I SA/Sz 586/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 września 2012 r. sprawy ze skargi Ł. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 28 maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie długu celnego po wznowieniu postępowania oddala skargę. W dniu 24.02.2006r. działający z upoważnienia Ł. P. – K. A. zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu towar w postaci samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...]. Wartość celna towaru została zadeklarowana w zgłoszeniu celnym w wysokości ceny transakcyjnej wynikającej z rachunku z dnia [...]. oraz koszty transportu. Postanowieniem nr [...] z dnia [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w S. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie kontroli ww. zgłoszenia celnego, w konsekwencji przeprowadzonego postępowania, po ustaleniu wartości celnej, Naczelnik Urzędu Celnego w S. wydał decyzję nr [...] z dnia [...]r., którą zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego w wysokości [...]zł, stanowiącą różnicę pomiędzy należną kwotą długu celnego określonego w wysokości [...]zł, a kwotą należności celnych wynikającą ze zgłoszenia celnego w wysokości [...]zł. Dyrektor Izby Celnej w S. postanowieniem nr [...] z dnia [...]r. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Wnioskiem z dnia [...]r. który wpłynął do organu w dniu [...]r. w imieniu Ł. P. -doradca podatkowy J. C., wniósł na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz.U. Nr 8, z 2006 r., poz. 60 ze zm.) o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r. albowiem nowym dowodem w sprawie miałaby być dokumentacja fotograficzna importowanego pojazdu sporządzona w Urzędzie Celnym w G. przed objęciem pojazdu procedurą tranzytu, która zdaniem Wnioskodawcy, obrazuje uszkodzenia pojazdu, które mogą mieć wpływ na wartość celną samochodu osobowego marki [...]. Ponadto wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka funkcjonariusza celnego, który dokonywał odprawy celnej w dniu [...]r., jak również K. A., który zgłaszał pojazd do procedury dopuszczenia do obrotu na okoliczność ustalenia stanu technicznego pojazdu przy przedstawieniu do kontroli celnej. Stwierdzenie bowiem istnienia uszkodzeń pojazdu w dacie jego dopuszczenia do obrotu - według Wnioskodawcy-jest okolicznością, która nie była znana organowi wydającemu decyzję nr [...] z dnia [...]r. Pełnomocnik podniósł dodatkowo, iż ww. decyzja została wydana w oparciu o dokumenty sporządzone w języku obcym, tj. z naruszeniem postanowień ustawy o języku polskim. Naczelnik Urzędu Celnego w S. postanowieniem nr [...] z dnia [...] r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Decyzją nr [...] z dnia [...]r., Naczelnik Urzędu Celnego w S. odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] r. z uwagi na brak przesłanek wskazanych w treści art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa. Wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż wskazane przez pełnomocnika Strony nowe dowody w sprawie, w postaci dokumentacji fotograficznej importowanego pojazdu sporządzonej w Urzędzie Celnym w G. podczas obejmowania towaru procedurą tranzytu, nie istnieją. Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. pismem nr [...] z dnia [...]r. zwrócił się do Oddziału Celnego "[...]" w G. z prośbą o poinformowanie, czy w ww. Oddziale Celnym sporządzono na okoliczność procedury tranzytu jakąkolwiek dokumentację (np. protokół z rewizji, protokół z oględzin, dokumentację fotograficzną itp.) obrazującą stan techniczny samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] przekazanego do Oddziału Celnego w L. za dokumentem tranzytowym MRN nr [...] z dnia [...]r. Pozyskana w wyniku powyższych działań odpowiedź Oddziału Celnego "[...]" w G., przekazana za pismem nr [...] z dnia [...] r., wskazuje, iż ww. jednostka organizacyjna nie posiada dokumentacji fotograficznej dotyczącej samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...]. Dokumentacja taka nie została również załączona do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] r. Odnosząc się natomiast do żądania pełnomocnika Strony dotyczącego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w kwestii sporządzenia, przechowywania oraz powodów nie zachowania dokumentacji fotograficznej, organ I instancji stwierdził, iż ewentualne pozyskanie informacji na ten temat z Urzędu Celnego w G. nie umożliwiłoby wydania odmiennego rozstrzygnięcia niż zawarte w treści decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...]r. W ocenie organu sama wiedza na temat nie istniejącej, a wcześniej ewentualnie wykonanej dokumentacji zdjęciowej, bez możliwości jej oceny, nie doprowadziłaby do ustalenia wartości celnej pojazdu innej niż pierwotnie ustalona. Podobnie organ I instancji wypowiedział się w kwestii, zawartego we wniosku z dnia [...]r., żądania przesłuchania K. A. na okoliczność ustalenia gdzie może znajdować się dokumentacja, na którą powołuje się Wnioskodawca. Zauważył bowiem, iż ww. nie będąc pracownikiem, czy też przedstawicielem organu celnego nie może mieć wiedzy na ten temat. Wobec powyższego nie uzasadnione jest również przesłuchanie w charakterze świadka K. A. na okoliczność stanu technicznego samochodu w dniu procedury dopuszczenia do obrotu. Tym samym organ nie stwierdził nowej okoliczności faktycznej w sprawie istniejącej w dniu wydania decyzji ostatecznej nr [...] z dnia [...]r. w postaci stanu technicznego importowanego pojazdu odmiennego od ustalonego przez organ celny I instancji. Powyższe spowodowało, iż Naczelnik Urzędu Celnego w S. uznał, że w sprawie nie zostały spełnione kumulatywnie wszystkie przesłanki wynikające z treści art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, które skutkowałyby uchyleniem decyzji ostatecznej. W dniu [...] r. do kancelarii Urzędu Celnego w S. wpłynęło odwołanie z dnia [...] r., w którym działający w imieniu Ł. P. doradca podatkowy – J. C. wniósł o uchylenie w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...]r. oraz ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...]r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 245 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej z uwagi na fakt, iż istnieją dowody potwierdzające zasadność uchylenia decyzji ostatecznej. Równocześnie zarzucił organowi naruszenie art. 123 Ordynacji podatkowej z uwagi na nie przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka – K. A. Rozważania organu, jakoby czynność przesłuchania wchodziła w zakres czynności postępowania zwykłego i naruszała zasady postępowania prowadzonego w oparciu o art. 240 w/cyt. ustawy, pełnomocnik Strony uznał za nieuzasadnione i bezpodstawne, gdyż w Jego ocenie wiedza posiadana przez K. A. w przedmiocie stanu technicznego importowanego pojazdu stanowi nowy dowód w sprawie istniejący w dniu wydania decyzji ostatecznej, a nieznany organowi wydającemu decyzję. Według J. C. tak postrzegana przesłanka konieczności przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka mieści się w ramach zakresu postępowania wznowieniowego. Dodatkowo jako przesłankę do uchylenia decyzji ostatecznej wskazano w odwołaniu fakt posiadania i przedkładania wraz z wnoszonym odwołaniem zdjęć pojazdu świadczących o jego stanie technicznym i mogących służyć do wzruszenia decyzji w zakresie ustalenia wartości celnej pojazdu. Do odwołania dołączono oryginały 9 zdjęć samochodu marki [...]. Naczelnik Urzędu Celnego w S. nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania Pełnomocnik Strony - po zapoznaniu się w dniu [...] r. z aktami sprawy - w piśmie z dnia [...]r. podniósł, że postępowanie celne w sprawie dotyczącej samochodu marki [...] o nr nadwozia [...] nigdy nie zostało wszczęte, bowiem pomimo, iż w sprawie znajduje się postanowienie nr [...] z dnia [...]r., w którym powołano art. 165 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, to jednak z jego sentencji nie wynika, aby organ wszczął postępowanie celne lub podatkowe. Natomiast wynika z niego, iż wszczęte zostało postępowanie kontrolne. Dyrektor Izby Celnej w S. decyzją nr [...] z dnia [...] r., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r. uznając, iż organ I instancji, ustalając okoliczność istnienia, wskazanej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, podstawy do wznowienia postępowania, zasadnie odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Organ podniósł, że Strona nie przedłożyła przed organem pierwszej instancji nowego dowodu w sprawie, wskazała jedynie na okoliczność rzekomego istnienia dowodu w postaci dokumentacji fotograficznej importowanego pojazdu sporządzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w G. w dniu dokonania zgłoszenia do procedury tranzytu tj. w dniu 24.02.2006 r. a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające tej okoliczności nie potwierdziło. Organ wskazał, że przy ustalaniu stanu faktycznego towaru należy uwzględnić stan pojazdu z dnia złożenia zgłoszenia celnego nr [...], tj. [...] r. stosownie do art. 67 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Z przekazanych natomiast dopiero wraz z odwołaniem zdjęć pojazdu nie wynika kiedy i gdzie zostały wykonane, jak również czy są to rzeczywiście zdjęcia pojazdu zgłoszonego do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu w dniu [...] r. Bezsprzecznie można jedynie stwierdzić, iż przedłożone zdjęcia przedstawiają samochód marki [...] , w kolorze granatowym, z napędem na cztery koła oraz z licznymi uszkodzeniami. Niemniej jednak ze względu na brak jakichkolwiek numerów identyfikujących pojazd, w tym w szczególności numeru nadwozia, nie sposób uznać, iż jest to ten sam samochód, który został zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu według ww. dokumentu SAD z dnia [...] r. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej w S. w zaskarżonym rozstrzygnięciu stwierdził, iż dowodu tego nie można uwzględnić, a tym samym przypisać mu cech jakiejkolwiek istotności dla wyniku przeprowadzonego postępowania. Podobnie ocenił organ wnioski dowodowe Strony co do przesłuchania świadków na okoliczność odmiennego stanu technicznego samochodu od ustalonego przez organ celny w postępowaniu zwykłym, gdyż nie miał ten dowód cech nowości rozumieniu art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej tj. dowód ten nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty wynikającej z długu celnego, a ponadto okoliczności jakie Strona zamierzała wykazać poprzez przeprowadzenie tego dowodu były przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Organ wobec powyższego nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji uznając, że nie doszło do wskazanych w odwołaniu naruszeń prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. pełnomocnik Skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. zarzucając, że zostało wydane z naruszeniem normy prawnej określonej w art. 210 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, bowiem w dniu wydawania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. nr [...] z dnia [...] r., na mocy której organ celny dokonał retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego, oraz w dacie wydawania decyzji nr [...] z dnia [...] r. istniał dowód, tj. zdjęcia wskazujące na uszkodzenia samochodu będącego przedmiotem sprawy, a który to dowód nie był znany organowi celnemu wydającemu decyzję . Zdaniem Skarżącego zdjęcia przekazane wraz z odwołaniem z dnia [...] r. były wykonane w trakcie zgłaszania towaru do procedury tranzytu dokonanej w Oddziale Celnym "[...]" w G., zaś z nieznanych Stronie powodów nie znajdują się one w archiwum urzędu celnego nadawczego, pomimo tego, iż istniała utrwalona praktyka wykonywania zdjęć w chwili sporządzania dokumentacji celnej, zarówno przez organ celny, jak i spedycje. Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że Strona powzięła taką informację już w 2008r. od A. K. pracownika spedycji T.S. z G., co również było sygnalizowane organowi celnemu. Dodatkowo zarzucił Skarżący, że żaden z organów celnych nie dowiódł, że z zapisów funkcjonariusza celnego dokonanych w dokumentach SAD, nie wynika aby samochód był nieuszkodzony co powoduje, iż decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący zarzucił również naruszenie: art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę czynności przesłuchania świadka, co do stopnia uszkodzenia pojazdu i przebiegu odprawy celnej które ma znaczenie dla przedmiotu sporu; art. 120 powołanej ustawy poprzez wydanie w postępowaniu zwykłym decyzji w oparciu o niewystarczający materiał dowodowy, tj. pozyskanej wartości porównawczej wskazanej przez elektroniczną wersję katalogu wydawnictwa "Info - Ekspert" oraz wydaniu decyzji w oparciu o niedopuszczalną metodę i środki dowodowe, tj. materiał porównawczy, który nie odpowiada przedmiotowi sporu, a ponadto z pominięciem możliwości skorzystania z opinii biegłego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w S. podtrzymując stanowisko zawarte w decyzji wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) kontrola działalności administracji publicznej jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co oznacza, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może uchylić ją, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a, skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Podstawową kwestią dla rozpoznania sprawy jest problematyka związana ze wznowieniem postępowania, a w szczególności podstawy uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w S. z dnia [...] r. w sprawie retrospektywnego zaksięgowania długu celnego oraz trafność zastosowanej w sprawie oceny nie wystąpienia przesłanek. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością procesową wyliczoną w przepisach prawa procesowego art. 240 § 1 Ordynacja podatkowa. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją szczególną stanowiącą wyjątek od zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 128 Ordynacji podatkowej), zaś jej charakter wyklucza możliwość rozszerzającej interpretacji przepisów określających warunki jej zastosowania. Wykładnia rozszerzająca nie dałaby się pogodzić z zasadą praworządności oraz zasadą słusznego interesu obywateli, wynikającymi z art. 120 Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., III SA 1454/99, ONSA 2001/3/123). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie administracyjnym poglądem postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacja podatkowa. Analiza treści art. 240 § 1 Ordynacja podatkowa prowadzi do wniosku, że postępowanie wznowieniowe nie może być poświęcone powtórnemu merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Temu celowi służy bowiem postępowanie zwykłe, instancyjne, odwoławcze. Inne rozumienie celów tego postępowania stanowiłoby naruszenie zasady stałości decyzji, wyrażonej w art.128 Ordynacja podatkowa. Systemowe odczytanie art. 240 § 1 w świetle art. 128 Ordynacja podatkowa może prowadzić tylko do wniosku, że zarzuty błędnego ustalenia stanu faktycznego nie mogą być rozpoznane w toku postępowania dotyczącego wznowienia postępowania, które jest postępowaniem nadzwyczajnym. Zatem zarzuty zawarte w skardze co do oparcia w postępowaniu zwykłym decyzji na niewystarczającym materiale dowodowym, tj. pozyskanej wartości porównawczej wskazanej przez elektroniczną wersję katalogu wydawnictwa "Info - Ekspert" oraz wydaniu decyzji w oparciu o niedopuszczalną metodę i środki dowodowe, tj. materiał porównawczy, który nie odpowiada przedmiotowi sporu, a ponadto z pominięciem możliwości skorzystania z opinii biegłego nie mogą prowadzić do uwzględnienia skargi jako wykraczające poza granice sprawy wyznaczone przesłanką wznowienia. Podobnie należy ocenić zarzut skargi odnośnie braku dowiedzenia przez organ celny, że samochód był nieuszkodzony. Podstawą prawną wznowienia w niniejszej sprawie był art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa, bowiem w ocenie Skarżącego w dniu wydania decyzji ostatecznej istniał dowód, tj. zdjęcia wskazujące na uszkodzenia samochodu będącego przedmiotem sprawy, a który to dowód nie był znany organowi celnemu wydającemu decyzję. Okoliczność zaś uszkodzenia pojazdu w dacie odprawy nie była znana organowi wydającemu decyzję. Jak zasadnie wskazały to organy art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej, nadto te okoliczności i dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, muszą być istotne dla sprawy i dla tego organu są one nowymi. "Ujawniony" warunek owych nowych okoliczności i dowodów należy odnieść do organu a nie strony. Oznacza to, że organ nimi nie dysponował i nie były one mu znane. Nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mogą zatem stanowić podstawę wznowienia postępowania, tylko o tyle, o ile są dla sprawy istotne, tj. muszą dotyczyć przedmiotu sprawy oraz mieć znaczenie prawne, a w konsekwencji muszą mieć wpływ na treść decyzji, dotyczyć kwestii zasadniczych (por. B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz 2009, wyd. Unimex, str. 941-942). Ujawnienie nowych dowodów będzie podstawą wznowienia o tyle o ile prowadzić będzie do ustalenia nowych okoliczności, bądź do zmiany oceny stanu faktycznego sprawy. W toku wznowionego postępowania organ podatkowy, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 122), obowiązany jest ustalić, czy występowała tak rozumiana nowa okoliczność faktyczna (nowy dowód), prowadząc w tym celu postępowanie wyjaśniające. Z powyższego wynika, iż nowe okoliczności, o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej to stan faktyczny i prawny, który istniał w chwili wydawania przez organ decyzji ostatecznej, lecz nie był on znany organowi, mający wpływ na status prawny strony, tj. zakres jego praw i obowiązków, a w konsekwencji na treść merytorycznego rozstrzygnięcia. Ocena właściwego przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, nie stanowi przedmiotu postępowania wznowieniowego. Obowiązkiem organu podatkowego w postępowaniu wznowieniowym stosownie do wniosku Skarżącego było ustalenie czy zaistniała podstawa wznowienia w postaci nowych okoliczności faktycznych a mianowicie uszkodzeń samochodu będącego przedmiotem importu oraz czy ujawnił się nowy dowód w sprawie tj. dokumentacja zdjęciowa przedmiotowego samochodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej a zatem czy powołany przez stronę dowód i okoliczność faktyczna spełnia wymagania z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a więc czy może być uznany za podstawę do przystąpienia do merytorycznej weryfikacji decyzji ostatecznej. Dokonując oceny postępowania organów podatkowych w tak zakreślonych granicach, sąd doszedł do przekonania, że postępowanie to nie jest dotknięte wadami pociągającymi za sobą konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarżący jako podstawę wznowienia powołują ,,nowe dowody" w postaci dokumentacji zdjęciowej a potwierdzeniem istnienia tej dokumentacji w dacie wydania decyzji ostatecznych miały być zeznania świadków. Intencją skarżących było, wnioskami o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, udowodnić że przedstawione przez nich ,,nowe okoliczności faktyczne" istniały i nie były znane organowi podatkowemu w dacie wydawania decyzji ostatecznych. Potwierdza to treść wniosku o wznowienie. Cel zgłaszanych przez skarżących wniosków dowodowych nie budzi zatem wątpliwości. Wniosek o przesłuchanie świadków na etapie postępowania wznowieniowego na okoliczność istnienia dokumentacji zdjęciowej stanowił w istocie wskazanie nowych źródeł dowodów, a nie dowodów w rozumieniu art. 181 Ordynacja podatkowa a tym bardziej o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa gdzie mowa jest o ,,nowych dowodach" istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który je wydał, w znaczeniu środków dowodowych, czyli w ujęciu przedmiotowym, a więc np. zeznania świadków istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który je wydał, a nie samych źródeł dowodowych, czyli bytu w dniu wydania decyzji nieznanych organowi świadków, którzy mogli złożyć stosowne zeznania, lecz nie uczynili tego przed dniem wydania decyzji ostatecznej. W związku z powyższym organ zasadnie uznał, że te wnioski nie są ,,nowymi dowodami" w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacja podatkowa zaś zeznania te miały potwierdzić okoliczność faktyczną w dacie wydania decyzji ostatecznej tj. istnienia dokumentacji zdjęciowej obrazującej odmienny od ustalonego przez organ w toku postępowania stan techniczny samochodu. Zatem wyjaśnienia wymagało czy ta okoliczność faktyczna jest nową tj. ujawnioną po wydaniu decyzji ostatecznej, istniejącą w dacie wydania decyzji ostatecznej, nieznaną organowi w dacie wydania tej decyzji, istotną. Nie ulega wątpliwości w niniejszej sprawie, że w aktach sprawy zakończonej decyzją ostateczną znajduje się pismo K. A. co do braku dokumentacji zdjęciowej, na którą to okoliczność powołuje się także Skarżący we wznowionym postępowaniu, pismo Oddziału Celnego [...] w G. stanowiące odpowiedź na zapytanie Naczelnika Urzędu Celnego odnośnie jakiejkolwiek dokumentacji w tym fotograficznej obrazującej stan techniczny samochodu osobowego marki [...] o nr nadwozia [...] a ustalenia co do stanu technicznego przedmiotowego samochodu organ poczynił w decyzji ostatecznej. Nie budzi zdaniem Sądu wątpliwości, że stan techniczny przedmiotowego pojazdu znany był organowi prowadzącemu postępowanie, znana była okoliczność stanu technicznego samochodu, braku uszkodzeń pojazdu, znana była okoliczność braku dokumentacji fotograficznej w tym również po stronie Skarżącego jeśli zważyć, że organ I instancji w postępowaniu zwykłym wezwał Skarżącego do przedłożenia dokumentów świadczących ewentualnie o uszkodzeniach samochodu z których wynikałby odmienny od przyjętego przez organ stan techniczny samochodu. Pomimo upływu ponad dwóch miesięcy od przedmiotowego wezwania strona nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów a ponadto podniosła, że zwróciła się o udostępnienie dokumentacji do Urzędu Celnego w G. i wnosi również o takle wystąpienie organ, co było zatem przedmiotem postępowania i wiedzy tego organu. Skarżący we wniosku o wznowienie nie wskazał zaś nowego dowodu w sprawie a załączone do odwołania zdjęcia jak zasadnie podniósł to organ w istocie nie zidentyfikowanego pojazdu tak co do tożsamości, jak i co do tego czy w istocie jest to zdjęcie z dnia dokonania procedury dopuszczenia do obrotu pojazdu. Zgodzić się należy zatem z oceną organu co do tego, że celem Skarżącego w przedmiotowej sprawie nie było przedstawienie przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, lecz przeprowadzenie powtórnego postępowania w sprawie ustalenia wartości celnej zaimportowanego pojazdu, co w toku postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym jest niedozwolone. Podkreślić należy, że organ podatkowy jest uprawniony do dokonania krytycznej oceny przedstawionych dowodów i okoliczności, w tym także do ustalenia, że okoliczności czy dowody nie spełniają kryteriów wskazanych w cytowanym art. 240 § 1pkt 5 Ordynacji podatkowej co też w niniejszej sprawie organy uczyniły stosownie do obowiązujących w zakresie wznowienia postępowania przepisów. Dokonując oceny postępowania organów podatkowych w tak zakreślonych granicach, sąd doszedł do przekonania, że postępowanie to nie jest dotknięte wadami pociągającymi za sobą konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Postępowanie wznowieniowe bowiem nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, zaś w jego toku bada się jedynie istnienie bądź nie istnienie przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a ustalenia w tej materii, które Sąd akceptuje w niniejszej sprawie, znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organy podatkowe słusznie uznały, że wskazane okoliczności faktyczne i przedstawione przez stronę w postępowaniu odwoławczym dowody nie wypełniają przesłanki nowości i istotności z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu.