I SA/Sz 592/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 października 2011 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek oddala skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych decyzją z dnia [...] o nr [...] utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] odmawiającą A.J. umorzenia zadłużenia z tytułu składek ubezpieczeniowych należnych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w dniu 15 grudnia 2009 r. A.J. złożyła wniosek o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy wraz z odsetkami. Wniosek uzasadniła złą sytuacją majątkową i zdrowotną. Wskazała, że zawiadomiła Zakład Ubezpieczeń Społecznych o przerwie w wykonywaniu działalności gospodarczej od dnia 1 sierpnia 1996 r. do odwołania. Decyzją z dnia [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zwany dalej Zakładem, na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 oraz art. 28 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585) odmówił umorzenia ww. należności we wskazanej w decyzji wysokości i okresach. A.J. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, po rozpoznaniu którego Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu [...] decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu, którą następnie strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wyrokiem z dnia 18 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 761/10, uchylił decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzając, że organ naruszył przepisy art. 83 ust. 4 wyżej powołanej ustawy w związku z art. 127 § 3 i art. 24 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej w skrócie k.p.a., gdyż sprawa z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy była prowadzona i rozstrzygana przez tych samych pracowników, którzy ją prowadzili w postępowaniu poprzedzającym wydanie pierwszej decyzji w sprawie umorzenia należności. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu [...] decyzję, w której w uzasadnieniu wskazał, że A.J. prowadziła działalność gospodarczą handel obwoźny i w związku z nią powstały zaległości z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne za okres od stycznia 1999 r. do listopada 2001 r. w kwocie [...] zł, na ubezpieczenie zdrowotne za okres od czerwca 1999 r. do lutego 2001 r. w kwocie: [...] zł, na Fundusz Pracy za okres od stycznia 1999 r. do listopada 2001 r. w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę w kwocie [...] zł. Organ przytoczył treść art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), zwanego dalej rozporządzeniem, wskazując, że z treści tych przepisów wynika, iż decyzje ZUS w zakresie umarzania należności z tytułu składek mają charakter uznaniowy. Następnie organ wyjaśnił, że Zakład jest dysponentem Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, którego przychody pochodzą - między innymi – z wpłat i z dotacji budżetu państwa. Umorzenie zaległości z tytułu składek winno być traktowane jako wyjątkowe uregulowanie na gruncie obowiązujących przepisów, a zatem każda osoba prowadząca działalność gospodarczą zobowiązana jest do odprowadzania składek. W przypadku niezrealizowania przez stronę tego obowiązku, Zakład zobligowany jest do wykorzystania wszelkich dostępnych środków przymusowego dochodzenia należności. Odnosząc się do zarzutu stawianego przez stronę odnośnie nieprowadzenia działalności gospodarczej za okres zaległości, organ wskazał, że strona w dniu 28 stycznia 1999 r. złożyła druki zgłoszeniowe ZUS ZFA oraz ZUS ZUA z datą rozpoczęcia działalności gospodarczej od 1 stycznia 1999r., i że działalność gospodarczą prowadziła do dnia 31 grudnia 2004 r. (decyzja o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miasta w Ś. z dnia 6 stycznia 2005 r.). Według organu informacja ta została potwierdzona przez Urząd Skarbowy w Ś., który podał, że działalność gospodarcza była przez stronę prowadzona od 10 października 1992 r.do 31 grudnia 2004 r. i nie informowała tenże organ o przerwach w prowadzonej działalności gospodarczej. Dokonując oceny sytuacji materialnej strony organ ten podał, że A.J. uzyskuje dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości 1[...] zł miesięcznie i nie korzysta z pomocy społecznej. Jak wynika ze złożonego przez nią oświadczenia nie ma osób na swoim utrzymaniu, a od 23 sierpnia 2010 r. pozostaje w rozdzielności majątkowej z małżonkiem. Pomimo tej umowy, małżonkowie wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe, gdyż jak strona twierdzi, nie stać ją na samodzielne utrzymanie. Mąż otrzymuje emeryturę wojskową w wysokości [...] zł oraz dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w kwocie [...] zł brutto. Organ podniósł, że strona oraz mąż zobowiązanej posiadają orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, dostrzegając jednocześnie, że z dokumentów wynika, iż strona ponosi wydatki na zakup leków, konsultacje u lekarzy specjalistów. Wskazał jednakże, iż przedłożone przez stronę rachunki za gaz, mieszkanie, energię i media wystawione są na M.J., uznając tym samym, iż strona wydatków takich nie ponosi. Z treści złożonego przez nią oświadczenia wynika z kolei, że strona nie posiada nieruchomości ani ruchomości, ani praw do tego majątku, środka transportu, wierzytelności, akcji, obligacji, weksli, prawa własności przemysłowej, praw autorskich, majątku we władaniu osób trzecich. Jak wskazał organ w dalszej części uzasadnienia, rozpatrując wniosek o strony uwzględniono okoliczność, iż wnioskodawczym znajduje się w ciężkiej sytuacji finansowej i zdrowotnej, jednak uznał, iż wnioskodawczyni jest osobą aktywną zawodowo, osiągającą dochody a zatem jej aktualna sytuacja finansowa, nie stanowi podstawy do zaprzestania dochodzenia należności publicznoprawnej. W ocenie organu w tej sytuacji umorzenie należności byłoby przedwczesne i niecelowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie strona wyjaśniła, że ze względu na jej zły stan zdrowia, który wymaga stałego i kosztownego leczenia, podjęła zatrudnienie w zakładzie pracy chronionej w charakterze recepcjonistki. Osiąga dochody, które po opłaceniu wydatków na leki, wydatków na utrzymanie mieszkania, nie wystarczają na dodatkowe leczenie. Od wielu lat stara się bezskutecznie o pomoc finansową z Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Skarżąca dodała, że ze względu na zły stan zdrowia skorzystała z turnusu rehabilitacyjnego, którego koszt obejmował niemal całe jej wynagrodzenie. Zarzuciła organowi zawyżenie jej dochodów o kwotę [...] zł, a także oparcie decyzji na nieaktualnych informacjach dotyczących dochodów jej męża, który obecnie nie pracuje i utrzymuje się jedynie ze świadczenia emerytalnego. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, dodając, że z informacji zawartych w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS wynika, że mąż skarżącej jest zatrudniony w firmie K. s.j., co czyni zarzuty strony bezpodstawnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż w myśl art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Dokonując oceny legalności aktu administracyjnego wydanego na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy w wyniku uchylenia poprzedniej decyzji, Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania, zawarte w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 listopada 2010 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 761/10. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, oceny wniosku skarżącej dokonali pracownicy organu, którzy nie brali udziału przy wydawaniu decyzji organu I instancji. W związku z tym, iż przedmiotem skargi jest decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymująca w mocy decyzję tegoż Zakładu, którą odmówiono skarżącej umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy wraz z odsetkami we wskazanej w decyzji wysokości i okresach, wskazać należy, że stosownie do przepisu art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (w tym odsetki od tych składek) mogą być umarzane w całości lub w części przez Zakład w sytuacjach określonych w ust. 2-4. Należności te mogą być umarzane zasadniczo tylko w przypadku ich całkowitej nieściągalności, która zachodzi w przypadkach enumeratywnie tam wyliczonych, a mianowicie wtedy, gdy: - dłużnik zmarł nie pozostawiając żadnego majątku lub pozostawił ruchomości niepodlegające egzekucji na podstawie odrębnych przepisów albo pozostawił przedmioty codziennego użytku domowego, których łączna wartość nie przekracza kwoty stanowiącej trzykrotność przeciętnego wynagrodzenia i jednocześnie brak jest następców prawnych oraz nie ma możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie; - sąd oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości dłużnika lub umorzył postępowanie upadłościowe z przyczyn, o których mowa w art. 13 i art. 361 pkt 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze; - nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności przy jednoczesnym braku majątku, z którego można egzekwować należności, małżonka, następców prawnych, możliwości przeniesienia odpowiedzialności na osoby trzecie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia1997 r. - Ordynacja podatkowa; - nie nastąpiło zaspokojenie należności w zakończonym postępowaniu likwidacyjnym; - wysokość nieopłaconej składki nie przekracza kwoty kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym; - naczelnik urzędu skarbowego lub komornik sądowy stwierdził brak majątku, z którego można prowadzić egzekucję; - jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne. W poddanej kontroli Sądu sprawie, ZUS prawidłowo ustalił, że przesłanka całkowitej nieściągalności nie występuje. Z ustaleń organu, w zakresie stanu faktycznego sprawy, które Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe, wynika bowiem że wobec skarżącej nie zachodzi żadna z okoliczności enumeratywnie wyliczonych w art. 28 ust. 3 pkt 1 – 6 powołanej ustawy. Poza tym bezspornym jest, że skoro skarżąca jest osobą aktywną zawodowo, otrzymuje wynagrodzenie w wysokości [...] zł brutto, to prawidłowe jest twierdzenie organu, że świadczenie to może stanowić źródło pokrycia należności zarówno poprzez dobrowolne uregulowanie zobowiązania, jak i w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym. Wobec braku przesłanki całkowitej nieściągalności organ prawidłowo zatem odmówił umorzenia ww. składek. O ile powyższa regulacja, dotycząca możliwości umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne z powodu ich całkowitej nieściągalności, odnosi się do wszystkich podmiotów zobowiązanych do ich uiszczenia, o tyle w odniesieniu do osób ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami tych składek, a więc osób płacących składki na własne ubezpieczenie społeczne, omawiana ustawa przewiduje również możliwość umorzenia należności z tytułu składek (odsetek za zwłokę), pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, co może mieć miejsce w uzasadnionych przypadkach (art. 28 ust. 3a), których wskazanie pozostawiła ministrowi właściwemu do spraw zabezpieczenia społecznego, upoważniając go w art. 28 ust. 3b, aby w drodze rozporządzenia określił szczegółowe zasady tego umarzania, z uwzględnieniem przesłanek uzasadniających to umorzenie, przy wzięciu pod uwagę ważnego interesu osoby zobowiązanej do opłacenia należności z tytułu składek oraz stanu finansów ubezpieczeń społecznych. Działając na mocy powyższego upoważnienia Minister Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej wydał w dniu 31 lipca 2003 r. rozporządzenie w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365), w którym to rozporządzeniu zawarta została zasada (§ 3 ust. 1), że Zakład Ubezpieczeń Społecznych może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, iż ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: - gdy opłacenie tych należności pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; - poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; - przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Z przepisów tych wynika, że o ile decyzja o umorzeniu składek na ubezpieczenie społeczne z powodu ich całkowitej nieściągalności może zostać wydana zarówno z inicjatywy samego Zakładu ("z urzędu"), jak i z inicjatywy zobowiązanego, o tyle decyzja o umorzeniu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących jednocześnie płatnikami tychże składek, wydawana pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, zapaść może wyłącznie na wniosek zobowiązanego, skoro możliwym jest to tylko wtedy, "jeżeli zobowiązany wykaże, iż ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny", jak stanowi przepis § 3 ust. 1 cyt. wyżej rozporządzenia - co w szczególności ma miejsce w razie wykazania którejkolwiek z sytuacji w przepisie tym dalej przywołanych. Rozstrzygnięcia wydawane w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne są podejmowane zatem w ramach tzw. uznania administracyjnego. Ustawodawca pozostawiając organom uznanie w omawianej kwestii, wprowadza do systemu prawa administracyjnego swego rodzaju "luz decyzyjny", przejawiający się w możliwości (nie zaś konieczności) umorzenia tych należności. Nawet więc w przypadku wystąpienia przesłanki umorzenia należności, organ nie ma obowiązku udzielenia ulgi. Mając zatem na uwadze to, że uznaniowy charakter omawianych decyzji ograniczony został przez prawodawcę kierunkowymi dyrektywami wyboru rozstrzygnięcia, jakim są całkowita nieściągalność, niemożność opłacenia należności z powodu zagrożenia ciężkimi skutkami dla zobowiązanego i jego rodziny, w tym m.in. niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, istotnym jest, aby w procesie dochodzenia do tego wyboru dokonujący go organ uwzględniał te kierunkowe dyrektywy w oparciu o wszechstronnie zgromadzony materiał dowodowy, wskazany głównie przez zobowiązanego i przez organ należycie zweryfikowany, oraz w oparciu o jego wszechstronną ocenę, która swój zewnętrzny wyraz winna znaleźć w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, wskazującym na ewentualny brak prawnych przesłanek do zastosowania umorzenia, względnie na racjonalne przyczyny uznania, że przesłanki te nie dają wystarczających podstaw do zastosowania żądanej ulgi. Ferując zaskarżone orzeczenie, organ uwzględnił i ocenił wszystkie okoliczności, jakie w sprawie dało się ustalić. Organ skoncentrował się przede wszystkim – prawidłowo – na wykazaniu istnienia (bądź braku) okoliczności wprost wymienionych w § 3 ust. 1 rozporządzenia. Odrzucić przy tym należało z góry szczególną przesłankę umorzenia zaległości, wymienioną w § 3 ust. 1 pkt 2. Brak bowiem jakichkolwiek podstaw do tego, żeby – w konkretnych realiach rozpoznawanej sprawy – przyjąć, iż skarżąca poniosła straty materialne w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia. Skład orzekający podziela w pełni ocenę organu, który zasadnie przyjął, że nie istnieją także podstawy do wnioskowanego przez stronę umorzenia, wymienione w § 3 ust. 3 pkt 1 i 3 rozporządzenia. Jak to wyjaśnił organ w swojej decyzji, skarżąca uzyskuje dochody z tytułu wynagrodzenia za pracę w wysokości [...] zł miesięcznie, nie korzysta z pomocy społecznej i jak wynika ze złożonego przez nią oświadczenia nie ma osób na swoim utrzymaniu. Pomimo zawartej w dniu 23 sierpnia 2010 r. umowy o rozdzielności majątkowej, wraz z mężem prowadzi wspólnie gospodarstwo domowe. Organ ustalił, że mąż skarżącej otrzymuje emeryturę wojskową w wysokości [...] zł oraz dochód z tytułu wynagrodzenia za pracę w związku z zatrudnieniem na umowę zlecenia w K. s.j., które w lutym 2011 r. wynosiło [...] zł. W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd nie podziela zarzutu skarżącej, iż dane przyjęte przez organ odnośnie dochodów uzyskiwanych przez nią i jej męża były nieaktualne i nie potwierdzone żadnym dokumentem. W aktach administracyjnych znajdują się bowiem raporty miesięczne ZUC RCA za styczeń i luty 2011 r., wskazujące na wysokość uzyskiwanych przez jej męża świadczeń, których wysokość jest zgodna z danymi przyjętymi w zaskarżonej decyzji. Ponadto, organ dysponował raportami miesięcznymi za okres od stycznia do maja 2011 r. odnośnie dochodów uzyskiwanych przez skarżącą, które to dochody stanowiły podstawę wymiaru składek. Ich analiza nie potwierdza zasadności zarzutu skarżącej zawyżenia przez organ dochodów o kwotę [...] zł. Należy wskazać, że dane te są faktami w rozumieniu art. 77 § 4 k.p.a., a więc znanymi organowi z urzędu. Raporty te zostały dołączone do akt sprawy w postaci wydruków, a strona miała możliwość zapoznania się z nimi stosownie do pouczenia zawartego w piśmie z dnia 21 marca 2011 r. Organ skorzystał zatem z dostępnego mu środka dowodowego, stosownie do zasady przewidzianej w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Skarżąca natomiast składając w dniu 21 lutego 2011 r. pismo do organu odnośnie do wydatków ponoszonych na utrzymanie siebie, w żaden sposób nie sugerowała zmiany wysokości dochodów. W związku powyższym należało uznać, że jakakolwiek zmiana ich wysokości po wydaniu decyzji, nie mogła mieć wpływu na wynik postępowania prowadzonego przez organ administracji. Dokonując oceny sytuacji majątkowej i finansowej skarżącej organ uwzględnił fakt, że skarżąca oraz mąż posiadają orzeczenia dotyczące stopnia ich niepełnosprawności (mąż skarżącej - umiarkowany stopień niepełnosprawności, zaś skarżąca – lekki stopień niepełnosprawności), dostrzegając jednocześnie, że z dokumentów wynika, iż strona ponosi wydatki na zakup leków, konsultacje u lekarzy specjalistów. Przyjął zatem organ, że wprawdzie sytuacja skarżącej jest trudna, jednakże sytuacja ta nie pozbawia jej możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Wykazał bowiem, że przedłożone przez stronę rachunki za gaz, mieszkanie, energię i media wystawione są na M.J., uznając tym samym, iż strona skarżąca sama wydatków takich nie ponosi. Należy się też w pełni zgodzić z oceną organu co do braku ostatniej z przesłanek ewentualnego umorzenia zaległości, wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego. Skarżąca co prawda ma orzeczony lekki stopień niepełnosprawności, lecz nie została pozbawiona możliwości podejmowania jakiegokolwiek zatrudnienia, tę możliwość bowiem skarżąca ma, a zatem nie jest to przewlekła choroba skarżącej, która pozbawiałaby ją możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie zaległości, i wymagałaby pomocy lub opieki innych osób. Organ uwzględnił bowiem fakt, że zarówno skarżąca jak i jej mąż pracują i otrzymują wynagrodzenie. W tej sytuacji prawidłowo przyjął, że aktualna sytuacja finansowa skarżącej nie stanowi podstawy do zaprzestania dochodzenia należności publicznoprawnych, które są uprzywilejowane i korzystają z pierwszeństwa zaspokojenia (z wyjątkiem należności alimentacyjnych i wynagrodzenia za pracę) przed innymi należnościami, np. z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek. Konkludując, w realiach tej konkretnej sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ prawa przy odmowie uwzględnienia wniosku strony skarżącej. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze zweryfikowana decyzja została oparta na wszechstronnych ustaleniach okoliczności stanu faktycznego i ich szczegółowej ocenie, nie przekraczającej granic swobody zakreślonej art. 80 k.p.a. Wnioski organu są spójne i logiczne. Zakład dokonał przy tym prawidłowej wykładni przepisów, na których oparł swoje orzeczenia. Decyzja Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych została też należycie uzasadniona, bez pominięcia któregokolwiek elementu mającego znaczenie dla ostatecznego, niewadliwego załatwienia sprawy. Uznając w tych warunkach, że zaskarżona decyzja ostateczna odpowiada przepisom prawa z przyczyn wyżej wskazanych, Sąd na podstawie art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.