I SA/Sz 548/14

Dnia 27 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA – Ewa Wojtysiak po rozpatrzeniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie z Jej skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 3 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na 2013 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania decyzji. E. C., pismem z dnia 3 kwietnia 2014 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 3 marca 2014 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] i miasta [...] z siedzibą w [...] z dnia 28 stycznia 2014 r., nr[...] , w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości na 2013 r. Jednocześnie, we wskazanym powyżej piśmie, Skarżąca wystąpiła do Sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W piśmie tym Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i przedstawiła swoją argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Ponadto wskazała, że (cyt.): "Mając równocześnie na względzie fakt, że organ Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w oparciu o zaskarżone rozstrzygnięcie wszczął postępowanie windykacyjne, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wydaje się jak najbardziej zasadny". Ustosunkowując się do wniosku Skarżącej, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie poparł tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej: "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zgodnie natomiast z art. 61 § 5 P.p.s.a. postanowienie, w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, co oznacza, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W rozpoznawanej sprawie wskazane powyżej przesłanki nie zachodzą przede wszystkim z uwagi na charakter zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, LEX nr 1420326). Przy czym chodzi tu o wykonanie rozumiane jako obowiązek leżący po stronie adresata decyzji, a nie organu, gdyż cechy wykonalności nie mają akty uprawniające, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 361). W rozpoznawanej sprawie E. C. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzja z dnia 3 marca 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia 28 stycznia 2014 r. w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej na 2013 r. w pomniejszonej wysokości. Decyzje te nie posiadają zatem przymiotu wykonalności, albowiem nie nakładają na Skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, a jedynie rozstrzygają o jej uprawnieniu do płatności. Powyższego stwierdzenia nie może podważyć podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że "organ Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w oparciu o zaskarżone rozstrzygnięcie wszczął postępowanie windykacyjne". Fakt, iż z uwagi na nieprawidłowości stwierdzone w toku postępowania dotyczącego przyznania płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa dla powiatu [...] i miasta [...] z siedzibą w [...] wydał decyzję z dnia 28 stycznia 2014 r., o przyznaniu tej płatności w pomniejszonej wysokości, a następnie pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. zawiadomił Skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia kwot nienależnie pobranych płatności z tytułu programu rolnośrodowiskowego, nie czyni ww. decyzji z dnia 28 stycznia 2014 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia 3 marca 2014 r. – decyzjami wykonalnymi. Przymiot wykonalności posiadać natomiast będzie decyzja ustalająca kwotę nienależnie pobranych płatności. W świetle powyższego uznać zatem należy, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej określonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. Natomiast na tle oceny Skarżącej, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, Sąd dodatkowo zauważa, że rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji, nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.