznać, iż opłata za postój pojazdu na terenie SPP została uiszczona, korzystający z drogi musi opłacić ją w odpowiedniej wysokości, która zależna jest od miejsca pozostawienia samochodu w SPP, np. w konkretnej podstrefie. Oznacza to, że pozostawienie pojazdu w podstrefie A, a uiszczenie opłaty za postój samochodu, jak w podstrefie B, w której opłaty są niższe, skutkuje uznaniem, że opłata za postój pojazdu nie została wniesiona, gdyż taka opłata nie była prawidłowa. Opisywanego przez skarżącego zdarzenia nie sposób zakwalifikować inaczej niż jako błędnie wprowadzenie podstrefy przy dokonaniu płatności. To zaś skutkowało uprawnieniem gminy do domagania się uiszczenia opłaty dodatkowej w kwocie 200 zł. Przy czym odnosząc się do innych twierdzeń skarżącego dotyczących niedopuszczalności podwójnego karania warto tez zaważyć, iż opłata dodatkowa stanowi danin publicznoprawną i nie jest ona ani grzywną ani mandatem karnym nakładanym za wykroczenie. W zaistniałych w niniejszej sprawie okolicznościach, skoro skarżący nie opłacił parkowania w strefie "A" mógł obniżyć należną opłatę dodatkową uiszczając ją w całości terminie 7 dni, czego jednak nie uczynił. Powyższe czyni zarzut nieistnienia obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej całkowicie nieuprawnionym co też prawidłowo stwardziły w swoich rozstrzygnięciach organy administracji. Wobec powyższego stwierdziwszy, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Przywołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl.