I SA/Sz 560/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M M o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w przedmiocie zwrotu podatku akcyzowego p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy. Pismem z dnia 24 maja 2011 r. skarżący M M wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie pozew przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej o zwrot podatku akcyzowego pobranego od zakupionego samochodu używanego [...]. Dyrektor Izby Celnej, przekazując powyższe pismo do Sądu, wskazał, iż ostateczną decyzją z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego określił skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu osobowego w kwocie [...]zł, odmówił stwierdzenia nadpłaty w tym podatku w kwocie [...]zł oraz jej zwrotu oraz określił nadpłatę w wysokości 4 zł. Postanowieniem z dnia 22 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na postawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) odrzucił powyższą skargę z uwagi na to, iż sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Jednakże, zgodnie z art. 247 p.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy - nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558). Podkreślenia wymaga, iż prawo pomocy nie przysługuje również w sytuacji, gdy strona nie uzupełniła braków skargi w terminie (por. B. Dauter, Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego, LexisNexis, Warszawa 2008 r., s 473). Z analizy akt przedmiotowej sprawy wynika, iż postanowieniem z dnia 22 lipca 2011 r. n podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucono skargę skarżącego z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego. W związku z powyższym należy uznać, iż w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do odmowy przyznania prawa pomocy na podstawie art. 247 p.p.s.a. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji postanowienia.