I SA/Sz 593/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi T.Spółka z o.o. w S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym 1. uchyla zaskarżone postanowienie 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] r. doręczono A. spółce z o. o. z siedzibą w S. upomnienie [...] z dnia [...]r. od Prezydenta Miasta S. wystawione na podstawie art. 15 § 1 i § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) dotyczące opłaty dodatkowej w kwocie łącznej [...]zł za nieopłacony postój samochodu [...] nr rej. [...] W dniu [...]r. doręczono Spółce tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...]r. w związku w/w opłatą dodatkową dotycząca nieopłaconego postoju samochodu marki [...]. Pismem z dnia [...]r. Spółka wniosła zarzuty od w/w tytułu wykonawczego na podstawie art. 33 pkt 4 i 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i złożyła wniosek o umorzenie prowadzonego postępowania. Spółka podała, że w związku z upomnieniem wskazała, iż w/w pojazd był użytkowany przez inna osobę, której dane i adres ujawniła. Spółka podkreśliła, iż załączyła dokumenty, z których wynika kto w okresie objętym w/w upomnieniem dysponował przedmiotowym samochodem. Wobec powyższego zaistniał błąd co do osoby zobowiązanego. Nadto, według Spółki, organ nie przedstawił dowodu doręczenia upomnienia. Pismem z [...]r. Prezydent Miasta S. w oparciu o art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wezwał Spółkę do nadesłania w terminie 7 dni, oświadczenia konkretnej osoby, potwierdzającego fakt użytkowania przez nią przedmiotowego pojazdu w zakresie objętym w/w tytułem wykonawczym, w dniach i godzinach wymienionych w upomnieniu z dnia [...]r. Pismem z dnia [...]r., Spółka wskazała, że nie jest w posiadaniu żądanego przez organ oświadczenia osoby, która użytkowała wówczas przedmiotowy pojazd. Nadto, zdaniem Spółki, z art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wynika obowiązek przedstawiania żądanych przez organ oświadczeń. Przepis ten dotyczy tylko oświadczeń uczestników postępowania. W stosunku do innych podmiotów zgodnie z tym przepisem, organ może zwrócić się do nich o stosowne wyjaśnienia, czy oświadczenia. Spółka powtórzyła, że już złożyła stosowne dokumenty z których wynika, kto w okresie objętym w/w upomnieniem dysponował w/w samochodem. W dniu [...]r. Prezydent Miasta w S. wydał postanowienie nr [...] na podstawie art. 34 § 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w którym uznał za nieuzasadnione zarzuty wniesione przez Spółkę. W uzasadnieniu organ wskazał, że Spółka wniosła zarzuty: nieistnienia obowiązku, błąd co do osoby zobowiązanego, niespełnienie wymogów określonych w art. 27 w/w ustawy. Organ przytoczył treść art. 33 tejże ustawy. Zdaniem organu, Strona nie przedstawiła dowodów potwierdzających, że obowiązek objęty tytułem nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał, albo w prawdzie powstał, ale wygasł z powodu wykonania lub innych przyczyn. Organ podał, że zawiadomienia dotyczące 426 postojów przedmiotowego pojazdu, wystawione zostały na różnych ulicach i przez różnych inspektorów i są drukami ścisłego zarachowania. Obowiązek wniesienia opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania wynika z mocy samego prawa, tj. art. 13 ust. 1 i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004r., Nr 204, poz. 2086 ze zm.). Organ stwierdził, że błąd co do osoby zobowiązanego ma miejsce wówczas, gdy osoba przeciwko której wystawiono tytuł wykonawczy jest inna osoba niż adresat decyzji (aktu normatywnego) stanowiącego podstawę prawna egzekwowanego obowiązku. Zdaniem organu, Spółka nie przedstawiła dokumentów, które miały potwierdzać użytkowanie w/w pojazdu przez inne osoby. Organ wskazał, że w/w samochód jest pojazdem służbowym i jego właściciel powinien dołożyć wszelkich starań, aby prawidłowo udokumentować przebieg i przekazywanie pojazdu konkretnym osobom. Organ powołał się na wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2007r., sygn. akt I OSK 209/07, iż organ egzekucyjny nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie korzystającego z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, ponieważ nie pozwalają na to przepisy postępowania egzekucyjnego w administracji. Odnośnie zarzutu co do niespełnienia art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ wskazał, że dowód doręczenia upomnienia jest dołączany do tytułu wykonawczego, zaś w niniejszej sprawie zobowiązanie z tytułu opłaty dodatkowej za parkowanie na drogach publicznych powstaje z mocy prawa i podstawę prowadzenia egzekucji administracyjnej w celu przymusowego wykonania tego obowiązku stanowi art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Spółka złożyła zażalenie na powyższe postanowienie i wniosła o jego uchylenie oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego. Wskazała, że nie podniosła zarzutu nieistnienia obowiązku i w związku z tym rozważania organu w tym zakresie są niezrozumiałe. Zdaniem Spółki, w sposób wystarczający udowodniła ona przez złożenie wyjaśnień i dokumentów, iż w czasie objętym przedmiotowym upomnieniem, inna osoba użytkowała w/w pojazd. Tym samym nie zgodziła się z organem, iż nie przedstawiła dokumentów umożliwiających ustalenie, iż inna osoba użytkowała w tym czasie w/w samochód. Według Spółki, organ nie przedstawił dowodu doręczenia upomnienia, ani nie określił podstawy prawnej braku takiego obowiązku. Organ ograniczył się do powtórzenia treści art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Postanowieniem z [...]., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 §2 w zw. z art. 144 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 i art. 27 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji(Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), § 4 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym (Dz. U. Nr 137, poz. 1541 ze zm.) po rozpoznaniu zażalenia A. Spółki z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...]., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu, organ przytoczył stan sprawy i wskazał, że podziela stanowisko Spółki zawarte w zażaleniu, że brak było podstaw do rozważania zarzutu nieistnienia obowiązku wobec nie sformułowania takiego zarzutu przez stronę. Przyznał także, rację Spółce, iż okoliczność, że nie była ona wstanie przedłożyć oświadczenia innej osoby, która użytkowała przedmiotowy pojazd, nie zwalnia organu od obowiązku oceny przedstawionych przez Stronę dowodów. Kolegium wskazało, że Prezydent Miasta nie odniósł się do tych dokumentów w zaskarżonym postanowieniu przez co uchybił wymogom art. 107 § 3 Kpa. Kolegium nie zgodziło się z twierdzeniem Strony, iż nie była ona zobowiązana do przedstawienia oświadczeń innych osób nie będących uczestnikami postępowania. Kolegium podało, że przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie nakładają na organ egzekucyjny, ani nie konstruują uprawnień do prowadzenia postępowania dowodowo-wyjaśniającego w celu udowodnienia zarzutów podniesionych przez zobowiązanego. Kolegium wskazało, także nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, iż tytuł nie spełnił wymogu z art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 listopada 2001r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, upomnienie sporządza siew dwóch egzemplarzach, z których jeden przeznaczony jest dla zobowiązanego, a drugi pozostaje w aktach sprawy. Wierzyciel wysyła upomnienie za pośrednictwem Poczty Polskiej przesyłką listową za potwierdzeniem odbioru, bądź doręcza je bezpośrednio zobowiązanemu. Dowód doręczenia upomnienia wierzyciel załącza do egzemplarza tytułu wykonawczego przeznaczonego dla organu egzekucyjnego, zobowiązany otrzymuje zaś odpis tytułu wykonawczego, do którego przepis art. 27 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie wymaga załączenia dowodu doręczenia upomnienia, gdyż zobowiązanemu znany jest fakt doręczenia mu upomnienia. W tym stanie rzeczy, Kolegium orzekło o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny oraz zaleciło Prezydentowi Miasta przy ponownym rozpatrzeniu sprawy ograniczenie się do rozpoznania zarzutów zgłoszonych przez Stronę, a w zakresie zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego - dokonanie oceny dowodów przedstawionych przez Spółkę. Postanowieniem z dnia [...]r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( Dz. U. z 2005r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.), sprostowało z urzędu omyłkę we własnym postanowieniu z dnia [...]r. w następujący sposób: w sentencji postanowienia słowa "utrzymuje w mocy postanowienie organu I instancji" zastępuje się słowami "uchyla zaskarżone postanowienie organu I instancji i sprawę przekazuje do ponownego rozpatrzenia temu organowi". A. Spółka z o.o. z siedzibą w S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Szczecinie na postanowienie z dnia [...]r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie od organu kosztów postępowania. Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 1 i § 3 Kpa, polegający na sprzeczności treści uzasadnienia z jego sentencją. W sentencji zaskarżonego postanowienia, organ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, zaś w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podał, że uchyla zaskarżone postanowienie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ egzekucyjny. Strona na poparcie swojego stanowiska przytoczyła orzeczenia sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi. Wskazało, że dokonało sprostowania zaskarżonego postanowienia jeszcze przed wniesieniem skargi przez Spółkę, zaś powyższe sprostowanie nie spowodowało weryfikacji merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiotowym postanowieniu. Na rozprawie w dniu 16 września 2010r. pełnomocnik Skarżącej okazała postanowienie SKO w S. z dnia [...]r., w którym Kolegium uchyliło własne postanowienie z dnia [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga jest zasadna. Elementy, które powinno zawierać postanowienie określone zostały w art. 107 § 1 Kpa. Są nimi: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niego odwołanie (bądź powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego), podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. Postanowienie składa się z rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Uzasadnienie nie stanowi części rozstrzygnięcia. W osnowie rozstrzygnięcia zwarte jest rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, zaś uzasadnienie wyjaśnić ma tok myślenia prowadzący do zastosowania przez organ takich, a nie innych przepisów. Zgodnie z art. 107 § 1 Kpa, uzasadnienie stanowi integralną część postanowienia, na które składa się uzasadnienie faktyczne i prawne. Art. 107 § 3 Kpa określa, jakim warunkom winno odpowiadać uzasadnienie faktyczne i prawne. Powyższe przepisy odnoszą się do decyzji, lecz na mocy art. 144 Kpa mają one także zastosowanie do postanowień. W niniejszej sprawie, Sąd nie możne zaakceptować istnienia sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem orzeczenia, a jego uzasadnieniem. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ wyda orzeczenie uwzględniając treść art. 107 §1 i § 3 Kpa. Sąd zwraca także uwagę organowi, na braki w materiale dowodowym. Na k. 171 akt znajduje się pismo Spółki z dnia [...]r., w którym Strona udziela wyjaśnień organowi egzekucyjnemu w związku z otrzymanym wezwaniem od organu z dnia [...]r. dotyczącym przedstawienia potwierdzonej kopii protokołu zdawczo-odbiorczego podpisanego przez osobę, która użytkowała pojazd w czasie objętym upomnieniem nr [...] z dnia [...]r. Do powyższego pisma dołączyła dowody na okoliczność, iż to inna osobą użytkowała przedmiotowy pojazd w czasie objętym upomnieniem. Powyższego wezwania organu i upomnienia brak jest w aktach sprawy. Wskazać należy, iż w niniejszej sprawie upomnienie o takim samym numerze, lecz z dnia [...]r. zostało doręczono Spółce w dniu [...]r. Organ winien wyjaśnić, czy oba upomnienia są tożsame, czy też mają inne zakresy (obejmują opłaty dodatkowe dotyczące nieopłaconego postoju samochodu marki [...] w innych datach). Powyższe jest niezbędne w celu ustalenia, czy Spółka złożyła wyjaśnienia w trybie art. 36 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i przedstawiła dowody, na które się powołuje odnośnie użytkowania tego pojazdu przez inna osobę w niniejszej sprawie, a także ewentualnego wpływu tego oświadczenia w sprawie objętej, np. innym tytułem wykonawczym. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), postanowiono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.