I SA/Sz 55/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący asesor WSA Krzysztof Szydłowski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia za uzasadnione postanawia odrzucić skargę. [...] Prezydent Miasta Szczecin, zastępowany przez radcę prawnego, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia 13 listopada 2024 r., nr SKO/Ma.507/3447/24, w przedmiocie uznania ponaglenia za uzasadnione w postępowaniu prowadzonym w związku z wnioskiem podmiotu trzeciego o udzielenie informacji publicznej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez jego błędną wykładnię oraz art. 37 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie. W konsekwencji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi zarzuty zostały uszczegółowione. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi. W uzasadnieniu Kolegium odniosło się do zarzutów skargi końcowo wskazując, że zaskarżone postanowienie jest aktem tego rodzaju, na który nie służy jakikolwiek środek zaskarżenia do sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty w nim określone. Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) oraz na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia można również uczynić akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżony przez Skarżącego akt, jako nieujęty w katalogu rozstrzygnięć podlegających kontroli przez sądy administracyjne, obliguje Sąd do odrzucenia skargi. W sytuacji niezałatwienia sprawy administracyjnej w terminie lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie ponaglenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - do organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 1 i 2 k.p.a.). Środek ten ma na celu zniesienie stanu bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zarazem wniesienie ponaglenia stanowi warunek formalny skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez niego postępowania administracyjnego (art. 52 p.p.s.a.). Warto zauważyć, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 6 i 7 k.p.a. powinno przyjąć formę postanowienia, na które jednak nie służy zażalenie. Jak bowiem stanowi art. 141 § 1 k.p.a., na wydane wtoku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi, a w przypadku postanowienia podejmowanego w trybie art. 37 k.p.a. przepisu takiego nie ma. Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Omawiana instytucja odnosi się wyłącznie do kwestii ściśle procesowej uregulowanej w przepisach art. 35 i art. 37 k.p.a., a rzeczone postanowienie nie kreuje nowej sprawy administracyjnej (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2010 r. II GSK 708/09, postanowienie WSA w Rzeszowie z 28 stycznia 2016 r. II SAB/Rz 110/15; dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie jest to więc postanowienie podlegające zaskarżeniu do sądu administracyjnego, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Nie jest to również postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.), ani postanowienie podlegające kontroli sądu na podstawie przepisów szczególnych (art. 3 § 3 p.p.s.a.). W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.