I SA/Sz 605/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Sędziowie Sędzia WSA (del.) Patrycja Joanna Suwaj,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniesienia odwołania oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...] Burmistrz Gminy G. określił odpowiedzialność K.S. jako członka zarządu M. Spółki z o.o. z siedzibą w G. z tytułu zaległości podatkowych spółki w podatku od środków transportowych za lata 2010, 2011 w kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł. Strona wniosła odwołanie na powyższą decyzję, po rozpoznaniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do jego wniesienia. Prawomocnym wyrokiem z dnia 2 lipca 2013 r., sygn. akt I SA/Sz 1267/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę strony na powyższe postanowienie. Burmistrz Gminy G. upomnieniem z dnia 14 października 2014 r.nr [...] (doręczonym stronie w dniu 20 października 2014 r.) na podstawie art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm. - dalej zwaną: "u.p.e.a.") wezwał K.S. do uregulowania należności, tj. podatku od środków transportowych - rat za okresy 2/2010, 9/2010, 2/2011, 9/2011 oraz kosztów upomnienia w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie [...] zł – łącznie [...] zł. K.S. pismem z dnia 24 października 2014 r. stwierdził, że upomnienie jest bezpodstawne i wniósł o przedłożenie dowodu wskazującego na fakt istnienia zobowiązania. Pismem z 29 października 2014 r. z upoważnienia Burmistrza Gminy G. poinformowano stronę, że zobowiązanie wynika z decyzji z dnia [...] w sprawie odpowiedzialności za zaległości podatkowe M. Spółki z o.o. z siedzibą w G. w podatku od środków transportowych. Pismem z dnia 13 listopada 2014 r. zatytułowanym "Odwołanie" K.S. wskazał, że pismo z dnia 29 października 2014 r. uzasadniające powód wezwania go do zapłaty podatku od środków transportu jest bezzasadne i pozbawione podstaw prawnych, a organ podatkowy pierwszej instancji nie wykazał się należytą starannością w wyjaśnieniu stanu faktycznego dotyczącego jego odpowiedzialności. W odpowiedzi pismem z 11 grudnia 2014 r. organ podatkowy pierwszej instancji wezwał stronę do sprecyzowania, czy pismo strony z 13 listopada 2014 r. jest odwołaniem od decyzji z dnia [...] czy wniesieniem skargi. K.S. w piśmie z 17 grudnia 2014 r. wyjaśnił, że odwołuje się od decyzji znak [...] z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z dnia [...] nr [...] stwierdziło niedopuszczalność wniesienia odwołania w sprawie z odwołania K.S. od upomnienia znak nr [...] z dnia 14 października 2014 r. Burmistrza Gminy G., którym wezwano do uregulowania należności - zaległości w podatku od środków transportowych wraz z odsetkami oraz kosztów upomnienia. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podniósł, że K.S. ma status zobowiązanego odnośnie należności określonych w upomnieniu nr [...] z dnia 14 października 2014 r. z tytułu podatku od środków transportowych, co wynikało z faktu, iż w dniu [...] postanowieniem znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji znak [...] z dnia [...] wydanej z upoważnienia Burmistrza Gminy G., a określającej K.S. odpowiedzialność jako członkowi zarządu "M." sp. z o.o. z tytułu zaległości podatkowych spółki w podatku od środków transportowych za lata 2010, 2011 w kwocie [...] zł i określającej odsetki w kwocie [...] zł. Z kolei wyrokiem sygn. akt I SA/Sz 1267/13 z dnia 2 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę strony na wyżej wskazane postanowienie. W związku z powyższym Burmistrz Gminy G. stał się wierzycielem uprawnionym do uzyskania wyżej wskazanych należności z uwagi na prawomocne zakończenie postępowania w sprawie zaległości podatkowych. Przywołując przepisy z art. 15 § 1 i art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. organ stwierdził, że z uwagi na to, że strona pozostawała w zwłoce z zapłatą tych należności wierzyciel - organ podatkowy pierwszej instancji zobligowany był do skierowania upomnienia, które nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby do której zostało skierowane, nie jest również rozstrzygnięciem odpowiadającym postanowieniu. Rozstrzygnięcia i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następują w formie postanowienia, stosownie do treści art. 17 § 1 u.p.e.a. natomiast w ramach upomnienia wierzyciel nie dokonuje żadnej oceny faktycznej lub prawnej, która to występuje w rozstrzygnięciach lub stanowiskach. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują po stronie zobowiązanego środka prawnego wymierzonego przeciwko upomnieniu. Zobowiązany w ramach środków obrony przed egzekucją może skorzystać z zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. a zatem możliwość wniesienia zarzutów dla strony powstanie dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a upomnienie jest właśnie czynnością poprzedzającą wszczęcie tego postępowania. Mając powyższe na uwadze, organ, na podstawie z art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: "k.p.a."), stwierdził niedopuszczalność odwołania, uznając, że jest ono bezprzedmiotowe i niedopuszczalne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na powyższe postanowienie skarżący zarzucił wydanemu rozstrzygnięciu doprowadzenie do naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe jej zastosowanie w związku z błędnie kierowanym pod jego adresem roszczenia wierzyciela zaległości podatkowych. W związku z powyższym skarżący wniósł o umorzenie postępowania administracyjnego w stosunku do jego osoby. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż nie odpowiada za zobowiązania M. spółki z o.o. i w wydanej decyzji nie jest stroną ponieważ od dnia 18 listopada 2009 r., tj. od momentu złożenia z rezygnacji z funkcji Prezesa spółki, przestał nim być. Wskazał, że w dniu 16 listopada 2009 r. Uchwałą Zarządu M. Sp. z o.o. powołany na prokurenta został Z. M. zaś prokurent w świetle prawa jest odpowiedzialnym do udzielania wyjaśnień i został umocowany do podejmowania czynności sądowych oraz pozasądowych, które są związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa. Z kolei Sąd Rejonowy [...] w S. [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego postanowieniem z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt [...] Rej [...], którym umorzył postępowanie, wskazał w uzasadnieniu iż w rejestrze KRS skarżący nie figurował i nie figuruje w składzie zarządu spółki "M.". Na potwierdzenie swoich racji skarżący dołączył do skargi ww. dokumenty oraz wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie zawnioskowanych dowodów, tj. - kserokopii skutecznie złożonej rezygnacji z funkcji prezesa z dnia 18 listopada 2009 r., - zeznań wspólników M. Sp. z o.o., - powołanie opinii biegłego na okoliczność stwierdzenia ważności złożonej rezygnacji z funkcji prezesa, - powołanie opinii biegłego na okoliczność faktycznego i prawnego zbadania okresu pełnienia obowiązku prezesa w M. Sp. z o.o. i odpowiedzialności finansowej, - kserokopii Uchwały Zarządu M. Sp. z o.o. z dnia 16 listopada 2009 r., - zeznań prokurenta Z.M. - kserokopii postanowienia KRS z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt [...] Rej KRS [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W uzupełnieniu skargi z dnia 20 lipca 2015 r. skarżący podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontroli takiej podlegają także pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, stosownie do art. 3 § 2 punkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Ponadto stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Istotą rozpoznawanej sprawy jest rozstrzygnięcie czy na czynność wierzyciela w postaci przesłania upomnienia wydanego na postawie art. 15 § 1 u.p.e.a. przysługuje zażalenie do organu wyższej instancji. Stosownie do treści powyższego przepisu egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zwierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W dalszej części przepis ten stanowi, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia. Z powyższego przepisu zatem wynika, że zasadniczo przesłanie upomnienia jest etapem poprzedzającym wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Istota tej instytucji polega na umożliwieniu zobowiązanemu dobrowolnego wykonania nałożonego na niego obowiązku. Postępowanie egzekucyjne jest bowiem wszczynane dopiero po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu do wykonania obowiązku. Zasadnie organ uznał, że K.S. ma status zobowiązanego odnośnie należności określonych w przedmiotowym upomnieniu, skoro postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji znak [...] z dnia [...] określającej K.S. odpowiedzialność jako członkowi zarządu "M." sp. z o.o. z tytułu zaległości podatkowych spółki w podatku od środków transportowych za lata 2010, 2011 w kwocie [...] zł i określającej odsetki w kwocie [...] zł. Wskazać także należy, że wyrokiem z dnia 2 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Sz 1267/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę strony na wyżej wskazane postanowienie. W konsekwencji Burmistrz Gminy G. jako organ o jakim mowa w art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a. stał się wierzycielem uprawnionym do uzyskania wyżej wskazanych należności wynikających z decyzji organu administracji samorządu terytorialnego, ze względu na prawomocne zakończenie postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania podatkowe. Wobec tego, że strona pozostawała w zwłoce z zapłatą należności wierzyciel - organ podatkowy pierwszej instancji zobligowany był do skierowania upomnienia o jakim mowa w cytowanym powyżej art. 15 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Upomnienie to nie stanowi rozstrzygnięcia władczego, które rozstrzygałoby o sytuacji prawnej osoby do której zostało skierowane, nie jest także postanowieniem. Rozstrzygnięcia i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowiska w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następują w formie postanowień, stosownie do treści art. 17 § 1 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, rozstrzygnięcie i zajmowane przez organ egzekucyjny lub wierzyciela stanowisko w sprawach dotyczących postępowania egzekucyjnego następuje w formie postanowienia, na postanowienie to służy zażalenie, jeżeli niniejsza ustawa lub kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi. Tym samym zażalenie w postępowaniu egzekucyjnym służy wyłącznie na postanowienie i tylko w takiej sytuacji, gdy stanowi tak ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub Kodeks postępowania administracyjnego. Natomiast przesyłając upomnienie wierzyciel nie dokonuje żadnej oceny faktycznej lub prawnej, w przeciwieństwie do rozstrzygnięć lub stanowisk. Przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji nie przewidują zobowiązanemu środka prawnego umożliwiającego zwalczanie upomnienia. Zobowiązany w ramach środków obrony przed egzekucją może korzystać z zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. jednak możliwość wniesienia zarzutów dla strony powstanie dopiero po wszczęciu postępowania egzekucyjnego, a upomnienie jest właśnie czynnością poprzedzającą wszczęcie tego postępowania. Wobec powyższego uznać należało, że organ zasadnie zastosował art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: "k.p.a."), stanowiący, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania i uznał, że jest ono bezprzedmiotowe i niedopuszczalne. Podniesione w skardze zarzuty merytoryczne dotyczące wadliwego w ocenie skarżącego orzeczenia o jego odpowiedzialności K.S. jako członka zarządu M. Spółki z o.o. z siedzibą w G., pozostają bez znaczenia dla rozpoznania sprawy o stwierdzenie dopuszczalności odwołania od czynności wierzyciela polegającej na przesłaniu upomnienia. Również zawarte w skardze wnioski dowodowe jako niedotyczące niniejszego postępowania na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. podlegały oddaleniu. Wszystkie wnioski dowodowe skarżącego bowiem dotyczyły okoliczności będących przedmiotem postępowania merytorycznego dotyczącego orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki z o. o. "M.". Mając powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.