I SA/Sz 601/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 8 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 24 marca 2010 r. sygnatura akt I SA/Sz 601/09 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 24 marca 2010 r. sygnatura akt I SA/Sz 601/09 oddalił skargę J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zmiany łącznego zobowiązania pieniężnego za 2009 r. Pełnomocnik skarżącego – ustanowiony z urzędu postanowieniem z dnia 23 października 2009 r. adwokat S pismem z dnia 31 marca 2010 r., w imieniu J. M., zwrócił się o doręczenie odpisu ww. wyroku z uzasadnieniem, które zostało mu doręczone w dniu 27 kwietnia 2010 r. Następnie, w piśmie z dnia 27 maja 2010 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił opinię dotyczącą braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od tegoż wyroku. Ze względu na brak informacji o doręczeniu wskazanej powyżej opinii skarżącemu, na podstawie zarządzenia sędziego, za pismem przewodnim z dnia 7 czerwca 2010 r. doręczono odpis tego pisma procesowego J. M. Po otrzymaniu odpisu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, J. M. wniósł do Sądu pismo z dnia 23 czerwca 2010 r. (które nadano w placówce pocztowej tego samego dnia) zatytułowane "zażalenie do Prezesa Sądu na postanowienie Sądu z dnia 7 czerwca 2010 r.". Z treści tego pisma wynika, że skarżący nie zgadza się z zapadłym w jego sprawie wyrokiem. Strona skarżąca podniosła także, że jego pełnomocnik nie zaskarżył niekorzystnego dla niej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zgadzając się z rozstrzygnięciem Sądu. W ocenie strony pełnomocnik, będący obrońcą z urzędu, nie może się sprzeciwić orzeczeniu Sądu, bo "byłoby to śmieszne". J. M. wskazał także, że mimo, iż orzeczenie Sądu jest dla niego krzywdzące, to nie jest osobą uprawnioną do jego zaskarżenia. Dalej, strona skarżąca zarzuciła, że w sytuacji gdy w składzie orzekającym Sądu nie ma "ławników ani ławy przysięgłych" to Sąd może wydać jednogłośnie i jednomyślnie orzeczenie utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organów podatkowych. Skarżący wskazał także, że "zabrano" mu już połowę jego posiadłości, a teraz podjęto działania zmierzające do zabrania całości przez Sąd Ksiąg Wieczystych. Niemniej, skarżący wskazał, że chce płacić podatki. W piśmie tym skarżący wyraził także swoje niezadowolenie wynikające z uznania, iż jego nieruchomość stanowi współwłasność. Zdaniem J. M. skoro ma płacić podatki, to on powinien być wskazany jako adresat decyzji (zwanej przez stronę "nakazem"), natomiast adresat nie może być wskazany "ogólnie". J. M. do pisma załączył decyzje Burmistrza Gminy w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za rok 2006, 2007, 2008, 2009 i 2010. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Na podstawie art. 173 § 2 ww. ustawy skargę kasacyjną może wnieść strona. Niemniej, stosownie do art. 175 § 1 tej ustawy skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Ponadto, w myśl art. 177 § 1 powołanej ustawy skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Natomiast, art. 178 omawianej ustawy stanowi, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z powyższego uregulowania prawnego wynika, że strona, która nie zgadza się z zapadłym wyrokiem wydanym przez wojewódzki sąd administracyjny, ma prawo go zaskarżyć poprzez wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednakże ustawodawca w cytowanym art. 175 § 1 wprowadził tzw. przymus adwokacki, stanowiąc, iż skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Przez pojęcie "sporządzenie" należy rozumieć napisanie i podpisanie skargi kasacyjnej. Niesporządzenie skargi kasacyjnej przez jedną ze wskazanych osób jest brakiem formalnym skargi. Na marginesie należy zauważyć, że normodawca ustanowił także wymóg złożenia skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Podkreślić należy, że z powyżej przytoczonych przepisów wynika, iż na posiedzeniu niejawnym Sąd nie bada skargi kasacyjnej pod względem merytorycznym, lecz sprawdza jedynie czy skarga kasacyjna spełnia warunki formalne, tj. czy została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika i czy została wniesiona w ustawowym terminie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy, w pierwszej kolejności zauważyć należy, że ustanowiony z urzędu profesjonalny pełnomocnik J. M. pismem z dnia 27 maja 2010 r. w ustawowym terminie do wniesienia skargi kasacyjnej, złożył opinię o braku podstaw do jej wniesienia. Natomiast, J. M. w dniu 23 czerwca 2010 r. osobiście sporządził i podpisał pismo procesowe, zatytułowane "zażalenie", które ze względu na treść należało potraktować jako skargę kasacyjną na wyżej wymieniony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Dodać należy, że skarga kasacyjna została wniesiona do Sądu w dniu 23 czerwca 2010 r. (data nadania w placówce pocztowej), a zatem skarżący nie zachował trzydziesto-dniowego terminu do jej wniesienia. Termin ten, liczony od doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpisu wyroku z uzasadnieniem, upłynął bowiem w dniu 27 maja 2010 r. Wobec powyższego, mając na uwadze okoliczność, iż skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącego nie została sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a także okoliczność, iż została wniesiona z uchybieniem terminu, należało uznać ją za niedopuszczalną i na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzec jak w sentencji.