I SA/Sz 589/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi "L." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Sz. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Sz. z dnia [...] r. nr [...]; [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Wnioskiem złożonym w dniu 18 grudnia 2012 r., pełnomocnik Spółki z o.o. L. z siedzibą w S. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości. Prezentując stan faktyczny pełnomocnik wskazał, że L. Spółka z o. o. jest wieczystym użytkownikiem zabudowanych nieruchomości (w udziale[...] ) położonych w S. przy ul. P. - działki nr [...] z obrębu [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] . W skład nieruchomości wchodzą obiekty budowlane wykorzystywane na cele produkcyjne, magazynowe, administracyjne i socjalne. Budynki znajdujące się na nieruchomości związane są z działalnością gospodarczą i choć posadowione są na innych działkach to stanowią całość pod względem gospodarczym. Budynki posadowione na tych działkach posiadają odrębne konstrukcje, mają oddzielne fundamenty i ściany nośne, ale są ze sobą połączone wydzielonym łącznikiem, przez co tworzą cały kompleks. Na nieruchomości znajduje się także odrębny od pozostałej zabudowy budynek, w którym znajduje się maszynownia z zapleczem technicznym oraz komora chłodnicza nr 6 z zapleczem socjalno-biurowym. Znajdujący się na nieruchomości kompleks komór chłodniczych wyposażony został w przedniej części na całej swej długości w zadaszaną rampę o konstrukcji stalowej, obudowaną płytami poliuretanowymi. Rampa jest zadaszona-dach rampy zainstalowany jest poniżej dachu chłodni. Z budynku maszynowni poprzez rampę, przy jej dachu, biegnie instalacja doprowadzająca gaz do budynku chłodni. Na rampie, ściankami zostały wydzielone trzy małe pomieszczenia pełniące funkcje socjalne. W tylnej części komór chłodniczych istnieje rampa, która jest częściowo zadaszona i obudowana. Konstrukcję nośną rampy wykonano z kształtowników stalowych obudowanych w środkowej części płytami poliuretanowymi. Część zadaszona i obudowana skonstruowana jest analogicznie jak przy rampie znajdującej się w przedniej części komór chłodniczych. Obie rampy stanowią element konstrukcyjny budynku chłodni, posadowione są na tym samym fundamencie i stanowią nierozerwalną i nieodłączną część budynku. W 2012 r. w ewidencji gruntów i budynków zostały zgłoszone zmiany (aktualizacja inwentaryzacji architektonicznej z października 2009 r.) polegające na pomniejszeniu powierzchni użytkowej budynków między innymi o powierzchnię ramp z wyłączeniem powierzchni użytkowej pomieszczeń (budynków) wydzielonych na rampach. Z informacji zawartych we wniosku strony wynika, iż aktualizację danych - zmianę powierzchni potwierdza wypis z ewidencji gruntów i budynków, którym dysponuje wnioskodawca. W związku z powyższym wnioskodawczyni zadała następujące pytania: 1. Czy w przedstawionym stanie faktycznym zasadne jest uznanie, że opisane rampy oraz łącznik stanowią część budynku, ale jako powierzchnie nie użytkowe (z wyłączeniem powierzchni zajętych pod pomieszczenia gospodarcze) nie podwyższają podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości? 2. Czy wnioskodawcy przysługuje prawo do złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości dotyczącej okresu, od którego ujawniono zmiany w powierzchni użytkowej budynków wnioskodawcy w Rejestrze Gruntów? Zdaniem Spółki, stosownie do treści przepisów prawa materialnego dotyczącego podatku od nieruchomości zawartych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 1991 r. Nr 9, poz. 31 z późn. zm.) - dalej jako "u.p.o.l.", art. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, ze zm.), a także w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych, decydujące znaczenie dla organów podatkowych przy ustalaniu podatku od nieruchomości ma wpis do ewidencji gruntów i budynków. Strona wskazała także, że podatkiem od nieruchomości opodatkowane są budynki, ale do podstawy opodatkowania zalicza się powierzchnię użytkową. Następnie, pełnomocnik zwrócił uwagę, że powierzchnia przedmiotowych ramp nie została przez uprawnionego architekta i uprawnionego geodetę doliczona do powierzchni użytkowej budynku chłodni, (co poskutkowało zmianą wpisów we właściwych rejestrach), co - jego zdaniem - nie oznacza, że rampy te czy też łącznik między budynkami nie stanowią części tych budynków, bowiem powierzchnia użytkowa wydzielonych na (przedniej) rampie pomieszczeń socjalnych została doliczona do powierzchni użytkowej budynków. Ponadto we wniosku wskazano, że budynek wraz z rampami stanowi nierozerwalną całość, o czym świadczy fakt, że powierzchnia użytkowa budynków chłodni, dojrzewalni bananów wraz z przynależnymi pomieszczeniami uwzględnia także pomieszczenia socjalne wydzielone na rampie. Rampy - przednia i tylna, stanowią swojego rodzaju przedłużenie budynku chłodni. Użytkowane są do przeładunku towaru z ciężarówek do magazynu - chłodni, nie stanowią zatem powierzchni magazynowej ani chłodniczej, więc nie spełniają warunku wliczenia ich do powierzchni użytkowej budynku. W ocenie strony, rampy i łącznik pomiędzy budynkami nie stanowią także wolnostojących obiektów. W przypadku ramp są one częściowo obudowane oraz zadaszone, przebiegająca w górnej części rampy instalacja doprowadzająca gaz do pomieszczeń chłodni, której nie można w sposób bezinwazyjny przenieść powoduje, że są one nie tylko technicznie, ale i funkcjonalnie związane z budynkiem. Nie można zatem uznać, że opisywane obiekty stanowią odrębny od budynku element, który winien być opodatkowany według odmiennych zasad niż budynek. Zdaniem wnioskodawcy, powyższe okoliczności świadczą o tym, że powierzchnia ramp oraz łącznika stanowi część całego kompleksu budynków. Skoro powierzchnia tych części budynków nie mieści się w pojęciu powierzchni użytkowej, nie są to elementy wliczone do podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Natomiast w kwestii możliwości złożenia korekty deklaracji na podatek od nieruchomości dotyczącej okresu, od którego ujawniono zmiany powierzchni użytkowej budynków w ewidencji gruntów i budynków, prawo i obowiązek do takiej korekty począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano zmian w rejestrze gruntów, strona wywiodła z art. 6 ust. 9 pkt 2 oraz art. 6 ust. 3 u.p.o.l. W interpretacji indywidualnej z dnia 13 marca 2013 r., nr [...] Prezydent Miasta S. uznał wyżej opisane stanowisko wnioskodawczyni za nieprawidłowe. Organ wydający interpretację, odwołując się do przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012, poz. 749, z późn. zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa" - (art. 14 b § 1) oraz powołując się na zawarte w przepisach ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (art. 1a ust. 1 pkt 1 i pkt 2), ustawy Prawo budowlane (art. 3) definicje budynku, a także regulacje dotyczące podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości (art. 4 ust. 1 pkt 2 i 3 u.p.o.l.) , stwierdził, że ocena będących przedmiotem wniosku obiektów w postaci rampy i łącznika, czy stanowią budynek czy budowlę, wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego i dowodowego i nie można w chwili obecnej zająć w tym względzie jednoznacznego i wiążącego stanowiska. W ocenie organu, przedstawione we wniosku obiekty mogą bowiem stanowić zarówno budynki lub cześć budynków, jak i budowle. Rampa – jak wywiódł Prezydent - jako odrębny obiekt budowlany usytuowany wzdłuż zewnętrznej ściany budynku nie posiadająca ścian zewnętrznych nie może być zakwalifikowana jako budynek. Organ wskazał także, że o ile podatnik słusznie kwalifikuje obiekty jako budynek, to podstawę jego opodatkowania stanowić będzie powierzchnia użytkowa, a więc powierzchnia mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; przy czym za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Prezydent zwrócił także uwagę, że przepis art. 1a ust. 1 pkt 5 u.p.o.l. (definicja legalna) nie zawiera sformułowania "powierzchnia nieużytkowa" oraz "wyłączenia powierzchni zajętych pod pomieszczenia gospodarcze", na które powołuje się wnioskodawca. Wobec tego za nieprawidłowe uznał stanowisko przedstawione we wniosku, że opisane obiekty jako powierzchnie nieużytkowe (z wyłączeniem powierzchni zajętych pod pomieszczenia gospodarcze) nie podwyższają podstawy w podatku od nieruchomości. Odnosząc się do drugiego pytania Spółki, dotyczącego prawa do korekty deklaracji w podatku od nieruchomości, organ powołując się w tym zakresie na regulację art. 6 ust. 3, art. 6 ust. 9 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej, stwierdził, że ocena tego zagadnienia również wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego (dowodowego) w zakresie tego czy powierzchnia użytkowa obiektów budowlanych uznanych przez wnioskodawcę za budynki została prawidłowo ustalona zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a następnie jaka powierzchnia została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków - powierzchnia użytkowa czy powierzchnia zabudowy. Uznając stanowisko strony za nieprawidłowe, Prezydent, stwierdził, że wnioskodawca niewłaściwie interpretuje definicję powierzchni użytkowej. Wskazał on dalej także, że przepisy art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie Ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38 poz. 454) posługują się wskazanym pojęciem powierzchni użytkowej tylko w odniesieniu do wyodrębnionych lokali oraz pomieszczeń przynależnych, natomiast pojęciem opisującym budynek jest powierzchnia zabudowy. Pismem z dnia 22 maja 2013 r. L. Spółka z o.o. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta S. w sprawie zastosowania prawa podatkowego nr [...] z dnia 13 marca 2013 r. z powodu jej niezgodności z prawem. Zaskarżonej interpretacji indywidualnej skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 121 w zw. z art. 14h oraz w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej - poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przejawiające się w wydaniu interpretacji indywidualnej w oparciu o stan faktyczny, co do którego organ wymaga konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego; 2) art. 121 w zw. z art. 14h oraz w zw. z art. 14c § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przejawiające się w nieprzedstawieniu argumentacji prawnej dla stanowiska organu w zakresie, w jakim uznaje on za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy (strony skarżącej), iż obiekty będące przedmiotem wniosku (rampy i łącznik) stanowią część budynku, ale jako powierzchnie nieużytkowe (z wyłączeniem powierzchni zajętych pod pomieszczenia gospodarcze) nie podwyższają podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości, a także w zakresie, w jakim uznaje za nieprawidłowe stanowisko wnioskodawcy (strony skarżącej) co do przysługującego mu prawa do złożenia korekty deklaracji podatkowej złożonej za okres, w którym ujawniono zmiany w Rejestrze Gruntów polegające na zmniejszeniu powierzchni użytkowej budynku chłodni, co uniemożliwia skarżącej weryfikację stanowiska organu. 3) art. 14c § 1 oraz § 2 Ordynacji podatkowej poprzez ograniczenie się przez organ przy sporządzaniu uzasadnienia prawnego interpretacji wyłącznie do przytoczenia treści przepisów prawa oraz uznania stanowiska wnioskodawcy za nieprawidłowe, bez wskazania jakiejkolwiek argumentacji skłaniającej organ do takiej konkluzji. Sporządzenie uzasadnienia prawnego interpretacji indywidualnej w taki sposób uniemożliwia stronie weryfikację stanowiska organu, tym bardziej, że organ z jednej strony wskazuje na potrzebę przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie przedstawionego stanu faktycznego, a z drugiej orzeka co do istoty sprawy; 4) art. 122 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji indywidualnej mimo niedokonania szczegółowej analizy przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuprawnione uznanie, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny wymaga uzupełnienia poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego; 5) art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez wydanie interpretacji indywidualnej, podczas, gdy w braku wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych podania, przedstawiony stan faktyczny winien zostać uznany za wystarczający do orzekania, a co za tym idzie - wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, jako spełniający wymogi formalne, organ winien rozpoznać, przyjmując bez zastrzeżeń stan faktyczny; 6) art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie obowiązku wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia stanu faktycznego w sytuacji powzięcia przez organ wątpliwości uniemożliwiających wydanie rozstrzygnięcia w sprawie; 7) art. 4 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 2 ustawy u.p.o.l. poprzez błędną wykładnie tychże przepisów i przyjęcie, że bez znaczenia dla oceny prawno-podatkowej pozostaje fakt ujawnienia powierzchni użytkowej budynków należących do Spółki w ewidencjach urzędowych (Rejestrze gruntów i budynków), 8) art. 6 ust. 9 pkt 2 w zw. z ust. 3 u.p.o.l. poprzez błędną wykładnię prowadzącą do jego niezastosowania i w efekcie odmowę uznania, że możliwa i konieczna jest korekta rozliczenia podatku od nieruchomości od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano zmian w Rejestrze gruntów i budynków. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że organ nie przedstawił żadnej argumentacji dotyczącej zajętego w interpretacji stanowiska, w szczególności nie powołał stanowiska doktryny czy judykatury. Jej zdaniem, brak też -poza konkluzją - jakiegokolwiek wytłumaczenia zasad, w oparciu o które Prezydent Miasta S. przyjął, że powierzchnię ramp oraz łącznika należy wliczyć do powierzchni użytkowej budynku chłodni oraz zwiększyć podstawę opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Analogiczny zarzut sformułowała także w zakresie uzasadnienia prawnego stanowiska organu dotyczącego przysługującego wnioskodawcy prawa do korekty złożonej deklaracji. W ocenie Spółki, brak argumentacji prawnej nie tylko stanowi naruszenie przepisów prawa proceduralnego, ale i zasady zaufania do organów podatkowych w związku z rozstrzygnięciem uniemożliwiającym nie tylko skuteczną jego weryfikację, ale przede wszystkim - wprowadzającym dezorientację w zakresie prawidłowego zastosowania się do stanowiska zajętego przez organ. Wnioskodawca nie jest w stanie wywieść z uzasadnienia postanowienia, w jaki sposób ma postąpić w analizowanej sprawie, nie jest również pewien swoich praw i obowiązków w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta S. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, prezentowane w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m. in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zauważyć należy, iż specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego polega między innymi na tym, że właściwy organ interpretujący "porusza się" niejako tylko i wyłącznie w obrębie stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko) – art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej. Opisany we wniosku stan faktyczny nie musi prezentować zdarzeń już zaistniałych, może również odnosić się do działań planowanych przez podatnika, które jeszcze nie nastąpiły. Organ interpretujący nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się jedynie do analizy okoliczności podanych we wniosku. Ponadto, zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej interpretacja indywidualna musi zawierać ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Przy czym stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Uzasadnienie prawne musi natomiast stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie znajdują zastosowanie określone przepisy, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie. Innymi słowy, w uzasadnieniu prawnym organ winien m. in. wytłumaczyć wnioskodawcy z jakich przyczyn zastosował w danym stanie faktycznym konkretny przepis. Dopiero ocena stanowiska wnioskodawcy i stanowisko własne organu podatkowego składają się na interpretację, przy czym ocena z istoty swej musi, obok krytyki lub aprobaty stanowiska wnioskodawcy, zawierać "wyjaśnienie", dlaczego takie a nie inne stanowisko zostało zajęte. Przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, że przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Dokonując zaś oceny zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji należy stwierdzić, wbrew zarzutom skargi, że organ podatkowy nie naruszył zasady zaufania obywatela do państwa i jego organów. Także wyszczególniane w skardze przepisy Ordynacji podatkowej, to jest: art. 14c § 1 i 2, 14 h, 122 i 169 nie zostały przez organ podatkowy naruszone. Wydana interpretacja zawiera wszystkie elementy wymagane przepisami prawa, organ podatkowy wskazał bowiem w zaskarżonej interpretacji prawidłowy sposób opodatkowania budynków i budowli oraz wypowiedział się w kwestii stanowiska zaprezentowanego we wniosku. Nie mniej, mając na uwadze opisany we wniosku o interpretację stan faktyczny zasadne było wskazanie, że przedstawione we wniosku obiekty budowlane mogą stanowić zarówno budynki jak i budowle i ostateczne tego ustalenie wymaga przeprowadzenia postępowania podatkowego. Jednocześnie podkreślić należy, że organ podatkowy, po przytoczeniu i analizie stosownych przepisów prawa wskazał wyraźnie, że o ile wnioskodawca słusznie zalicza przedmiotowe obiekty budowlane do kategorii budynków to podstawę ich opodatkowania stanowi powierzchnia użytkowa budynku mierzona po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, a za kondygnacje uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe (art. 1a ust. 5 u.o.p.l.). Jeżeli natomiast obiekty te stanowią budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (z zastrzeżeniem ust. 4-6) podstawą opodatkowania będzie ich wartość. Zasadnie także organ podatkowy w wydanej interpretacji wskazał na fakt nie istnienia w prawie podatkowym pojęcia "powierzchnia nieużytkowa nie podwyższająca podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości". Taki pozaustawowy termin zawarty we wniosku o interpretację był powodem do obszernego wyjaśnienia przez organ, z przywołaniem stosownych przepisów, jakie obiekty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz zasad opodatkowania tym podatkiem, co należy ocenić jako prawidłowe działanie organu interpretacyjnego. A zatem, w rozpatrywanej sprawie organ, zastrzegając prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w zakresie kwalifikacji obiektu budowlanego wydał interpretację i wskazał jednocześnie przepisy ustaw podatkowych, na których oparł swoje stanowisko. Nie można podzielić zarzutu skargi, że organ podatkowy uznał, że wydanie interpretacji wymaga "konieczności przeprowadzenia postępowania dowodowego" bowiem wskazał jedynie, że do ostatecznego ustalenia rodzaju obiektu budowlanego niezbędnym byłoby przeprowadzenie takiego postępowania, bowiem będące przedmiotem wniosku obiekty – rampy, łącznik mogą być zarówno budynkami, ich częściami jak i budowlami. Nie ulega bowiem wątpliwości, że rampa jako odrębny obiekt budowlany usytuowany wzdłuż zewnętrznej ściany budynku i nie posiadająca ścian zewnętrznych (jak wskazano we wniosku) nie może być uznana za budynek, a tak została przez wnioskodawcę zakwalifikowana. Za niezasadny uznać należy także zarzut nie przeprowadzenia przez organ podatkowy szczegółowej analizy stanu faktycznego. Jak już wskazano na wstępie, organ podatkowy wydając indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego może wyłącznie oprzeć się na opisanym we wniosku stanie faktycznym i nie jest dopuszczalne przeprowadzenie w postępowaniu interpretacyjnym jakichkolwiek dodatkowych ustaleń w przedmiocie stanu faktycznego. Jako prawidłowe ocenić należy także stanowisko organu odnośnie drugiego pytania przedstawionego we wniosku bowiem organ podatkowy po przytoczeniu zapisów art. 6 ust. 9 pkt 2 u.o.p.l. wyjaśnił zasady i termin korygowania deklaracji w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ustępie 3. Zasadnie również zwrócono uwagę na konieczność ustalenia przez wnioskodawcę czy powierzchnia użytkowa jego budynków została ustalona po podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a następnie jaka powierzchnia została ujawniona w ewidencji gruntów i budynków. Reasumując, stwierdzić należy, że organ podatkowy oparł się na przedstawionym stanie faktycznym i na tej podstawie dokonał interpretacji przepisów prawa podatkowego. Spostrzeżenia co do prawidłowości kwalifikacji obiektu budowlanego oraz korygowania deklaracji służyły wyłącznie wyjaśnieniu, że wydana interpretacja jest wiążąca wyłącznie w sytuacji, gdy opisany we wniosku stan faktyczny będzie zgodny z rzeczywistym. Jako niedopuszczalną należy ocenić sytuację domagania się przez podatnika wydania interpretacji indywidualnej uwzględniającej jego stanowisko za prawidłowe w sytuacji przedstawiania stanu faktycznego w sposób nieuwzględniający obowiązujących przepisów prawa czy też ustawowej terminologii. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, organ podatkowy nie miał obowiązku wzywania do uzupełnienia opisu stanu faktycznego. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż stanowisko skarżącej Spółki zaprezentowane we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego nie zasługuje na uwzględnienie, a skarga winna ulec oddaleniu na mocy art. 151 p.p.s.a.