I SA/Sz 573/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA Krystyna Zaremba po rozpoznaniu w dniu 11 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.L. , M.L. i Z.L. - wspólników Spółki cywilnej "D" w D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z Ich skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiąc listopad 2002 r. p o s t a n a w i a: oddala wniosek We wniosku z 10 września 2007r. skarżący - wspólnicy spółki cywilnej "D.-[...]" J. L., M. L. i Z. L. wystąpili o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że jej wykonanie, wraz z innymi decyzjami dotyczącymi łącznej kwoty podatku 676.076 zł i odsetek w kwocie 313.512 zł, spowoduje dla Spółki trudne do odwrócenia skutki. Egzekucja administracyjna tych należności przed rozpatrzeniem skarg przez WSA zdaniem skarżących mogłaby bowiem nastąpić tylko przez sprzedaż kutra "D.-[...]", gdyż innego majątku Spółka nie posiada. Równałoby się to z faktyczną likwidacją działalności gospodarczej, która stanowi podstawowe źródło utrzymania dla współwłaściciel kutra oraz zatrudnionych rybaków i ich rodzin. Sprzedaż kutra spowoduje utratę przydziału kwot połowowych, a tym samym pozbawi skarżących możliwości działania w zakresie połowu ryb morskich. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest przekonywujące twierdzenie skarżących, że wykonanie zaskarżonej decyzji (i innych) może nastąpić tylko przez sprzedaż kutra. Ustawa z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229 poz. 1954 z późn. zm.) przewiduje cały szereg środków egzekucyjnych dotyczących należności pieniężnych (art. 1a pkt 12 lit. a), jak również ustanawia zasadę stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego (art. 7 § 2), której naruszenie stanowi podstawę zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji (art. 33 pkt 8). W aktualnym stanie sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że wierzyciel – wbrew zasadzie stosowania najłagodniejszego środka egzekucyjnego – wystąpi o wykonanie zaskarżonej decyzji (i innych) poprzez sprzedaż kutra. Jak wynika z uzasadnienia wniosku s.c. "D.-[...]" prowadzi bieżącą działalność gospodarczą w zakresie połowu i sprzedaży ryb morskich, zatem niewątpliwie musi osiągać bieżące przychody, które mogą być przedmiotem zajęcia bez konieczności sprzedaży kutra. Również zajęcie kutra i oddanie go pod dozór Spółki nie pozbawi jej możliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Nie ma zatem podstaw do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może trudne do odwrócenia skutki. I dlatego należało orzec jak w sentencji.