I SA/Sz 619/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia 18.04.2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 16.02.2016 r. ustalającą podatnikowi [...] (dalej także "Podatnik") podatek od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł dla budynków oraz gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, że ww. decyzją Wójt Gminy [...]ustalił wysokość podatku od nieruchomości należnego od Podatnika w 2016 roku na kwotę [...] zł, wskazując przy tym, że przedmiotem opodatkowania jest lokal o powierzchni 45,20 m² i grunt o powierzchni 23,86 m² opodatkowane stawką podatku od nieruchomości jak za budynek i grunt związany z działalnością gospodarczą. Dalej Kolegium wskazało, że od powyższej decyzji organu podatkowego I instancji Podatnik wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] odwołanie, w którym podniósł, że stawka jak za budynki i grunt związany z działalnością gospodarczą może mieć zastosowanie tylko wówczas, gdy nieruchomości te wiążą się z prowadzoną przez właściciela działalnością gospodarczą, co zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest związane ze zgłoszeniem tego miejsca do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako miejsca wykonywania działalności. W przypadku Podatnika, przypadek ten nie zachodzi, nieruchomość nie stanowi środka trwałego prowadzonej działalności gospodarczej, a uzyskiwane przychody nie są zaliczane do przychodów z działalności gospodarczej. Nieruchomość w [...] stanowi prywatny majątek Podatnika i jest przedmiotem najmu prowadzonego poza działalnością gospodarczą. W wyniku rozpoznania zarzutów odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji z dnia 16.02.2016 r. wskazując, że stan faktyczny sprawy nie jest sporny a wątpliwości Podatnika wzbudzają tylko stawki podatku od nieruchomości ustalone dla jego nieruchomości jak za budynki i grunty związane z działalnością gospodarczą. Kolegium, w wyniku analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, stwierdziło, że organ I instancji do nieruchomości Podatnika zastosował prawidłowe stawki podatku od nieruchomości, zgodne z przepisami prawa podatkowego, zawartego w szczególności w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych oraz w zgodzie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków i ewidencji działalności gospodarczej. Kolegium wskazało, że ewidencja gruntów i budynków jest dokumentem kluczowym w kwestii wyboru rodzaju podatku i wpis do tej ewidencji decyduje o klasyfikacji budynków i gruntów do właściwej kategorii podatkowej. Dokument ten – jak dalej wskazało Kolegium - wiąże organ podatkowy na podstawie przytoczonego art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, ewidencja gruntów i budynków jest bowiem dla organu podatkowego dokumentem urzędowym, o jakim mowa w przytoczonym przepisie art. 194 Ordynacji podatkowej. Następnie wskazano, że dla nieruchomości Podatnika, położonej w [...], ewidencję gruntów i budynków prowadzi [...]. Jak wskazało Kolegium, zgodnie z tą ewidencją, Podatnik jest właścicielem lokalu wyodrębnionego w budynku sklasyfikowanym jako "pozostałe budynki niemieszkalne" i współwłaścicielem w [...] części działki gruntu nr [...] o powierzchni 0,0549 ha sklasyfikowanego jako "Bi" - inne tereny zabudowane. Tak sklasyfikowany grunt – jak wskazało Kolegium - podlega podatkowi od nieruchomości tak jak i budynek. Dalej wyjaśniono, że kategorie podatkowe poszczególnych rodzajów nieruchomości podlegających opodatkowaniu wraz z maksymalną kwotą stawek podatku od nieruchomości określone są w art. 5 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stawka podatkowa za budynki niemieszkalne uzależniona jest od statusu posiadacza, podobnie jak stawka za grunty. Przesądza o tym sam ustawodawca zamieszczając w ustawie o podatkach i opłatach definicję legalną w przytoczonym przepisie art. 1a ust.1 pkt 3. Następnie Kolegium wskazało na definicję "przedsiębiorcy" zawartą w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, po czym wyjaśniono, że ustawa podatkowa nie normuje żadnych dodatkowych kryteriów związania budynku i gruntu z działalnością gospodarczą poza posiadaniem ich przez przedsiębiorcę. Podkreślono przy tym, że podatek od nieruchomości jest podatkiem należnym za samo tylko posiadanie majątku nieruchomego w gruntach i budynkach (i w budowlach, ale ponieważ nie występują w rozpatrywanym przypadku, są pominięte w wywodzie). Zdaniem kolegium, celem ustawodawcy było rozróżnienie majątku, poza budynkami mieszkalnymi i związanymi z nimi gruntami, posiadanego przez przedsiębiorcę i osobę niebędąca przedsiębiorcą. Cały majątek przedsiębiorcy mający charakter użytkowy jest z mocy prawa związany z działalnością gospodarczą, bowiem stanowi rzeczywisty lub potencjalny przedmiot działalności gospodarczej, która może przejawiać się w różnych rodzajach i nasileniu, zgodnie ze swobodą zagwarantowaną przedsiębiorcy przez ustawę o swobodzie działalności gospodarczej i w rozumieniu podatkowym wynikającym z definicji zawartej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, po czym przytoczono na przepis art. 3 definiujący "działalność gospodarczą". Sumując, Kolegium wskazało, że w świetle powyższych wywodów argumenty odwołującego się Podatnika nie znajdują uzasadnienia. Przepisy o podatkach dochodowych, na których głównie wsparł swoje wywody, nie mają zastosowania na gruncie przepisów normujących podatek od nieruchomości. Na gruncie podatku od nieruchomości nie ma znaczenia, i organ podatkowy nawet tego nie bada, czy nieruchomość jest wykorzystywana do prowadzonej w danym okresie przez podatnika działalności gospodarczej, czy stanowi środek trwały tej działalności, czy daje jakikolwiek dochód właścicielowi. Dodatkowo Kolegium wskazało, że zarobkowy najem lokalu to też, w świetle zacytowanej wyżej podatkowej definicji działalności gospodarczej, przejaw działalności gospodarczej. Końcowo Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z przepisami ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zadaniem organu podatkowego było ustalenie rodzajów przedmiotu opodatkowania (budynek, grunt), ich powierzchni, statusu właściciela i wynikających z tych danych stawek podatku od nieruchomości. Dane o budynku i gruntach wynikają z ewidencji gruntów i budynków, zaś dane o statusie podatnika wynikają z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zgodnie z którą odwołujący się Podatnik jest przedsiębiorcą wpisanym do ewidencji działalności od dnia 27.02.2001 r., a jego działalność opisana została jako działalność rachunkowo - księgowa i doradztwo podatkowe. Powyższe – jak wskazało Kolegium - nakazuje zastosowanie do budynków niemieszkalnych i gruntu posiadanych przez Podatnika w [...] stawki podatku od nieruchomości przewidziane w ustawie dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Zdaniem organu odwoławczego, zaskarżona decyzja jest zgodna z dokumentami urzędowymi, stanem faktycznym spraw i przepisami prawa podatkowego normującego podatek od nieruchomości. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie Podatnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. art. 120, 121 § 1 i 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że stan faktyczny lokalu jest zgodny z decyzją nr [...] z dnia 24.05.2011 r. o pozwoleniu na budowę hotelu apartamentowego, położonego w [...] przy ulicy [...] z apartamentami do wypoczynku i rekreacji, po czym wyjaśnił, że nabył w tym budynku za aktem notarialnym, Rep. A nr [...], apartament 1a jako samodzielny lokal, który wykorzystuje na cele mieszkaniowe. Dalej wyjaśnił Skarżący, że nie ma mieszkania w [...] innego poza ww. apartamentem. Wskazał, że z wpisu do Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEiIDG) nie wynika, że w tym lokalu prowadzi działalność gospodarczą. W przekonaniu Skarżącego, błędne zapisy ewidencji prowadzonej przez Wójta Gminy [...], w której sklasyfikował budynek apartamentowy o nr [....] w [...] jako pozostałe budynek niemieszkalny, nie może być dowodem w sprawie. Jak wskazał Skarżący, z żadnego przepisu prawa nie wynika, że Skarżący jako osoba fizyczna nie może posiadać budynku czy lokalu na cele mieszkaniowe tylko dlatego, że prowadzi działalność gospodarczą, na dodatek w [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. W konkluzji Kolegium wskazało, że przedmiotem sprawy jest lokal w budynku apartamentowym sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i budynków jako "inne budynki niemieszkalne". Tak sklasyfikowany budynek, o ile nie jest w posiadaniu przedsiębiorcy, ma dodatkową kategorię "budynku pozostałego", do czego obszernie i szczegółowo odnosi się zaskarżona decyzja. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest uzasadniona. Sąd administracyjny badając zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności uznał bowiem, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwanej "P.p.s.a.". Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18.04.2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...]Nr [...] z dnia 16.02.2016 r., którą ustalono skarżącemu Podatnikowi podatek od nieruchomości za 2016 r. w kwocie [...] zł dla budynków oraz gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Jednakże jak wynika z treści skargi, przedmiotem opodatkowania jest lokal, tj. apartament 1a, znajdujący się w hotelu apartamentowym z apartamentami do wypoczynku i rekreacji, położonym w [...] przy ulicy [...], który – jak wskazał Skarżący - nabył w tym budynku za aktem notarialnym, Rep. A nr [...], jako samodzielny lokal, który wykorzystuje na cele mieszkaniowe. Tak też wskazało Kolegium w odpowiedzi na skargę, wyjaśniając, że przedmiotem sprawy jest lokal w budynku apartamentowym sklasyfikowanym w ewidencji gruntów i budynków jako "inne budynki niemieszkalne", podczas gdy zarówno z decyzji organu I instancji, jak i uzasadnienia zaskarżonej decyzji, nie wynika wprost, że przedmiotem opodatkowania jest lokal jako część budynku, o jakiej mowa art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716) - dalej zwanej "u.p.o.l.". A właśnie charakter tego lokalu jest sporny w niniejszej sprawie, nie zaś budynek. Zdaniem Skarżącego, lokal ten ma charakter mieszkalny, natomiast według organów podatkowych – pełni funkcję niemieszkalną, co nie znajduje jednak oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy, a w szczególności z załączonej do akt sprawy ewidencji gruntów i budynków, a mianowicie, że sporny lokal pełni funkcję niemieszkalną. Również wskazana w decyzji podstawa opodatkowania (45,20 m²) nie wynika z danych ewidencji gruntów. Dane z załączonej do akt sprawy ewidencji gruntów i budynków odnoszą się tylko do Skarżącego jako współwłaściciela w udziale [...], nie wskazując jednak czego dotyczy ten udział. Z zawiadomienia z dnia 27.05.2014 r. o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków wynika, że w ewidencji tej w dniu 27.05.2014 r. nastąpiła zmiana "kupno-sprzedaż nieruchomości lokalowej" na podstawie aktu notarialnego [...] z dnia 11.04.2014 r., co koresponduje z treścią skargi, jednakże w zakresie tej zmiany brak danych w ewidencji, która – jak wskazał organ – jest kluczowym dokumentem dla organu podatkowego w zakresie wyboru rodzaju podatku, decyduje on bowiem o klasyfikacji budynków i gruntów do właściwej kategorii podatkowej oraz wiąże on organ na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej w skrócie "Prawo geodezyjne i kartograficzne"). W aktach sprawy brak także wskazanego aktu notarialnego, który jest niezbędny dla dokonania prawidłowej oceny co do charakteru spornego lokalu. W związku z tym, że Skarżący kwestionuje, iż nieruchomość lokalowa jak i grunt zostały opodatkowane według stawki jak dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, gdyż - jak wskazał Skarżący - nabył ją jako samodzielny lokal na cele mieszkalne, a zapisy ewidencji gruntów i budynków są błędne, zadaniem organu podatkowego było jednoznaczne wykazanie dokumentami, na jakiej podstawie uznał, że przedmiotem opodatkowania są budynek i grunt związane z działalnością gospodarczą oraz, z czego wynika podstawa opodatkowania, skoro w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano na przepis art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z decyzji organu I instancji, powołano podstawę prawną jak i wskazano w jej uzasadnieniu, że wysokość podatku ustalono na podstawie złożonego przez Podatnika wykazu (informacji lub deklaracji) informacji posiadanych przez organ podatkowy z urzędu, które wynikają z zawiadomień o zmianach w zapisach ewidencji gruntów i budynków oraz z prowadzonej w tut. Urzędzie ewidencji podatkowej. Z decyzji tej wynika także, że przedmiotem opodatkowania są budynki i grunty związane z działalnością gospodarczą. Jednakże okoliczność ta, nie dosyć, że nie została wyjaśniona w uzasadnieniu decyzji, to nie ma potwierdzenia w dowodach zgromadzonych w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy, co w konsekwencji miało wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd nie miał możliwości dokonania kontroli oceny organu w zakresie całokształtu okoliczności faktycznych występujących w sprawie. W takim stanie sprawy decyzja ta, mimo istotnych braków dowodowych, została zaakceptowana przez organ odwoławczy. Decyzja organu odwoławczego, jak i decyzja organu I instancji, nie zawiera uzasadnienia faktycznego wymaganego art. 210 § 1 pkt 6 w związku z § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 nr 8, poz. 613 ze zm.) - zwanej dalej "Ordynacją podatkową", a w szczególności nie wyjaśnia, z czego wynika przyjęty przedmiot opodatkowania jak i podstawa opodatkowania w wymiarze 45,20 m ². A zatem, akta administracyjne rozpoznawanej sprawy nie zwierają pełnej dokumentacji, w tym odwołania od decyzji organu I instancji, niezbędnej dla rozstrzygnięcia spornej kwestii. Kwestię dowodową organ odwoławczy zupełnie pominął, wskazując jedynie na dane z ewidencji gruntów i budynków w kontekście przytoczonego art. 21 ust. 1 Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz legalnej definicji określenia "grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą" zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co jest niewystarczające dla dokonania prawidłowej oceny zaskarżonego stanowiska organu podatkowego. Organ podatkowy autorytatywnie przyjął, że zaskarżona decyzja organu I instancji jest zgodna z dokumentami urzędowymi, stanem faktycznym spraw i przepisami prawa podatkowego normującego podatek od nieruchomości. Organ podatkowy rozpatrując każdą sprawę, zobowiązany jest zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały zgromadzony materiał dowodowy. Jako dowód winien dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, przy czym muszą to być dowody na okoliczności mające znaczenie dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Ustalone przez organ okoliczności faktyczne i racje prawne powinny znaleźć zarówno oparcie w materiale dowodowym sprawy jak i odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji, stosownie do art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Organ, wbrew wymogom przewidzianym art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, ani nie wyjaśnił Stronie skarżącej w sposób wyczerpujący, ani też nie przedstawił stronie argumentacji uzasadniającej prawidłowość rozstrzygnięcia, a w szczególności nie wyjaśnił, dlaczego przyjął jako przedmiot opodatkowania budynki i grunty związane z działalnością gospodarczą oraz podstawę opodatkowania od powierzchni 45,20 m² i 23,86 m². Wyjaśnić nadto należy, że na gruncie spraw podatkowych zastosowanie mają przepisy prawa podatkowego. W rozpoznawanej sprawie, w szczególności mają zastosowanie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tymi też przepisami zobowiązany jest kierować się organ podatkowy. Co do zasady organ odwoławczy prawidłowo wskazał na legalną definicję określenia "grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą" zawartego w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku i opłatach lokalnych (w brzmieniu obowiązującym od 01.01.2016 r.), zgodnie z którą użyte w tejże ustawie to określenie oznacza - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Jednakże przyjęty w decyzji organu podatkowego I instancji przedmiot opodatkowania (budynki, grunty związane z działalnością gospodarczą) oraz podstawa opodatkowania nie znajdują oparcia w kluczowej dokumentacji rozpoznawanej sprawy, tj. w ewidencji gruntów i budynków. Poza tym, jak już wyżej wskazano, brak jest w aktach dokumentów, o jakich mowa w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (informacji podatkowej skarżącego Podatnika), ww. aktu notarialnego co do nabycia określonej nieruchomości lokalowej przez Skarżącego i innych, które potwierdzałyby jednoznacznie tezę przyjętą przez organ podatkowy w zakresie przedmiotu i podstawy opodatkowania, a w konsekwencji także zastosowaną stawkę właściwą dla nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, co wymaga wyczerpującego wyjaśnienia na podstawie udokumentowanych ustaleń organu. Z akt administracyjnych sprawy nie wynika natomiast przyjęty przez organy, ani przedmiot opodatkowania, ani wartość podstawy opodatkowania, ani też zastosowana stawka podatku od nieruchomości. W ocenie Sądu, nie jest wystarczające samo przywołanie przez organ definicji określenia "gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą" zawartą w art. 1a ust.1 pkt 3 u.p.o.l., oraz art. 21 ust.1 ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne, te bowiem same nie uzasadniają przyjętego do opodatkowania przedmiotu jak i podstawy opodatkowania w podatku od nieruchomości oraz jego stawki, tym bardziej w kontekście normy art. 5 ust.1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l., która odnosi się do stawki od budynków mieszkalnych lub ich części "związanych" z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, dla potrzeb ustalenia w rozpoznawanej sprawie, czy sporna nieruchomość (tutaj lokalowa) stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości i w jakim wymiarze, w świetle przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie - prócz tego, że stanowi własność Skarżącego, ma nadto okoliczność, jaką faktycznie pełni funkcję (mieszkalną czy niemieszkalną) i jaką ma powierzchnię. Okoliczności te nie wynikają z dokumentów zgromadzonych w sprawie, a tym samym organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy, wbrew obowiązkowi przewidzianemu w art. 122 Ordynacji podatkowej. A zatem, w ocenie Sądu, nie wyjaśniono istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a mianowicie, organ nie wykazał, z czego wynika przyjęty przez organy podatkowe obu instancji przedmiot opodatkowania, podstawa opodatkowania oraz zastosowana stawka. Sąd stwierdza, że w tym zakresie brak jakiegokolwiek ustosunkowania się organów w uzasadnieniu faktycznym wydanych decyzji. Organ odwoławczy bardzo pobieżnie ustosunkował się do spornej kwestii, a przy tym – co istotne - zaakceptował błędnie wskazaną w decyzji organu I instancji podstawę opodatkowania. W swoich rozważaniach Kolegium niekonsekwentnie odnosiło się do przedmiotu opodatkowania (raz jako budynku, raz jako lokalu). Obowiązkiem organu podatkowego było przede wszystkim dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w odniesieniu do kwalifikacji przedmiotów podlegających opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, ich podstawy opodatkowania oraz zastosowanej stawki, z powołaniem konkretnych dowodów zgromadzonych w sprawie na ściśle oznaczoną okoliczność, gdyż te ustalenia mają bowiem kluczowe znaczenie dla dokonania prawidłowej oceny sprawy. Zdaniem Sądu, ponieważ organy w toku postępowania nie wyjaśniły i nie udokumentowały spornej kwestii, naruszając tym samym przepisy postępowania, tj. art. 121, 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej przez brak dokładnego wyjaśnienia przez organy podatkowe stanu faktycznego sprawy, w związku z czym przeprowadzona ocena zgromadzonego materiału dowodowego nastąpiła w sposób dowolny, a uzasadnione wątpliwości budzą przyjęte przez organ podatkowy zarówno przedmiot jak i podstawa opodatkowania nieruchomości Skarżącego, w takim też zakresie niezbędne jest ponowne przeprowadzenie postępowania. Dotychczasowe postępowanie przeprowadzone w niniejszej sprawie nie zrealizowało zasady wynikającej z treści przepisu art. 122 Ordynacji podatkowej, jak również narusza, z wyżej wskazanych przyczyn, zasadę swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 191 Ordynacji podatkowej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy winien mieć na uwadze powyższe wskazania. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego i instancji wobec stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O zwrocie kosztów postępowania sądowego w kwocie [...] zł orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. Koszty te obejmowały uiszczony przez Skarżącego wpis od skargi.