I SA/Sz 565/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą [...] na uchwałę Nr XV/114/2015 Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 października 2015 r. w sprawie wyboru metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawek tych opłat oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości [...] zł (słownie: [...] złotych). Rada Miejska w [...] w dniu 28 października 2015 r. podjęła uchwałę Nr XV/114/2015 w sprawie wyboru metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawek tych opłat oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. W dniu 24 marca 2016 r. Klub [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa spowodowanego ww. uchwałą. Skarżąca wniosła o uchylenie § 1 ust. 2 pkt 1, oraz § 2 ust. 1 i ust. 2 ww. uchwały. Organ na mocy uchwały Nr XXIII/180/2016 Rady Miejskiej w [...] z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, nie uwzględnił ww. wezwania. Klub [...] sp. z o.o. wniosła skargę na uchwałę Nr XV/114/2015 Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 października 2015 r. w sprawie wyboru metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawek tych opłat oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności. Strona skarżącą wskazała, że wnosi o stwierdzenie nieważności następujących przepisów uchwały: § 1 ust. 2 pkt 1, 2 i 3; § 1 ust. 2 pkt 1 i 2, § 1 ust. 3 pkt 2 i § 5. W uzasadnieniu skargi wskazała, że zaskarżona uchwała będąca aktem prawa miejscowego, nie może być niezgodna z innymi powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, ani też formułować ustanawianych w nim nakazów i zakazów w sposób niejasny lub niejednoznaczny. Skarżąca zarzuciła naruszenie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie zasady techniki prawodawczej – załącznik zasady techniki prawodawczej, tj.: – § 6 stanowiącego, że przepisy ustawy redaguje się tak, aby dokładnie i w sposób zrozumiały dla adresatów zawartych w nich norm wyrażały intencje prawodawcy, – § 8 stanowiącego, że w ustawie należy posługiwać się poprawnymi wyrażeniami językowymi (określeniami) w ich podstawowym i powszechnie przyjętym znaczeniu, – § 4 ust. 1 ustawa nie może powtarzać przepisów zamieszczonych w innych ustawach, – § 1 punkt 1 podpunkt 1, 4, i 5 rozporządzenia stanowiącego, że podjęcie decyzji o przygotowaniu projektu ustawy poprzedza się w szczególności wyznaczeniem i opisaniem stanu stosunków społecznych w dziedzinie wymagającej interwencji organów władzy publicznej oraz wskazaniem pożądanych kierunków ich zmiany; określeniem przewidywanych skutków społecznych, gospodarczych, organizacyjnych, prawnych i finansowych każdego z rozważanych rozwiązań; zasięgnięciem opinii podmiotów objętych zakresem interwencji organów władzy publicznej. Ponadto, skarżąca zarzuciła naruszenie zasady równego traktowania podatników oraz zarzuciła niejasność regulacji podatkowej oraz naruszenie konstytucyjnych zasad stanowienia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z za kresu administracji publicznej. W myśl art. 41 ust. 1 u.s.g. akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały. Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Z brzmienia przytoczonych na wstępie przepisów wynika, że sądem właściwym w sprawach skarg na akty prawa miejscowego (uchwały) jest wojewódzki sąd administracyjny. Uchwała organu gminy może być zaskarżona do sądu (po uprzednim wezwaniu organu do usunięcia naruszenia), o ile narusza ona interes prawny lub uprawnienie. Skargę może wnieść każdy czyj interes prawny lub uprawnienie został naruszony przez uchwałę. Przy czym zauważyć należy, że na wnoszącym skargę ciąży obowiązek wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. NSA w wyroku z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II FSK 817/14 (LEX nr 1988755) wskazał, że do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie legitymuje, ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Prawo do wniesienia na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skargi do sądu przysługuje podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, a zatem w przypadku, gdy zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych, np. przez zniesienie, ograniczenie czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony. Podstawą do wyprowadzenia tej ochrony są przepisy prawa materialnego, które regulują treść działania organów administracji publicznej, na mocy których kształtowane są uprawnienia lub obowiązki jednostki. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., musi być rzeczywisty i bezpośredni, powinien on "realnie" istnieć w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona uchwała Nr XV/114/2015 Rady Miejskiej w [...] z dnia 28 października 2015 r. w sprawie wyboru metod ustalania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i ustalenia stawek tych opłat oraz ustalenia stawki opłaty za pojemnik o określonej pojemności jest aktem prawa miejscowego, wydanym przez Radę Miejską w [...] na podstawie art. 6k ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2013 r. poz. 1399, ze zm. – zwanej dalej: "u.c.p.g.") oraz art. 40 ust. 1 u.s.g. Jak wynika z akt administracyjnych strona skarżąca zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 57 § 4 p.p.s.a. przed zaskarżeniem uchwały wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Podkreślić należy, że skarga na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest przysługującym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego i realnych, własnych uprawnień przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia organu gminy wydającego akt generalny z zakresu administracji publicznej. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. W ocenie sądu strona skarżąca nie wykazała, że ma interes prawny, co uzasadniałoby wniesienie skargi na ww. uchwałę. Zauważyć należy, że skarżąca spółka, która ma siedzibę w Warszawie, zaskarżyła uchwałę Rady Miejskiej w [...]. Skarżąca nie wykazała czy na terenie tejże gminy posiada jakieś nieruchomości i czy w związku z tym ciążą na niej określone obowiązki lub służą jej uprawnienia, co uprawniałoby ją do wniesienia skargi na ww. uchwałę. Reasumując, wskazać należy, że obowiązkiem strony skarżącej jest takie sformułowanie skargi, aby wynikało z niej w sposób niebudzący wątpliwości, że posiada ona interes prawny, co czyniłoby zasadnym wniesienie przez nią skargi. Wobec tego, że strona skarżąca nie wykazała swojego interesu prawnego, skargę należało odrzucić. Podkreślić przy tym należy, że w sprawach ze skargi złożonych na podstawie art. 101 ust.1 u.s.g. sąd administracyjny nie działa z urzędu, lecz orzeka w granicach naruszonego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez konkretny przepis zaskarżonej uchwały, sąd może orzec o stwierdzeniu jej nieważności (co oczywiście w konkretnym przypadku może odnosić się do wszystkich przepisów uchwały). Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a, skargę odrzucił, zgodnie zaś z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie na rzecz skarżącej całego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie [...] zł.