I SA/Sz 591/07

Dnia 3 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia NSA Zofia Przegalińska po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2000 p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o sprostowanie wyroku Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. oddalił skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...]. W dniu 20 marca 2008 r. ( data stempla pocztowego) M. K. wniosła o sprostowanie wyroku, zarzucając iż Sąd naruszył zagwarantowaną skarżącej przez Konstytucję równość wobec prawa, poprzez powierzchowne i nie wnikliwe rozpatrzenie jej skargi. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, iż Sąd wykazał się błędami w interpretacji dokumentów i niezrozumieniem istoty sporu, dlatego też oddalenie jej skargi powinno być sprostowane a skarga uwzględniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 poz.170 ze zm.) przedmiotem sprostowania mogą być wyłącznie ujawnione w orzeczeniu niedokładności, błędy pisarskie, rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Oczywistość omyłki wyraża się w tym, że jest ona natychmiast rozpoznawalna i wynika jednoznacznie z treści orzeczenia. W żadnym wypadku sprostowanie nie może prowadzić do zmiany ustaleń faktycznych sądu wskazanych w uzasadnieniu wyroku. Skarżąca w swoim wniosku domaga się sprostowania orzeczenia poprzez zmianę treści uzasadnienia i ostatecznie uwzględnienia jej skargi. Takie żądnie sprostowania nie mieści się w granicach art. 156 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dotyczy bowiem niedokładności, błędu pisarskiego, rachunkowego czy innej oczywistej omyłki lecz odnosi się do ustaleń faktycznych i uzasadnienia prawnego wydanego orzeczenia. Sprostowanie orzeczenia nie może prowadzić do zmiany zawartego w nim rozstrzygnięcia (zob. T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005 r. s. 487). W sytuacji gdy strona kwestionuje merytoryczne elementy rozstrzygnięcia, ma prawo skorzystać z przysługujących jej środków zaskarżenia, lecz nie może tego czynić za pomocą wniosku o sprostowanie orzeczenia. W tej sytuacji wniosek o sprostowanie nie zasługuje na uwzględnienie i dlatego na mocy art. 160 w zw. z 156 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.