I SA/Sz 578/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 listopada 2013 sprawy ze skargi J. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata A. O. kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Wnioskiem z dnia 1 marca 2013 roku J. i K. G. zwrócili się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o zawieszenie czynności egzekucyjnych wszczętych zawiadomieniem z dnia 25 lutego 2013 roku, ze względu na zaskarżenie decyzji organów podatkowych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W dniu 12 marca 2013 roku Naczelnik Urzędu Skarbowego na podstawie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), dalej u.p.e.a. wezwał wierzyciela Prezydenta Miasta do udzielenia wypowiedzi w sprawie zarzutu wniesionego przez J. i K. G. w sprawie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego [...], [...]. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r. podtrzymał stanowisko w kwestii prawidłowości wystawionych tytułów egzekucyjnych i zaopiniował negatywnie wniosek w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wierzyciel wskazał, że w przypadku małżonków G. nie wystąpiła żadna z sytuacji o jakich mowa w art. 56 § 1 u.p.e.a., która byłaby podstawą zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W zażaleniu na powyższe postanowienie J. G. podniósł, że postępowanie egzekucyjne powinno być zawieszone do czasu rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie jego skargi, wskazał także, że obecnie prowadzona jest sprawa o rozłożenie zadłużenia na raty po [...] zł, co daje podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego także ze względów prawnych i społecznych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 10 maja 2013 r. nr [...] postanowiło utrzymać w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie negatywnego stanowiska wierzyciela wobec zarzutów egzekucyjnych. W uzasadnieniu SKO przede wszystkim wskazało, że podstawą tytułów egzekucyjnych są ostateczne decyzje podatkowe ustalające wysokość zobowiązania państwa G. w podatku od nieruchomości, wykonanie tych decyzji nie zostało wstrzymane, dlatego podlegają egzekucji na zasadach ogólnych. Organ podatkowy drugiej instancji wskazał także, że postępowanie w przedmiocie ulgi podatkowej, o którą żalący się zaczął się ubiegać już po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, toczy się na podstawie przepisów prawa podatkowego i nie ma punktów stycznych z postępowaniem egzekucyjnym, co oznacza, że toczące się postępowanie sądowoadmininistracyjne nie stoi na przeszkodzie postępowaniu egzekucyjnemu. SKO wskazało także, że podstawę skutecznego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu stanowiłaby wyłącznie decyzja pozytywna organu podatkowego, udzielająca ulgi w postaci rozłożenia na raty zobowiązania dłużnika (art. 33 pkt 2 u.p.e.a.). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie wniósł J. G.. Skarżący podniósł, że postanowienia Prezydenta Miasta oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego są niezgodne z obowiązującym prawem egzekucyjnym, gdyż pomimo wniosku, toczących się postępowań odwoławczych i skarg do WSA w Szczecinie, skierowano sprawę na drogę egzekucyjną, dokonując ograniczenia prawa do życia, gdyż z emerytury żony w granicach [...] zł dokonano egzekucji w granicach [...] zł. Postępowanie egzekucyjne doprowadziło do większych zadłużeń podatników, którym nie wystarcza środków na życie pomimo istnienia podstaw do rozłożenia zadłużenia na raty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego postanowienia niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. Skarga została wniesiona na postanowienie organu podatkowego drugiej instancji wydanego po rozpoznaniu zażalenia dłużnika na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela o jakim mowa w art. 34 § 2 u.p.e.a. Skarżący wskazywał na konieczność zawieszenia postępowania egzekucyjnego wobec zaskarżenia przez niego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzji w przedmiocie odmowy rozłożenia zadłużenia z tytułu podatku od nieruchomości na raty. Stosownie do treści art. 33 pkt 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wykonalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Słusznie zatem SKO w zaskarżonej decyzji wskazało, że podstawę zarzutu może jedynie stanowić pozytywna, czyli uwzględniająca wniosek dłużnika decyzja o odroczeniu terminu wykonania obowiązku bądź o rozłożeniu na raty należności pieniężnej. Skoro decyzja taka nie zapadła, to nie można mówić o skutecznym zarzucie na podstawie art. 33 pkt 2 u.p.e.a. Jednocześnie skarżący nie wskazywał na istnienie innych podstaw zarzutów przeciwegzekucyjnych. Za niezasadne także uznać należy stanowisko skarżącego co do konieczności zawieszenia postępowania egzekucyjnego na skutek wniesienia przez niego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na decyzję organu podatkowego w przedmiocie odmowy rozłożenia należności pieniężnej na raty. Słusznie bowiem wierzyciel wskazał, że w rozpatrywanym przypadku nie wystąpiła żadna z przyczyn zawieszenia postępowania egzekucyjnego wymienionych w art. 56 § 1 u.p.e.a, w szczególności nie wystąpiła przyczyna wymieniona pkt 1 tego przepisu, z którego wynika, że postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej. Skoro jak już wskazano powyżej nie zapadła decyzja organu podatkowego o rozłożeniu na raty należności pieniężnej, o wstrzymaniu wykonania, czy o odroczeniu wykonania obowiązku, to brak było także podstaw do zawieszenia postępowania. Jednocześnie wskazać należy, że nie wystąpiły także inne przyczyny zawieszenia wymienione w tym przepisie. Sama w sobie sytuacja majątkowa dłużnika nie może stanowić ani podstawy zawieszenia postępowania egzekucyjnego ani podstawy zarzutów przeciwegzekucyjnych. Może natomiast stanowić przesłankę orzekania w postępowaniu, którego przedmiotem jest wstrzymanie wykonania, odroczenie terminu wykonania obowiązku albo rozłożenie na raty spłat należności pieniężnej. Jednak jak słusznie wskazał organ podatkowy w zaskarżonym postanowieniu powyżej wymienione postępowania są postępowaniami odrębnymi od postępowania egzekucyjnego i tylko w razie decyzji pozytywnych dla podatnika mogą mieć na nie wpływ. Wskazywane przez skarżącego zasady współżycia społecznego nie stanowią także ani postawy zarzutów przeciwegzekucyjnych, ani też przyczyny zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Mając powyżej przedstawione względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną, o czym orzeczono w punkcie I. W punkcie II orzeczono o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego dla skarżącego w ramach prawa pomocy. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem została określona na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz.1348 ze zm.).