I SA/Sz 560/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. i W. K. oraz E.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] nr [...] ustalającą M. i W. K. oraz E.S. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. w kwocie [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż M.i W. K. oraz E.S. są współwłaścicielami działek nr: [...] o łącznej powierzchni 16,0208 ha położonych w obrębie ewidencyjnym B. W dniu 9 lipca 2009 r. Wójt Gminy D. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego - łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. W wyniku oględzin nieruchomości położonej w miejscowości B. (zabudowana działka nr [...] o powierzchni ogólnej 1,7232 ha) dla celów wymiaru podatku - łącznego zobowiązania pieniężnego, ustalono, że na działce znajdują się następujące budynki: budynek stajni, budynek - altana-grill, 3 budynki do rekreacji indywidualnej oraz 3 budynki wg inwentaryzacji o funkcji mieszkalnej (wynajem sezonowy). Budynki określone jako budynki o funkcji mieszkalnej nie posiadały odbioru z nadzoru budowlanego w S. W dniu oględzin stwierdzono użytkowanie budynków z przeznaczeniem na działalność gospodarczą (wczasy). Z zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia 23 kwietnia 2008 r. wynikało, że W.K. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą "R" w miejscowości B. W trakcie postępowania podatnicy przedłożyli: decyzję Wójta Gminy D. z dnia [...] o wykreśleniu wpisu z ewidencji działalności gospodarczej pod nr [...] W.K.- datę zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej określono na dzień 3 października 2009r. oraz zaświadczenie Starosty S. z dnia [...] o dokonaniu z dniem 7 sierpnia 2009 r. wpisu pod numerem [...] do ewidencji stowarzyszeń kultury fizycznej prowadzonej przez Wydział Edukacji, Kultury i Sportu Starostwa Powiatowego w S. klubu pod nazwą: "U", którego Prezesem został W.K. W dniu 9 listopada 2009 r. do organu podatkowego wpłynęło zaświadczenie Prezydenta miasta W. z dnia 3 listopada 2009 r., z którego wynikało, że przedsiębiorca – E.S. prowadzi działalność gospodarczą od dnia 5 czerwca 2002 r. pod nazwą "A" i jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta W. pod numerem [...]. Miejscem wykonywania działalności była W. i B. Natomiast w dniu 19 listopada 2009 r. wpłynęło zaświadczenie Prezydenta W. z dnia 6 listopada 2009 r., z którego wynikało, że przedsiębiorca – M.K., nazwa przedsiębiorcy "R", jest wpisana do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta W. pod numerem [...]. Miejscem wykonywania działalności był B., datą rozpoczęcia działalności był dzień 1 lipca 2001 r. Po przeprowadzeniu postępowania Wójt Gminy D. decyzją z dnia [...] nr [...] ustalił podatnikom wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. w kwocie [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 975 m2, to powierzchnia w budynku stajni (689 m2), altany-grill (180 m2) i trzech budynków letniskowy (dwa o powierzchni 63 m2 każdy, i jeden o powierzchni 56 m2). Budynki te uznano za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej gdyż jak wskazał organ w budynku stajni znajdują się konie, które w okresie sezonu letniego dla zapewnienia dodatkowych atrakcji dla osób przebywających na wczasach służą letnikom do jazdy konnej i przejażdżek bryczką; po sezonie prowadzona jest hodowla, chów i sprzedaż koni, budynek - altana-grill służy letnikom, a po sezonie przechowywane są tam bryczki; budynki letniskowe (3 sztuki) są wynajmowane przez podatnika na wczasy. Następnie organ wskazał, iż budynki lub ich części związane z działalnością gospodarczą o powierzchni użytkowej 182 m2, to nowo wybudowane budynki, bez odbioru z Nadzoru Budowlanego w S., a użytkowane przez podatników z przeznaczeniem na wczasy (powyższy fakt stwierdzono w trakcie przeprowadzonych oględzin, budynki były wówczas zamieszkałe przez wczasowiczów). W tym zakresie organ powołał się na przepis art. 6 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym obowiązek podatkowy odnośnie ww. budynków powstał z dniem 1 stycznia 2010 r. Organ podniósł także, iż kwalifikację gruntów ustalono na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i oględzin. Za powierzchnię gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej uznano grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako tereny zabudowane ([...] i [...]). Na tym terenie posadowione są bowiem budynki uznane za budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, dojścia do w/w budynków oraz plac do jazdy konnej. Pozostała powierzchnia gruntów stanowiących współwłasność podatników zastała uznana za powierzchnię gruntów użytkowanych rolniczo i naliczono podatek wg klasyfikacji gruntów i stawek obowiązujących dla potrzeb wymiaru podatku rolnego. Wskazano, iż stawki podatkowe organ ustalił zgodnie z uchwałą Nr XX/267/2008 Rady Gminy D. z dnia [...] w sprawie ustalenia stawek podatku od nieruchomości, zwolnień od tego podatku oraz poboru podatku w drodze inkasa i uchwałą Nr XX/270/2008 Rady Gminy Darłowo z dnia 28 października 2008 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej jako podstawa obliczania podatku rolnego na obszarze Gminy D. w 2009 r. Od powyższej decyzji podatnicy wnieśli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu podatnicy podnieśli, że w B. prowadzą 16 hektarowe gospodarstwo rolne. W ramach działalności rolniczej zajmują się hodowlą koni i obrabianiem gruntów dla potrzeb hodowli. Córka E. prowadzi w W. "S" i w sezonie letnim wynajmuje domki letniskowe. Budynki usytuowane na działce nr [...] to altana-grill, która faktycznie jest budowlą, a nie budynkiem, jest wykorzystywana dla potrzeb własnych i do przechowywania siana dla koni, trzy domki drewniane przeznaczone są na potrzeby indywidualne, trzy budynki mieszkalne przeznaczone są na agroturystykę w sezonie letnim, a budynek stajni przeznaczony jest na hodowlę koni. Odnośnie gruntów, podatnicy podnieśli, iż proporcje przedstawiały się inaczej niż w zaskarżonej decyzji, gdyż zdecydowana większość ziemi wykorzystywana jest pod potrzeby własne i jako padoki oraz łąki dla koni. Zdaniem podatników, na cele działalności gospodarczej w budynku przeznaczone jest tylko 88 m2, gruntu związanego z działalnością gospodarczą jest 2 332 m2, reszta to grunty pozostałe (5 000 m2), grunty rolne i budynki rolne. Podkreślono, że okresem zarobkowym są tylko wakacje, dlatego naliczanie podatku za cały rok jest dla nich krzywdzące. Nadto poinformowano, że od sierpnia założony został "U", w którym nieodpłatnie obsługiwane są szkolne dzieci z D.i A. Po rozpoznaniu odwołania podatników Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż przedmiotem zaskarżenia jest sposób opodatkowania gruntów i budynków, położonych w B., których współwłaścicielami jest W.K., jego żona M. i córka E.S. Jak wyjaśnił dalej organ zaskarżona decyzja jest nakazem płatniczym na łączne zobowiązanie pieniężne. Składa się nań podatek rolny i podatek od nieruchomości. Odwołanie dotyczy tej części zaskarżonej decyzji, w której naliczony został podatek od nieruchomości. Przedmiot objęty podatkiem od nieruchomości to część działki nr [...] i położone na tej części budynki. Działka ma powierzchnię 1,7232 ha i jest sklasyfikowana w ewidencji gruntów i budynków jako grunty orne (RIVb i RV), użytki rolne zabudowane (B-RIVb i B-PsIV) i rowy (W). Podatkiem od nieruchomości opodatkowany został grunt sklasyfikowany jako użytki rolne zabudowane o powierzchni 0,7332 ha czyli 7 332 m2. Według organu powodem opodatkowania gruntu rolnego podatkiem od nieruchomości jest fakt zajęcia go na działalność gospodarczą, co jest zgodne z przepisem art. 1 ustawy o podatku rolnym oraz przepisem art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ odwoławczy wskazał, iż prawo podatkowe używa określenia "grunty związane z działalnością gospodarczą" oraz "grunty zajęte na działalność gospodarczą" jednakże określenia owe nie są tożsame i należy je rozróżniać, mimo że nie wpływa to na wysokość stawki podatkowej, która w obydwu przypadkach jest ta sama. Grunt zajęty na działalność gospodarczą to taki grunt rolny lub leśny, który z definicji podlega podatkowi rolnemu lub leśnemu, ale na którym faktycznie prowadzona jest działalność gospodarcza podporządkowująca ten grunt podatkowi od nieruchomości. Zatem grunt będący użytkiem rolnym może być opodatkowany albo podatkiem rolnym albo podatkiem od nieruchomości jako grunt zajęty na działalność gospodarczą, w tym ostatnim przypadku - stawką obowiązującą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Oznacza to, zdaniem organu, że w rozpatrywanej sprawie nie może w ogóle być mowy o gruncie pozostałym, jak twierdzą podatnicy. Grunt pozostały to kategoria występująca wyłącznie w przypadku gruntu nierolnego i nieleśnego. Następnie organ odwoławczy poniósł, iż ustalone zostało na postawie zebranego materiału dowodowego, że wszyscy współwłaściciele solidarnie odpowiedzialni za podatek wymierzony w zaskarżonej decyzji są osobami prowadzącymi działalność gospodarczą; w 2009 r. byli wpisani do ewidencji działalności gospodarczej: M.K. i E.S. - w ewidencji prowadzonej przez Prezydenta W., W.K. do 6 października 2009 r. - w ewidencji prowadzonej przez Wójta Gminy D. Wszyscy jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej wskazali B. 2 i tak zostało zapisane w ewidencji. Będące we współwłasności grunty i budynki, w tym grunty i budynki stanowiące przedmiot zaskarżonej decyzji, położone są w B. 2. Nie ulega więc wątpliwości, zdaniem organu, że na działce nr [...] prowadzona jest działalność gospodarcza. Organ podatkowy dokonał w dniu 24 lipca 2009 r. w obecności wszystkich współwłaścicieli oględzin działki nr [...]. Oględziny zostały udokumentowane protokołem i bogatym materiałem fotograficznym. Pozwoliło to organowi podatkowemu na ustalenie, że na części działki prowadzona jest faktyczna działalność gospodarcza w postaci usług wczasowych (wynajem domków letniskowych) i usług sportowo-rekreacyjnych w zakresie jeździectwa konnego. Znajdujące się na działce budynki przeznaczone są w całości na działalność gospodarczą - służą tej działalności budynki letniskowe, budynek rekreacyjny nazwany altaną-grillem, stajnie. Grunt funkcjonalnie powiązany z jeździectwem i utrzymaniem koni (padoki, pastwiska) to również grunt zajęty na działalność gospodarczą, ponieważ działalnością taką jest komercyjne wykorzystywanie koni do usług wczasowo-rekreacyjnych, szkoleniowych i sportowych. Wbrew temu, co podnoszą podatnicy w odwołaniu, nie można przyjąć, że posiadane konie hodowane są na cele produkcji rolnej czy innej, np. rozpłodowej lub na handel. Jak podkreślił organ odwoławczy sam odwołujący przedłożył dowody na to, że celem hodowli koni jest wykorzystywanie ich, m.in. dla potrzeb "M", którego jest współzałożycielem i prezesem. Ponadto konie służą rekreacji wczasowiczów przebywających w budynkach letniskowych położonych na działce nr [...] oraz budynkach wczasowych (zwanych dworkami) położonych na działce nr [...] stanowiącej z działką [...] funkcjonalną całość, ale będącą odrębnym przedmiotem opodatkowania, gdyż współwłaścicielem tej drugiej działki jest tylko W.K. z żoną M. Organ powołał się w tym zakresie na prezentację internetową, w której całość nazwana jest kompleksem wypoczynkowym i tak powszechnie jest postrzegana (nieruchomość położona jest przy drodze K.-D.). Wspomniana prezentacja internetowa potwierdza komercyjne wykorzystywanie koni. Prezentacja internetowa, a także materiał fotograficzny, potwierdzają, że budynek nazwany altaną-grillem nie jest, jak twierdzą podatnicy, wykorzystywany dla potrzeb własnych a w zimie na składowisko siana. Organ podkreślił, że altana ma powierzchnię 180 m2, znajduje się w niej bar-bufet i stoły jak w lokalu gastronomicznym i można przyjąć, że spełnia właśnie funkcje rekreacyjno-gastronomiczne. Ponadto zważywszy na to, że działalność gospodarcza, choćby w zakresie jeździectwa konnego, prowadzona jest przez cały rok, trudno zdaniem organu, przyjąć, że w obiekcie tym składowane jest siano. W ofercie internetowej przedstawiono ją jako nocny grill. Wbrew twierdzeniu podatników nie można jej uznać za budowlę. Według organu odwoławczego dowodem na to, że altana-grill jest budynkiem a nie budowlą jest fakt wymienienia jej wśród budynków w dokumencie pn. "Inwentaryzacja budowlana uproszczona dla celów podatkowych budynków na działce nr [...] i [...] w m. B., gm. D.", wykonaną przez osobę posiadającą wiedzę specjalistyczną w zakresie budownictwa - projektanta mgr inż. B.L. posiadającego uprawnienia bez ograniczeń do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Dowodem może być również fakt, że żadne ze współwłaścicieli będących przedsiębiorcami, nie wymieniło w informacji na podatek od nieruchomości żadnej budowli, mimo że na fotografiach widać ogrodzenia, wiaty, konstrukcje metalowe, a zwłaszcza nie wymieniono altany-grilla, mimo że budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej podlegają podatkowi od nieruchomości. Oznacza to, zdaniem organu, że dopóki kwestii tej nie poruszył organ podatkowy, podatnicy nie uważali tego obiektu za budowlę. Odnosząc się do zarzutu podatników, iż niektóre domki wynajmowane są wczasowiczom tylko w sezonie letnim i dlatego krzywdzące jest opodatkowanie ich najwyższą stawką podatkową przez cały rok organ odwoławczy wskazał, iż podatnicy są przedsiębiorcami przez cały rok, cała posiadana przez nich infrastruktura wczasowo-rekreacyjna nie zmienia swego przeznaczenia poza sezonem, nadal są to domy i domki letniskowe, czy budynek o przeznaczeniu gastronomicznym jak altana-grill. Stajnie przez cały rok służą koniom, które wykorzystywane są także przez cały rok do działalności wypoczynkowo-rekreacyjnej, szkoleniowej, której to z kolei działalności (gospodarczej a nie rolniczej jak chce skarżący) służą padoki i okoliczne tereny. Udostępnianie koni do jazdy konnej nie jest działalnością sezonową (konie muszą być w ruchu zawsze, bez względu na porę roku). Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, iż strony na wymienionej części gruntu i w wymienionych w decyzji budynkach prowadzą działalność gospodarczą. Granice, w jakich grunt rolny zajęty został na działalność gospodarczą ustalone zostały prawidłowo, w rezultacie obliczona w zaskarżonej decyzji wysokość podatku od nieruchomości jest należna. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skarżący wnieśli o jej uchylenie w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, iż organ w zaskarżonej decyzji powołał się na dokument "Inwentaryzacja budowlana uproszczona dla celów podatkowych budynków na działce [...] i [...] w m. B., gm. D." sporządzony przez mgr inż. B.L., w którym to dokumencie zostały popełnione błędy merytoryczne, zawarte w oświadczeniu z dnia 29 czerwca 2010 r. Zdaniem skarżących powyższe potwierdza ich stanowisko, iż altana-grill przeznaczona według organów pod działalność gospodarczą to faktycznie budowla zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych nie jest to budynek kwalifikowany do obciążenia podatkiem od nieruchomości. Do skargi dołączono oświadczenie projektanta mgr inż. B.L. z dnia 29 czerwca 2010 r., w którym wskazał, iż altana o pow. 120,9 m2, przedstawiona w sporządzonej przez niego uproszczonej inwentaryzacji jako budynek w rzeczywistości jest budowlą z uwagi na to, iż nie posiada przegród budowlanych (ścian), a tym samym nie spełnia warunków ustawowych do określenia jej mianem budynku. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzut skargi organ podniósł, iż nie można uznać oświadczenia inż. L. przy rozpatrywaniu skargi bowiem zostało ono sporządzone już po doręczeniu decyzji jednakże kwestia kwalifikacji altany-grilla jako budowli bądź budynku zostanie wzięta przez organ pod uwagę przy następnych decyzjach wymiarowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.s.a. W przeciwnym razie Sad skargę oddala (art. 151 p.s.a). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie mogła być utrzymana w obrocie prawnym, ponieważ Sąd orzekający stwierdził istotne naruszenie norm postępowania, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sporna między Stronami na etapie skargi okazała się kwalifikacja przedmiotu opodatkowania jakim jest "altana grill" o powierzchni 180 m² położonego na działkach [...] i [...] w miejscowości B. Gmina D. W ocenie organu podatkowego ten obiekt budowlany to budynek natomiast w ocenie Skarżących to budowla. W stanie prawnym obowiązującym w 2009r.,zgodnie z art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegały m.in. budynki lub ich części, a także budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W zawartym w art. 1a słowniku zdefiniowano pojęcie budynku – wskazując, że jest to "obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach", jak również pojęcie budowli - jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie z zawartymi w ustawie prawo budowlane definicjami, do których odwołuje się ustawa o podatkach i opłatach lokalnych, przez obiekt budowlany należy rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Pojęcie obiektu budowlanego obejmuje zatem zarówno budynek (wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi), jak i budowlę, natomiast z zakresu pojęcia budowli w sposób wyraźny wyłączono budynki i obiekty małej architektury. To zastrzeżenie, zawarte w art. 3 pkt 3 prawa budowlanego, koresponduje z treścią cytowanego art. 1a pkt 2 u.p.o.l., w którym także zastrzeżono, że budynek co do zasady , nie jest uważany za budowlę. Jednocześnie w ustawie podatkowej zakres pojęcia budowli został rozszerzony poprzez włączenie do tego zakresu - nie będących obiektami budowlanymi - urządzeń budowlanych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związanych z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Według definicji zawartej w art. 3 pkt 9 prawa budowlanego, do którego odsyła przepis art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzenia ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Zestawienie powyższych przepisów dowodzi, nie tylko, że budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi stanowi odrębny od budowli obiekt budowlany (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l.), ale również, że budowla i budynek, będąc odrębnymi obiektami budowlanymi, stanowią oddzielne przedmioty opodatkowania podatkiem od nieruchomości. To z kolei przesądza, iż w razie zakwalifikowania danego obiektu budowlanego jako budynku w rozumieniu prawa budowlanego, nie można uznać go za budowlę i jako taką opodatkować. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznanej sprawy zauważyć należy iż organy podatkowe ustalając przedmiot opodatkowania jakim jest altana grill muszą rozstrzygnąć, czy jest on budynkiem, czy budowlą. Wydanie decyzji w przedmiocie podatku od nieruchomości bez wyjaśnienia powyższej kwestii oznacza naruszenie przepisów art. 121 i 122 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie podatnik ma obowiązek wskazać przedmiot opodatkowania, ale zgodnie z zasadami prowadzenia postępowania podatkowego, to na organie podatkowym ciąży obowiązek dokonania prawidłowych ustaleń w tak zasadniczej dla prawidłowego wymiaru podatku kwestii, jak przedmiot opodatkowania i właściwa stawka dla tegoż przedmiotu . W toku niniejszego postępowania organ I instancji w decyzji w ogóle nie wyjaśnił dlaczego uznał przedmiotowy obiekt budowlany za budynek natomiast organ podatkowy II instancji wskazał iż jest ona budynkiem bowiem została wymieniona w znajdującym się w aktach, sporządzonym na zlecenie Podatnika, dokumencie pod nazwą "Inwentaryzacja budowlana uproszczona dla celów podatkowych budynków na działkach nr [...] i [...]w miejscowości B. gmina D.". W swoich rozważaniach zupełnie pominął inne znajdujące się w aktach sprawy dowody np. zdjęcia, co oznacza naruszenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu organ swoją ocenę materiału dowodowego obowiązany jest bowiem oprzeć na przekonywających podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2160/98, niepubl.). Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności, czyli naruszenie swobodnej oceny dowodów, wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 191 o.p.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 187 § 1 o.p.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywającej treści (wyrok NSA z dnia 11 września 2000 r., I SA/Ka 559/99, niepubl.). Zatem każdorazowe naruszenie zasady prawdy materialnej skutkuje również wadliwością oceny materiału dowodowego. Organ odnosząc się do zarzutów odwołania przyjmując, iż dany obiekt jest budynkiem zobligowany był ustalić na podstawie przekonywującego materiału dowodowego, iż obiekt ten jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Takich ustaleń w zaskarżonej decyzji brakuje stąd przyjęcie przez organ podatkowy, iż altana grill jest budynkiem ma charakter dowolny. Z tych względów wydaną w sprawie decyzję Sąd wyeliminował z obrotu prawnego, co oznacza dla organów orzekających w sprawie konieczność przeprowadzenia szczegółowego postępowania podatkowego z uwzględnieniem rozstrzygnięcia Sądu. Z uwagi na powyższe, Sąd uznając skargę za uzasadnione, wobec stwierdzenia naruszenia przez organ przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając o zakresie w jakim nie może być ona wykonana stosownie do treści art. 152 p.p.s.a.