I SA/Sz 620/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 listopada 2009 r. sprawy ze skargi L. Spółka Jawna w S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wynikającego ze stałego cła antydumpingowego oddala skargę Dyrektor Izby Celnej zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] nr [...], skierowaną do "L" Spółki Jawnej w S., którą zaksięgowano retrospektywnie z dniem 12 lutego 2009 r. kwotę długu celnego wynikającą ze stałego cła antydumpingowego podlegającego wstecznemu pobraniu w wysokości [...] od mrożonych filetów łososia "S" objętych procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] nr [...], ustalonego w wyniku weryfikacji ceny po przywozie oraz powiadomiono dłużnika o zarejestrowaniu kwoty długu celnego w wysokości [...] w rejestrze długu celnego. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] importer - Spółka "L", zgłosił do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu na podstawie dokumentu SAD nr [...] towar w ilości 12.040 kg netto w postaci filetów mrożonych z łososia "S", pochodzący z Norwegii, deklarując kod Taric 0304201313, poprzednio objęty procedurą składu celnego według zgłoszenia celnego nr [...] z [...], w ilości 22.180 kg. Następnie organ wskazał, że do zgłoszenia celnego nr [...] załączono: – fakturę zakupu z dnia [...] nr [...] – fakturę VAT komisu z dnia [...] nr [...]; – kopię faktury proforma z dnia [...] nr [...] przedłożonej do zgłoszenia celnego z dnia [...] nr [...]; – kopię zgłoszenia celnego z dnia [...] nr [...]; – morski list przewozowy z dnia [...] nr [...]; – deklarację elementów dotyczących wartości celnej D.V.1; – upoważnienie z dnia [...], i wyjaśnił, że przyjęcie zgłoszenia celnego spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną, na warunkach określonych w zgłoszeniu celnym. Wartość celną przedstawionego towaru ustalono w oparciu o przedłożone do zgłoszenia dokumenty. Dalej, organ odwoławczy wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych w Spółce w zakresie weryfikacji dokumentacji i danych dotyczących operacji przywozu towaru określonego kodem TARIC 0304201313 objętego ww. zgłoszeniem celnym, ustalił, że Spółka, będąca importerem, dokonała sprzedaży całej partii łososia, objętego tym zgłoszeniem celnym, firmie - "K" W.P. w M. Sprzedaż udokumentowano fakturą z dnia [...] nr [...] po cenie jednostkowej brutto 8,24 zł/kg, co łącznie wyniosło [...]. Organ dodał, że w toku kontroli dokonano sprawdzenia innych zgłoszeń celnych, na podstawie których Spółka objęła procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu filety mrożone z łososia "S" oraz zebrano informacje, dotyczące późniejszych operacji handlowych dotyczących tego towaru. W wyniku tego, ustalono następnie ceny, po jakich towar był sprzedawany przez importera odbiorcom we Wspólnocie oraz wyliczono wysokość marży dla poszczególnych transakcji. Następnie, po dokonaniu szczegółowej analizy materiałów zawartych w protokole pokontrolnym, Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, że istnieją podstawy do zbadania przesłanek do wstecznego zastosowania cła antydumpingowego, wynikającego z weryfikacji ceny towaru po przywozie i postanowieniem z dnia [...] wszczął z urzędu postępowanie celne w sprawie kontroli zgłoszenia celnego, na podstawie którego objęto procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu mrożone filety łososia "S", objęte uprzednio procedurą składu celnego. Dalej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Spółka w piśmie z dnia 7 stycznia 2009 r. wyjaśniła, iż na wysokość ceny sprzedaży łososia miał wpływ termin przydatności do spożycia towaru, który upływał dwa tygodnie po zgłoszeniu towaru do odprawy celnej. Do pisma został załączony wyciąg z rachunku bankowego, potwierdzający dokonanie płatności na rzecz firmy "F", protokół kontroli jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych przywożonych z zagranicy z dnia 13 lutego 2006 r. oraz świadectwo jakości z dnia 10 lutego 2006 r. Spółka wyjaśniła także, że nie stosuje stałych marż na filety mrożone z łososia, a uśredniona marża waha się w granicach od 3 do 6%. Ponadto, organ odwoławczy wskazał, że ww. decyzją z dnia [...] Naczelnik Urzędu Celnego zaksięgował retrospektywnie kwotę długu celnego, a Spółka, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem tego organu, wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej, w którym zażądała umorzenia postępowania w sprawie retrospektywnego zaksięgowania kwoty długu celnego wynikającego ze stałego cła antydumpingowego i zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. bezpodstawne obciążenie Spółki cłem antydumpingowym, wynikającym z przywozu łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, gdyż cena towaru na granicy była wyższa od minimalnej ceny importowej określonej w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1010/2005 z dnia 30 czerwca 2005 r.; 2. nieuwzględnienie okoliczności zakupu łososia za kwotę 5,03 EUR, którą Spółka zapłaciła firmie niemieckiej; 3. nieprawidłowe przyjęcie dla celów określenia cła antydumpingowego, ceny zapłaconej przez firmę "K" W.P. za towar w postaci łososia hodowlanego "S". Organ odwoławczy wskazał również, iż w odpowiedzi na jego pismo z dnia 9 kwietnia 2009 r., którym zwrócił się do Stowarzyszenia Importerów Ryb w S. o podanie wysokości zwyczajowo stosowanej marży przez firmy dokonujące hurtowej sprzedaży towaru w postaci mrożonych filetów łososia "S", pochodzących z Norwegii, Stowarzyszenie poinformowało, iż nie posiada informacji będących przedmiotem zapytania organu. Uzasadniając natomiast swoje rozstrzygnięcie podjęte w sprawie, organ odwoławczy wyjaśnił, że - na mocy przepisu art. 78 ust. 2 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - po zwolnieniu towarów, organy celne mogą w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozowych towarów objętych zgłoszeniem celnym. Ponadto, organ wskazał, że - zgodnie z art. 78 ust. 3 tego rozporządzenia - jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, iż przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. Następnie, organ ten uznał, że organ I instancji, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (Dz. U. UE. L. 15 z dnia 20 stycznia 2006 r.), zaksięgował retrospektywnie kwotę stałego cła antydumpingowego w celu jego wstecznego pobrania i wyjaśnił, iż - stosownie do treści art. 20 ust. 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 2 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - w przypadku powstania długu celnego, wymagane zgodnie z prawem, należności celne określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich, natomiast na podstawie art. 20 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, inne środki ustanowione odrębnymi przepisami wspólnotowymi i dotyczące wymiany towarowej, o ile zajdzie taka potrzeba, są stosowane, zgodnie z klasyfikacją taryfową tych towarów. Organ ten wskazał też, że na dzień powstania długu celnego w Zintegrowanej Taryfie Celnej ustanowiono dla towaru zaklasyfikowanego do kodu Taric 0304201313, pochodzącego z Norwegii, szczególny środek wspólnotowy wymieniony w załączniku II pkt 5 - Cła antydumpingowe i wyrównawcze, tj. cło antydumpingowe ostateczne. Organ dodał, iż w rozpatrywanej sprawie przedmiotem importu był towar w postaci filetów mrożonych z łososia "S", pochodzących z Norwegii, który to towar w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego został prawidłowo zaklasyfikowany do kodu TARIC 03042013 13. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 79 Wspólnotowego Kodeksu Celnego dopuszczenie do obrotu nadaje towarowi niewspólnotowemu status celny towaru wspólnotowego. Organ podkreślił, iż wymaga ono zastosowania środków polityki handlowej, spełnienia pozostałych formalności wymaganych przy przywozie towarów, jak również zastosowania opłat prawnie należnych. Środki polityki handlowej stanowią część instrumentów, które mogą być stosowne przez państwa Unii Europejskiej w regulowaniu wymiany handlowej z zagranicą. Służą one ochronie krajowego rynku przed niepożądanymi skutkami importu, takimi jak nieuczciwa konkurencja oraz znaczna przewaga konkurencyjna. Za nieuczciwą konkurencję ze strony importowanych towarów uznaje się dumping i subsydiowanie przywożonych towarów. Przeciwdziałaniu tym zjawiskom służą odpowiednio postępowania ochronne oraz środki antydumpingowe i antysubsydyjne. Natomiast, podstawową regulacją dotyczącą ceł antydumpingowych jest Rozporządzenie Rady (WE) Nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, zwane rozporządzeniem podstawowym. Określa ono zasady prowadzenia postępowań antydumpingowych przez Komisję Europejską, poprzedzających wprowadzenie środków antydumpingowych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, cło antydumpingowe może zostać nałożone na każdy produkt dumpingowy, którego wprowadzenie do wolnego obrotu we Wspólnocie powoduje szkodę. Natomiast art. 14 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że tymczasowe lub ostateczne cło antydumpingowe nakładane w drodze rozporządzenia pobiera Państwo Członkowskie w formie i wysokości, a także zgodnie z innymi kryteriami ustanowionymi w rozporządzeniu. Cła te pobiera się niezależnie od ceł, podatków i innych opłat zwykle nakładanych na przywóz. Środki antydumpingowe wprowadzane są na okres pięciu lat z możliwością przedłużenia w wyniku postępowania przeglądowego. Komisja Europejska, po przeprowadzeniu postępowania, wszczętego na skutek skargi Grupy Producentów Łososia UE, uznała, że przywóz łososia hodowlanego do Wspólnoty następuje po cenach dumpingowych, powodując wystąpienie szkody dla przemysłu Wspólnoty. W toku prowadzonego dochodzenia w sprawie ustalenia dumpingu i spowodowanej nim szkody, Komisja Europejska uprawniona była do nałożenia ceł tymczasowych na okres sześciu lub dziewięciu miesięcy. W związku z tym, już w kwietniu 2005 r. - na mocy rozporządzenia Komisji (WE) nr 628/2005 - zostały nałożone na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii tymczasowe środki antydumpingowe. Tymczasowe cło antydumpingowe w formie ceł ad valorem w wysokości od 6,8% do 24,5% wartości przywożonych produktów miało zastosowanie od dnia 27 kwietnia 2005 r. W dniu 1 lipca 2005 r. Komisja, rozporządzeniem (WE) 1010/2005, zmieniła formę środków tymczasowych, zastępując cła ad valorem minimalną ceną importową (MCI), odpowiednią do różnych postaci łososia hodowlanego i przedłużyła obowiązywanie środków tymczasowych na kolejne trzy miesiące. Następnie, na mocy art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96, weszło w życie rozporządzenie Rady (WE) z dnia 17 stycznia 2006 r. nr 85/2006 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii. Na podstawie art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia, ostateczne cło antydumpingowe zostało nałożone w stosunku do przywozu łososia hodowlanego (innego niż dziki), filetowanego bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego, klasyfikowanego w ramach kodów CN ex 0302 12 00, ex 0303 11 00, ex 0303 22 00, ex 0304 10 13, ex 0304 20 13 pochodzącego z Norwegii. Szczegółowe natomiast zastosowanie ostatecznego cła antydumpingowego zostało określone w art. 1 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, iż w przypadku wszystkich pozostałych przedsiębiorstw (z wyłączeniem firmy "N") kwota ostatecznego cła antydumpingowego jest równa różnicy między minimalną ceną importową określoną w ust. 5, a ceną netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, jeżeli ta druga cena jest niższa. Jeżeli cena netto na granicy Wspólnoty jest równa lub wyższa od odpowiedniej minimalnej ceny importowej określonej w ust. 5, cło nie jest pobierane. Następnie, organ odwoławczy w oparciu o dane wskazane w tabeli, w której wymieniono: postać łososia hodowlanego, minimalną cenę importową w UER/kg wagi netto produktu i stałe cło w UER/kg wagi netto produktu oraz kod TARIC (odpowiednio, kolumny: 1, 2, 3 i 4), wyjaśnił, że - zgodnie z art. 1 ust. 5 ww. rozporządzenia - dla celów ust. 4 rozporządzenia zastosowanie ma minimalna cena importowa określona w kolumnie 2 tabeli. W przypadku ustalenia w wyniku weryfikacji po przywozie, że cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie), jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającej ze zgłoszenia celnego, oraz że cena po przywozie jest niższa od minimalnej ceny importowej, zastosowanie ma stała stawka cła antydumpingowego określona w kolumnie 3 tabeli, chyba że zastosowanie stałej stawki cła określonej w kolumnie 3, powiększonej o cenę po przywozie, da w rezultacie kwotę (cena faktycznie zapłacona powiększona o stałe cło) niższą od minimalnej ceny importowej określonej w kolumnie 2 tabeli. W takim przypadku, zastosowanie ma stawka celna równa różnicy między minimalną ceną importową, określoną w kolumnie 2 tabeli, a cena po przywozie. W przypadku wstecznego pobrania stałego cła antydumpingowego, jest ono pobierane w kwocie pomniejszonej o wcześniej zapłacone cło antydumpingowe, obliczone na podstawie minimalnej ceny przywozowej. Dalej, organ odwoławczy wskazał, że wprowadzenie w art. 1 ust. 5 ww. rozporządzenia podwójnego systemu środków antydumpingowych było wynikiem uzyskania przez Komisję informacji, iż minimalna cena importowa może być trudniejsza do wyegzekwowania i bardziej podatna na fałszywe zgłaszanie wartości towarów niż inne formy środków ochronnych. Normodawca zatem uznał, że w celu ochrony rynku producentów wspólnotowych przed napływem towarów po cenach dumpingowych konieczne jest wprowadzenie weryfikacji ceny, po której towar został po raz pierwszy sprzedany przez importera na rynku Wspólnoty w celu odniesienia jej wysokości do minimalnej ceny importowej. Jedynie taki tryb postępowania umożliwia organom celnym ewentualne stwierdzenie nieprawidłowości w zakresie deklarowanej przez importera ceny transakcyjnej. W celu właściwego zastosowania podwójnego sytemu środków antydumpingowych, motyw 137 rozporządzenia, wskazuje na konieczność sprawdzenia, że środki będą nadal odpowiednie i w pełni przestrzegane. Jednym z nich jest odesłanie do rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 12 października 1992 r. nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, między innymi do art. 78, zgodnie z którym organy celne mogą dokonywać kontroli dokumentów handlowych i danych związanych z operacjami przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem lub z późniejszymi operacjami handlowymi dotyczącymi tych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzane u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej tymi operacjami w zakresie swej działalności gospodarczej, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb działalności gospodarczej wymienione dokumenty i dane. Organy celne mogą również badać towary. Według organu, objęcie łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii procedurą dopuszczenia do wolnego obrotu we Wspólnocie w dniu 13 lutego 2006 r. wymagało zastosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) z dnia 17 stycznia 2006 r. nr 85/2006 nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii. W celu zapewnienia skutecznego przestrzegania MCI, uzasadnione było działanie organu I instancji, który po zwolnieniu towarów, przeprowadził kontrolę ceny po przywozie, tj. ceny, po której towar został sprzedany przez importera pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie oraz prawidłowo określił kwotę cła antydumpingowego, wynikającą z zastosowania przepisu art. 1 ust. 5 ww. rozporządzenia nr 85/2006. Odnosząc się dalej do zarzutu strony co do braku podstaw do retrospektywnego zaksięgowania cła antydumpingowego z uwagi na to, iż cena, po której towar został wprowadzony do wolnego obrotu we Wspólnocie (5,03 EUR/kg) była wyższa od minimalnej ceny importowej wynoszącej 5,01 EUR/kg, organ wyjaśnił, że z faktury z dnia [...] nr [...] przedłożonej do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] wynika, iż cena po której towar, w postaci łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, został dopuszczony do wolnego obrotu we Wspólnocie Europejskiej faktycznie wynosiła 5,03 EUR/kg. W dniu przyjęcia zgłoszenia celnego organ celny, zgodnie z przepisem art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006, dokonał porównania zadeklarowanej ceny ze wskazaną w ww. rozporządzeniu minimalną ceną importową. W związku z tym, że cena netto towaru na granicy Wspólnoty była wyższa od minimalnej ceny importowej, określonej w art. 1 ust. 5 ww. rozporządzenia (tj. 5,01 EUR/kg), zasadnie organ uznał, iż cło nie jest pobierane. Jednak, Spółka nie uwzględniła treści przepisu art. 1 ust. 5 rozporządzenia, który upoważnia organy celne do kontroli późniejszych operacji dotyczących importowanych towarów w celu ustalenia ceny, po jakiej towar został sprzedany pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie. A, w art. 1 ust. 5 rozporządzenia ustanowiono dwie kategorie cen, tj.: – cenę netto na granicy przed ocleniem, tj. wynikającą ze zgłoszenia celnego; – cenę netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłaconą przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie). Organ wyjaśnił, że cena netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem (zwana ceną przed ocleniem) jest to cena importowa, wynikająca z faktury załączonej do zgłoszenia celnego. Taka interpretacja pojęcia wynika wprost z brzmienia przepisu. Z kolei, z zapisów zawartych w kolumnie 2 tabeli, stanowiącej integralną część art. 1 ust. 5 rozporządzenia, wynika, że jest to cena 1 kg importowanego produktu. Natomiast, cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (zwana ceną po przywozie) oznacza w istocie cenę, po której importer sprzedał towar pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie. Na potwierdzenie tej interpretacji, organ przytoczył oryginalny, angielski zwrot, wskazany w rozporządzeniu, z którego wynika że sformułowanie "cena po przywozie" brzmi: "post – importation price", a zatem jest to cena towaru po imporcie. Organ zauważył też, że normodawca, dla "ceny po przywozie" posłużył się określeniem "cena netto na granicy", co wskazuje na konieczność pomniejszenia ustalonej w wyniku kontroli ceny po przywozie o wszystkie elementy, które wpłynęły na jej wysokość, tj. cło, podatki i zwyczajowo stosowaną marżę. Zredukowanie ustalonej ceny po przywozie do poziomu ceny netto na granicy, pozwala na jej porównanie z ceną przed ocleniem oraz z minimalną ceną importową. Ponadto, organ odwoławczy wyjaśnił, iż pierwszą z cen, tj. cenę przed ocleniem, w wysokości 5,03 EUR/kg, organ celny ustalił na podstawie załączonej do zgłoszenia celnego faktury nr [...], wystawionej przez firmę "F" & "C" importerowi, tj. Spółce "L". Natomiast, cena po przywozie została ustalona w wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych. Z protokołu pokontrolnego wynika, że całość towaru objętego zgłoszeniem w ilości 12.040 kg została sprzedana w dniu 15 lutego 2008 r. za łączną kwotę [...] zł brutto i kwotę 8,24 zł/kg firmie "K" W.P. Według organu odwoławczego, ta ostatnia cena została prawidłowo uznana przez organ I instancji za cenę zapłaconą przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie. W celu uzyskania ceny na poziomie netto na granicy Wspólnoty, cena ta została skorygowana o elementy, które składają się na strukturę ceny towaru importowanego, takie jak cło, podatki oraz zwyczajowo stosowaną marżę handlową. Organ celny pomniejszył kwotę 8,24 zł o marżę handlową w wysokości 11,47 %, podatek VAT w wysokości 3% oraz cło w wysokości 2%. W wyniku tej korekty organ ustalił, że cena netto na granicy Wspólnoty faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie) za filety z łososia, dopuszczone do wolnego obrotu na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] wynosi 7,03 zł. Ponadto, odliczenie marży w wysokości 11,47% było wynikiem analizy ustaleń zawartych w protokole pokontrolnym, w którym stwierdzono, że Spółka przy sprzedaży filetów mrożonych z łososia "S" stosowała zróżnicowane marże. Analiza zastosowanych przez Spółkę marż wykazała, że na 610 opisanych w protokole pokontrolnym transakcji sprzedaży, w 69 przypadkach nie zastosowano marży. Pozostałe przypadki organ II instancji przedstawił w tabeli, z której wynika m. in., iż w większości transakcji, tj. w 209 przypadkach stosowano marżę w przedziale od 11 % do 12 %, a w 125 przypadkach marże równe 11,47 %. Odnosząc się natomiast do wskazanego przez Spółkę przedziału najczęściej stosowanych marż w wysokości 3-6 %, organ stwierdził, iż nie znalazł on odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Marże mieszczące się we wskazanym przedziale wystąpiły w 64 przypadkach zawartych transakcji, co stanowi 12% ich ogółu. Dodatkowo organ podkreślił, że Spółka w trakcie prowadzonego postępowania, nie wskazała czym kieruje się, nakładając dany poziom marży. Jednocześnie organ dodał, że w wyniku przeprowadzonej analizy stwierdził, iż towar w porównywalnej ilości, pochodzący z tej samej partii, sprzedawany był przez firmę w tym samym dniu za dwie, znacznie odbiegające ceny. Wobec tego, organ celny I instancji zastosował marżę najczęściej stosowaną przez Spółkę przy sprzedaży towarów objętych kontrolowanymi zgłoszeniami celnymi, tj. w wysokości 11,47 %. W ocenie organu odwoławczego, zastosowanie takiej marży było uzasadnione, gdyż pozwoliło to w sposób prawidłowy skorygować cenę "po przywozie" do poziomu ceny netto na granicy Wspólnoty. Odnośnie zaś do twierdzenia strony, iż organ odliczył marżę w wysokości 11,47 % mimo, że Spółka nie stosowała stałych marż, a w sprawie nie brała pod uwagę żadnego zysku, organ wyjaśnił, iż w przypadku stosowania indywidualnych marż dla każdego przywozu, bądź uwzględniania straty, organ celny nie mógłby w sposób obiektywny sprawować kontroli nad przestrzeganiem minimalnej ceny importowej, gdyż procedura stosowania środków ochronnych, polegająca na badaniu ceny łososia zarówno w momencie przywozu jak i poprzez weryfikację po przywozie, nie przewiduje stosowania indywidualnych warunków dla każdego przywozu; wskazuje jedynie na konieczność porównania ceny po przywozie, skorygowanej do poziomu netto na granicy Wspólnoty z ceną wynikającą ze zgłoszenia celnego i minimalną ceną importową. Nie ma zatem znaczenia, że w sprawie towar został sprzedany bez marży. Odnosząc się do zarzutu strony, że organ celny nieprawidłowo, za cenę faktycznie zapłaconą za towar, przyjął kwotę uiszczoną przez firmę "K" na rzecz Spółki "L" organ odwoławczy wskazał, że jest to cena netto na granicy Wspólnoty. W sprawie ustalono, że firma "K" była pierwszym niezależnym odbiorcą we Wspólnocie, ale jedynie dla celów ustalenia ceny po przywozie, czyli ceny jaką uzyskał importer ze sprzedaży towaru swojemu pierwszemu odbiorcy. Określenie tej ceny, jako "cena netto na granicy Wspólnoty", wynikało z faktu, że organ celny był zobowiązany doprowadzić cenę po przywozie, ustaloną u pierwszego niezależnego odbiorcy we Wspólnocie, do takiego poziomu, w którym nie będzie zawierała ona elementów, wchodzących w jej skład po dokonaniu importu, a więc cła, podatków i zwyczajowo stosowanej marży. Organ podkreślił, że w decyzji organu I instancji nie był kwestionowany fakt, że Spółka "L", jako importer towaru, zapłaciła za niego cenę 5,03EUR/kg, która jest brana pod uwagę przy ustalaniu cła antydumpingowego związanego z minimalną ceną importową. Organ podkreślił też, że rozporządzenie Rady (WE) 85/2006, oprócz minimalnej ceny importowej, przewiduje inne formy środków ochronnych, dla których prawidłowego stosowania należy ustalić cenę po przywozie. Wobec tego, organ odwoławczy zarzuty Spółki uznał za nieuzasadnione. Następnie, organ ten - powołując się na treść przepisu art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 - wyjaśnił, że w przypadku ustalenia, w wyniku weryfikacji po przywozie, iż cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie) jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającej ze zgłoszenia celnego, oraz że cena po przywozie jest niższa od minimalnej ceny importowej zastosowanie ma stała stawka cła antydumpingowego, tj. 0,73 EUR/kg lub stawka celna równa różnicy pomiędzy między minimalną ceną importową, tj. 5,01 EUR/kg, a ceną po przywozie (w przypadku gdy zastosowanie ww. stałej stawki cła antydumpingowego, powiększonej o cenę po przywozie, da w rezultacie kwotę niższą od minimalnej ceny importowej). Dalej, organ odwoławczy wyjaśnił, że z uwagi na powyższe uregulowanie, organ I instancji dokonał porównania ceny, wynikającej ze zgłoszenia celnego z ustaloną w wyniku kontroli ceną po przywozie i ustalił, że cena po przywozie w kwocie 7,03 zł/kg = 1,81 EUR/kg (po przeliczeniu według kursu waluty EUR obowiązującego w dniu zgłoszenia celnego - TK NBP nr 13 z dnia 18 stycznia 2006 r., w której 1 EUR = 3,8643 zł) była niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynoszącej 5,03 EUR/kg. Jednocześnie, cena po przywozie była niższa od minimalnej ceny importowej, wynoszącej 5,01 EUR/kg. Mając te ustalenia na uwadze, organ stwierdził, że spełnione zostały warunki, retrospektywnego zastosowania cła antydumpingowego. Następnie organ odwoławczy wskazał, że po ustaleniu, iż kwota będąca sumą stałej stawki cła i kwoty po przywozie w wysokości 2,54 EUR/kg była niższa od minimalnej ceny importowej w wysokości 5,01 EUR/kg, została zastosowana stawka celna stanowiąca różnicę pomiędzy minimalną ceną importową, a ceną po przywozie w kwocie 3,20 EUR/kg, które to obliczenia organ przedstawił w dwóch tabelach i stwierdził, że wsteczne cło antydumpingowe nałożone na Spółkę za przywóz łososia hodowlanego w postaci mrożonych filetów, pochodzącego z Norwegii, w ilości 12.040 kg wyniosło 148.884 zł. W kwestii stanu towaru organ ten wyjaśnił, że z analizy akt sprawy i wyjaśnień Spółki wynika, iż pierwotnie, na podstawie zgłoszenia celnego z dnia [...] nr [...], towar został objęty procedurą składu celnego. Do zgłoszenia celnego załączona była faktura proforma z dnia [...] nr [...], wystawiona przez norweską firmę "N", w której wykazano cenę kilograma łososia "S" w wysokości 19,25 NOK/kg (co po przeliczeniu wg kursu waluty EUR, obowiązującego w grudniu 2004 r. wynosiło ok. 2,35 EUR/kg). Zgodnie z oświadczeniem firmy "N" z dnia 24 stycznia 2006 r., partia fileta z łososia w ilości 602 kartonów, o wadze 12.040 kg, została sprzedana firmie "F" & "C". A, zgodnie z art. 98 ust. 1 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego, procedura składu celnego pozwala na składowanie w składzie celnym towarów niewspólnotowych, które w czasie tego składowania nie podlegają należnościom celnym przywozowym ani środkom polityki handlowej. Na podstawie faktury nr [...] z dnia [...], Spółka "L" zakupiła towar od firmy "F" & "C" za cenę 5,03 EUR/kg. Towar został dopuszczony do wolnego obrotu we Wspólnocie w dniu 13 lutego 2006 r. na podstawie zgłoszenia celnego. Zgodnie z art. 79 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dopuszczenie towaru do swobodnego obrotu wymaga zastosowania środków polityki handlowej. Za miejsce importu, w przypadku towarów objętych procedurą składu celnego, uważa się Państwo Członkowskie, na terytorium którego towary przestały podlegać procedurze składu celnego (art. 7 ust. 3 w związku z art. 16 ust. 1 B lit. c Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstwa Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku - Dz.Urz. UE L 145 z 1977 r. ze zmianami). Zatem, wszelkie obowiązki wynikające z zastosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006, w tym zapłata cła antydumpingowego w odpowiedniej wysokości, ciążą na Spółce "L", która w dniu 15 lutego 2006 r. towar odsprzedała "K" za cenę 8,24 zł/kg. Odnosząc się do kolejnego zarzutu Spółki, organ odwoławczy wyjaśnił, że Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo uznał za pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie firmę "K", bowiem - zgodnie z treścią art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) 85/2006 - pierwszym niezależnym odbiorcą we Wspólnocie jest firma, która zakupiła towar bezpośrednio od importera towaru. Takie zdefiniowanie pierwszego niezależnego odbiorcy we Wspólnocie służy właściwemu ustaleniu ceny po przywozie i porównaniu jej z ceną przed ocleniem, wynikającą ze zgłoszenia celnego, co skutkuje prawidłowym zastosowaniem podwójnego systemu środków, wynikających z tego rozporządzenia. Na mocy tego aktu prawnego, organ ma możliwość wstecznego nałożenia cła antydumpingowego, w przypadku, gdy w następstwie weryfikacji po przywozie zostanie ustalone, że cena zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty, wynikającej ze zgłoszenia celnego i od minimalnej ceny importowej, określonej w rozporządzeniu. Odnosząc się natomiast do wyjaśnień Spółki, że sprzedaż towaru odbiorcy we Wspólnocie za tak niską cenę była spowodowana upływem terminu przydatności do spożycia towaru, organ wskazał, iż zgodnie z Protokołem kontroli jakości artykułów rolno - spożywczych przywożonych z zagranicy nr [...] z dnia [...] - termin przydatności do spożycia, według deklaracji producenta, upływał w dniu 28 lutego 2006 r., co oznacza, iż Spółka nabyła towar, będący już na granicy przydatności do spożycia, za cenę zdecydowanie wyższą niż ta, po której został on złożony w składzie celnym w grudniu 2004 r. Następnie, po trzech dniach od odprawy, sprzedała go odbiorcy we Wspólnocie po cenie niższej niż cena zakupu. W chwili sprzedaży towaru "K" znajdował się on w takim stanie, w jakim został dopuszczony do obrotu. Ponadto, Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, że towar został zakupiony na zlecenie kontrahenta z L., który wycofał się z transakcji, która to okoliczność nie ma jednak znaczenia dla toczącego się postępowania. Według organu, zakup przez firmę, specjalizującą się w handlu artykułami rybnymi, towaru na granicy przydatności do spożycia, bez zapewnienia jego zbytu, stanowi ryzyko związane z operacjami handlowymi. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, słusznie zauważył organ I instancji, że procedura, określona w art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) 85/2006, polegająca na badaniu ceny łososia (zarówno przed ocleniem jak i po przywozie) nie przewiduje uwzględnienia innych czynników i okoliczności niż wynikające wprost z przepisów. Zastosowanie procedury, wynikającej z ww. przepisu ma na celu kontrolę zastosowania minimalnej ceny importowej (MCI), jako podstawy naliczania cła antydumpingowego oraz niwelowanie prób obchodzenia nałożonych środków. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej, Spółka "L", dopuszczając do obrotu towar, była świadoma, że upływa jego termin przydatności do spożycia i, że fakt ten może mieć wpływ na jego cenę w kolejnych transakcjach. Ponadto, cena zapłacona przez Spółkę kontrahentowi niemieckiemu, przeczy temu, jakoby upływ terminu przydatności do spożycia miał wpływ na cenę sprzedaży. Zatem, stan towaru nie miał wpływu na zastosowanie przepisów art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 85/2006. Ponadto, organ podkreślił, że do kompetencji organu celnego nie należy ingerowanie w zasady odpowiedzialności i ryzyka związanego ze sprzedażą. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy szczegółowo omówił zasadę prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nałożony na organy celne w art. 122 Ordynacji podatkowej oraz, wynikający z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, obowiązek zebrania przez organ prowadzący postępowanie celne i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ponadto, organ odniósł się również do zasady swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej), zgodnie z którą organ celny przy ocenie wiarygodności i mocy dowodów nie jest skrępowany żadnymi regułami ustalającymi wartość poszczególnych dowodów, lecz dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania, opartego na wszechstronnym rozważeniu zebranego materiału dowodowego i uznał, że w sprawie tej wszystkie te regulacje zostały prawidłowo zastosowane. Nie zgadzając się z decyzją organu odwoławczego, Spółka "L" złożyła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo z powodu: – naruszenia przepisu art. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady WE nr 85/2006 polegającego na przyjęciu za pierwszego niezależnego odbiorcę towaru we Wspólnocie firmy "K" W.P., a nie Spółki "L", co spowodowało bezpodstawne naliczenie cła antydumpingowego, – naruszenia art. 6za ustawy o służbie celnej poprzez wykroczenie kontroli poza zakres określony w upoważnieniu, polegającego na ustaleniu zwyczajowo stosowanej marży. W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, że przyjęcie zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu powoduje z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą i zmienia status celny towaru na wspólnotowy. W wyniku tego, towarem dowolnie dysponuje osoba, która była zgłaszającym i dalsze postępowanie z towarem nie pozostaje pod rządami przepisów prawa celnego. Naliczenie w sprawie cła od towaru sprzedanego na rynku wewnętrznym Wspólnoty było, według Spółki, sprzeczne z prawem. Na podstawie art. 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, organ celny ma prawo ustalić wartość celną na podstawie cen na rynku unijnym, w przypadku gdy wartości transakcyjnej nie można uznać za wartość celną, co w sprawie nie miało miejsca, zaś organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji uznał, że wartość transakcyjna była ceną faktycznie zapłaconą i nieodbiegającą od cen obowiązujących na rynku importowym. Według Spółki, Dyrektor Izby Celnej wskazując, że: "Ustawodawca zatem uznał iż w celu ochrony rynku producentów Wspólnotowych przed napływem towarów po cenach dumpingowych konieczne jest wprowadzenie weryfikacji ceny, po której towar został po raz pierwszy sprzedany przez importera na rynku Wspólnoty w celu odniesienia jej do MCI", nie podał z jakiego aktu prawnego takie stwierdzenie wynika. Natomiast, zgodnie z art. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady WE nr 85/2006 w wyniku weryfikacji, ustalana jest cena netto na granicy Wspólnoty faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie), co oznacza, że organ celny ma prawo zweryfikować, czy cena wykazana w zgłoszeniu celnym była ceną faktycznie zapłaconą i, czy po przywozie towaru nie dokonano korekt, zaniżonych rozliczeń barterowych itp. powodujących, że faktyczna cena po przywozie była niższa od wykazanej w zgłoszeniu celnym Ponadto, Spółka - powołując się na znaczenie przypisane zwrotowi "niezależny" w słowniku języku polskiego (bez wskazania autora i wydawnictwa) - wyjaśniła, że w jej ocenie, odbiorcą łososia odprawionego wg dokumentu SAD nr 421030/001996 we Wspólnocie była Spółka "L", która w żaden sposób nie była uzależniona od sprzedawcy towaru, czyli firmy "F" & "C" z N., zaś Dyrektor Izby Celnej niezgodnie z prawem uznał, że - na podstawie art. 1 ust . 5 rozporządzenia Rady (WE) 85/2006 - pierwszym niezależnym odbiorcą we Wspólnocie była firma, która zakupiła towar bezpośrednio od importera towaru. Według Spółki, nie ma także podstaw do naliczenia cła antydumpingowego nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, gdyż Spółka jako importer towaru zapłaciła cenę wykazaną w zgłoszeniu celnym, a z mocy prawa celnego, na obszarze Wspólnoty sprzedaż łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii nie jest objęta cłem antydumpingowym. Organy celne mają prawo pobrać należności celne od towarów wprowadzanych na obszar celny Wspólnoty, a nie od towarów będących w obrocie wewnątrzunijnym. Spółka podkreśliła, iż powstała w celach zarobkowych, importowała łososia, gdyż zamierzała sprzedać go z zyskiem. Natomiast, po wycofaniu się kontrahenta, została zmuszona do sprzedania towaru, minimalizując straty, albowiem krótki termin przydatności do spożycia eliminował towar z rynku. W ocenie Spółki, w zaskarżanej decyzji nie ma uzasadnienia prawnego do ustalania wartości celnej towaru ani podstawy prawnej określającej metodę ustalenia wartości celnej. Końcowo, Spółka wskazała, że naruszeniem ustawy o służbie celnej jest wykroczenie funkcjonariuszy celnych poza zakres upoważnienia do kontroli, które obejmowało 9 zgłoszeń celnych, a nie ustalenie marży zwyczajowo stosowanej na podstawie 610 opisanych w protokole pokontrolnym transakcji sprzedaży. "Marża zwyczajowo stosowana" jest - według Spółki - pojęciem ekonomicznym związanym z określonym rynkiem sprzedaży, a nie z pojedynczym podmiotem. Ustalenie takiej marży wymaga podjęcia czynności daleko wykraczających poza zakres kontroli celnej. Możliwe jest jedynie ustalenie marży księgowej na dany towar, która w zaskarżanej decyzji jest poniżej poziomu zero z uwagi na wycofanie się pierwszego kontrahenta i kończący się termin ważności produktu. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, nie podzielając zasadności zarzutów skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ stwierdził, że nieuzasadniony jest zarzut dotyczący niewskazania aktu prawnego, z którego pochodzi przytoczony przez Spółkę w skardze cytat, gdyż wynika on z przedstawionej przez organ odwoławczy interpretacji przepisu art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006. Odnośnie zaś do zarzutu naruszenia art. 6za ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j.: Dz. U. z 2004 r., Nr 156, poz. 1641 ze zm.), polegający na wykroczeniu kontroli celnej poza zakres określony w upoważnieniu, poprzez ustalenie zwyczajowo stosowanej marży, organ odwoławczy wskazał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż organ kontrolujący - zgodnie z ustalonym zakresem kontroli - dokonał sprawdzenia późniejszych operacji handlowych, dotyczących towaru w postaci łososia, objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszeń celnych, wymienionych w upoważnieniu do prowadzenia czynności kontroli celnej wykonywanych poza urzędem celnym albo miejscem wyznaczonym lub uznanym przez organy celne z dnia 27 sierpnia 2008 r. oraz w protokole pokontrolnym z dnia 10 grudnia 2008 r. W protokole zostały wymienione poszczególne operacje handlowe (ze wskazaniem odbiorcy towaru, numeru faktury lub paragonu na podstawie których dokonano sprzedaży, wagi towaru, ceny sprzedaży za 1 kg, dokumentu WZ ) oraz wskazane marże netto w %, wyliczone do każdej operacji sprzedaży. Wszystkie powyższe ustalenia mieszczą się w określonym w protokole oraz upoważnieniu zakresie kontroli. Ponadto, organ zauważył, że ww. protokół pokontrolny został w dniu 11 grudnia 2008 r. przedstawiony Spółce, która zgodnie z informacją zawartą na stronie 27 protokołu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia protokołu pokontrolnego, mogła zgłosić zastrzeżenia lub wyjaśnienia, czego nie uczyniła. Ponadto, organ celny wykorzystał wskazane w protokole dane w toku postępowania, w celu ustalenia średniej marży stosowanej przez Spółkę dla operacji sprzedaży łososia importowanego na podstawie zgłoszeń celnych objętych kontrolą. Wykorzystanie informacji zawartych w powyższym protokole było zgodne z przepisem art. 181 Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c tej ustawy). Przedmiotem sporu w sprawie jest ocena, czy słusznie organy celne stwierdziły, że Spółka "L" nie jest pierwszym niezależnym odbiorcą łososia hodowlanego we Wspólnocie, lecz jego importerem i konsekwencji, czy słusznie uznały Spółkę za właściwego adresata zaskarżonej decyzji oraz ocena zakresu uprawnień organu celnego do przeprowadzenia kontroli w siedzibie i miejscu prowadzenia działalności Spółki. Na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii (Dz. U. UE. L. 06.15.1), normodawca nałożył ostateczne cło antydumpingowe na przywóz łososia hodowlanego (innego niż dziki), filetowanego bądź niefiletowanego, świeżego, schłodzonego lub mrożonego, klasyfikowanego w ramach kodów CN ex 0302 12 00, ex 0303 11 00, ex 0303 19 00, ex 0303 22 00, ex 0304 10 13 oraz ex 0304 20 13 (zwanego dalej łososiem hodowlanym - dodatkowy kod TARIC A999), pochodzącego z Norwegii. Stosownie do art. 1 ust. 4 tego rozporządzenia, w przypadku wszystkich przedsiębiorstw, poza przedsiębiorstwem "N", kwota ostatecznego cła antydumpingowego jest równa różnicy między minimalną ceną importową (MCI) określoną w ust. 5, a ceną netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, jeżeli ta druga cena jest niższa. Jeżeli cena netto na granicy Wspólnoty jest równa lub wyższa od odpowiedniej minimalnej ceny importowej określonej w ust. 5, cło nie jest pobierane. Zgodnie z art. 1 ust. 5 dla celów ust. 4 rozporządzenia zastosowanie ma minimalna cena importowa określona w kolumnie 2 poniższej tabeli. W przypadku ustalenia w wyniku weryfikacji po przywozie, że cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie), jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikającej ze zgłoszenia celnego, oraz że cena po przywozie jest niższa od minimalnej ceny importowej, zastosowanie ma stała stawka cła antydumpingowego określona w kolumnie 3 poniższej tabeli, chyba że zastosowanie stałej stawki cła określonej w kolumnie 3, powiększonej o cenę po przywozie, da w rezultacie kwotę (cena faktycznie zapłacona powiększona o stałe cło) niższą od minimalnej ceny importowej określonej w kolumnie 2 w poniższej tabeli. W takim przypadku, zastosowanie ma stawka celna równa różnicy między minimalną ceną importową określoną w kolumnie 2 poniższej tabeli, a ceną po przywozie. W przypadku wstecznego pobrania stałego cła antydumpingowego jest ono pobierane w kwocie pomniejszonej o wcześniej zapłacone cło antydumpingowe, obliczone na podstawie minimalnej ceny przywozowej. |1 |2 |3 |4 | |Postać łososia hodowlanego |Minimalna cena importowa w EUR/kg|Stałe cło w EUR/kg wagi netto |Kod TARIC | | |wagi netto produktu |produktu | | |Filety z całych ryb i |5,01 |0,73 |0.304 10 1.3 13 0304 10 1.3 94 | |filety w kawałkach o wadze | | |0304 20 13 13 0304 20 13 94 | |przekraczającej 300g, świeże, | | | | |chłodzone lub mrożone, ze skórą | | | | Z powyższych uregulowań jak też z procedury wprowadzenia tego cła, opisanej na początku rozporządzenia, wynika, że w stosunku do importu łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii wprowadzono cło antydumpingowe, ustalane wg minimalnej ceny importowej (MCI), które zastąpiło cło ustalane poprzednio ad valorem. W art. 1 ust. 4 rozporządzenia wskazano sposób określenia kwoty ostatecznego cła antydumpingowego, nakładanego na importera. Natomiast, w motywie 136 rozporządzenia uzasadniono konieczność wprowadzenia podwójnego systemu środków antydumpingowych w stosunku do przywozu łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, składającego się z minimalnej ceny importowej (MCI) oraz stałego cła. W motywie tym wskazano, że wprowadzenie podwójnego systemu środków antydumpingowych było skutkiem uzyskania informacji, że minimalna cena importowa może być trudniejsza do wyegzekwowania i bardziej podatna na fałszywe zgłaszanie wartości towarów niż inne formy środków ochronnych. A zatem, w celu ochrony rynku producentów wspólnotowych przed wprowadzeniem towarów po cenach dumpingowych, konieczne stało się wprowadzenie weryfikacji ceny, po której towar został po raz pierwszy sprzedany przez importera na rynku Wspólnoty pierwszemu niezależnemu odbiorcy w celu odniesienia jej wysokości do minimalnej ceny importowej. Tak więc, procedura ustanowiona w art. 1 ust. 5 rozporządzenia polega na badaniu ceny łososia hodowlanego zarówno przed ocleniem jak i po jego przywozie. Zastosowanie procedury, wynikającej z tego przepisu, ma na celu kontrolę zastosowania minimalnej ceny importowej, jako podstawy naliczania cła antydumpingowego oraz niwelowanie prób obchodzenia nałożonych środków. Zatem, na podstawie tego przepisu, organy celne mogą przeprowadzić nie tylko kontrolę ceny, po której towar został wprowadzony na rynek wspólnotowy przez importera, ale także - ceny po której pierwszy niezależny odbiorca we Wspólnocie nabył towar. Według Sądu, słusznie organ odwoławczy uznał, iż w art. 1 ust. 5 rozporządzenia wprowadzono dwie kategorie cen, tj. cenę netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikająca ze zgłoszenia celnego i cenę netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłaconą przez pierwszego niezależnego odbiorcę (cena po przywozie). Pierwsza z wymienionych cen jest to cena importowa, wynikająca z faktury załączonej do zgłoszenia celnego przez importera. Taka interpretacja pojęcia wynika z brzmienia samego przepisu. Z kolei z treści kolumny 2 tabeli, stanowiącej integralną część art. 1 ust. 5 rozporządzenia wynika, iż jest to cena 1 kg importowanego produktu. Natomiast, druga cena, tj. cena po przywozie, oznacza cenę, po której importer sprzedał towar pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie. Określenie ceny po przywozie jako "ceny netto na granicy wspólnoty", oznacza konieczność pomniejszenia ceny po przywozie u pierwszego niezależnego odbiorcy, o wszystkie elementy, które wpłynęły na jej wysokość, tj. cło, podatki i zwyczajowo stosowaną marżę. Zredukowanie ustalonej ceny po przywozie do poziomu ceny netto na granicy pozwala na jej porównanie z ceną przed ocleniem oraz z minimalną ceną importową. Podkreślić należy, że normodawca wspólnotowy w omawianych uregulowaniach wyraźnie odróżnia importera od pierwszego niezależnego odbiorcy, o czym świadczy zwrot "cena netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikająca ze zgłoszenia celnego", bowiem jest to cena podana w zgłoszeniu celnym przez importera, a zatem przedsiębiorstwo, które sprowadza towary z zagranicy, aby sprzedać je na rynku wspólnotowym. Natomiast określenie "cena netto na granicy, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę" pozwala uznać za pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie przedsiębiorstwo, które kupiło towar od importera. Należy wskazać, że również w motywie 136 rozporządzenia normodawca expressis verbis wskazał na importera i pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie jako odrębne podmioty, stanowiąc, iż: "w celu zapewnienia skutecznego przestrzegania MCI importerzy powinny zostać poinformowani o tym, że jeżeli w następstwie weryfikacji po przywozie zostanie ustalone, że: i) cena netto na granicy Wspólnoty, faktycznie zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie ("cena po przywozie"), jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty przed ocleniem, wynikająca ze zgłoszenia celnego; oraz ii) cena po przywozie jest niższa od MCI, stałe cło jest stosowane wstecznie w odniesieniu do danych transakcji, chyba że stosowanie stałego cła powiększonego o cenę po przywozie daje w rezultacie kwotę (cena faktycznie zapłacona powiększona o stałe cło) niższą od MCI". Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, uznać należy, że w sposób prawidłowy organ celny, po zwolnieniu towaru w postaci łososia hodowlanego zgłoszonego do procedury celnej przez importera Spółkę "L", przeprowadził kontrolę ceny po przywozie, tj. ceny, po której towar został sprzedany przez importera pierwszemu niezależnemu odbiorcy we Wspólnocie – "K" W.P. oraz prawidłowo organ ten określił kwotę cła antydumpingowego, wynikającą z zastosowania przepisu art. 1 ust. 5 rozporządzenia. Ponadto, publikując treść tego rozporządzenia, także w języku polskim, normodawca poinformował importerów o możliwości wstecznego nałożenia cła antydumpingowego, w razie ustalenia, w następstwie weryfikacji po przywozie, że cena zapłacona przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie jest niższa od ceny netto na granicy Wspólnoty, wynikającej ze zgłoszenia celnego (złożonego przez importera) i od minimalnej ceny importowej, określonej w rozporządzeniu. Za prawidłowe należy także uznać postępowanie organu celnego, który wskazał cenę towaru przed ocleniem w kwocie 5,03 EUR/kg na podstawie faktury wystawionej na rzecz importera, tj. Spółki "L", a załączonej do zgłoszenia celnego. Nie budzi zastrzeżeń również przyjęcie przez organ celny ceny towaru po przywozie w wysokości 8,24 zł/kg (1,84 EUR/kg), stosownie do ustaleń kontroli, z których wynikała, że całość towaru objętego ww. zgłoszeniem w ilości 12.040 kg została sprzedana firmie "K" W.P. Słusznie też, dla uzyskania ceny w przywozie netto na granicy Wspólnoty, organ celny dokonał korekty ceny o następujące elementy: marżę handlową w wysokości 11,47 %, podatek VAT w wysokości 3% oraz cło w wysokości 2%. Według Sądu, wyliczenie ceny netto na granicy Wspólnoty faktycznie zapłaconej przez pierwszego niezależnego odbiorcę we Wspólnocie (cena po przywozie) za filety z łososia zostało ustalone w prawidłowej wysokości, tj. 7,03 zł. Sąd podziela także argumentację organów celnych, że procedura weryfikowania ceny łososia hodowlanego w momencie importu jak i po przywozie, nie przewiduje uwzględniania innych czynników i okoliczności, niż wynikające wprost z przepisów, wobec tego podnoszony przez Spółkę argument co do upływu terminu przydatności do spożycia produktu, nie mógł mieć wpływu cenę towaru po przywozie. Na uwzględnienie nie zasługuje w szczególności argument Spółki, że nabyła towar, będący na granicy przydatności do spożycia, za cenę wyższą niż ta, po której został on złożony w składzie celnym w grudniu 2004 r., a po trzech dniach od odprawy celnej sprzedała go odbiorcy we Wspólnocie po niższej cenie, skoro to sama Spółka, prowadząca działalność gospodarczą, wiążącą się z ryzykiem niepowodzenia, zdecydowała się na tak nieracjonalną operację handlową. W tej sytuacji, według Sądu, na podstawie przepisu art. 1 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006, organ celny w prawidłowy sposób przyjął, że spełnione zostały warunki retrospektywnego zastosowania cła antydumpingowego. Także, wyliczenie sumy stawki celnej towaru, stanowiącej różnicę pomiędzy minimalną ceną importową, a ceną po przywozie w kwocie 3,20 EUR/kg, a w konsekwencji - obliczenie na tej podstawie wstecznego stałego cła antydumpingowego nałożonego na przywóz łososia hodowlanego w postaci mrożonych filetów, w ilości 12.040 kg w kwocie [...] zł, dokonane zostało w sposób prawidłowy. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego sposobu przeprowadzenia kontroli i ustalenia marży, wskazać należy, że uprawnienie do przeprowadzenia kontroli przez organ celny wynika z motywu 137 rozporządzenia Rady (WE) nr 85/2006 z dnia 17 stycznia 2006 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz łososia hodowlanego pochodzącego z Norwegii, w którym wprowadzono odesłanie do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (WKC), w tym między innymi do art. 78, zgodnie z którym organy celne mogą dokonywać kontroli dokumentów handlowych i danych związanych z operacjami przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem lub z późniejszymi operacjami handlowymi dotyczącymi tych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej tymi operacjami w zakresie swej działalności gospodarczej, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb działalności gospodarczej wymienione dokumenty i dane. Organy celne mogą również badać towary. Ponadto, na mocy art. 1 pkt 1 tiret drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 648/2005 z dnia 13 kwietnia 2005 r. (Dz.U.UE.L.05.117.13) w ww. rozporządzeniu EWG nr 2913/092 wprowadzono zmiany, m. n. art. 4 pkt 14 i, z dniem 11 maja 2005 r., nadano nowe brzmienie pojęciu: "kontrola celna", które oznacza: wykonywanie specjalnych czynności przez organy celne w celu zapewnienia prawidłowego stosowania przepisów celnych i innych przepisów dotyczących wwozu, wywozu, tranzytu, przewozu i końcowego wykorzystania towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty a państwami trzecimi oraz obecności towarów nieposiadających statusu wspólnotowego; takie działania mogą obejmować weryfikację towarów, sprawdzanie danych na zgłoszeniu oraz istnienia i autentyczności dokumentów elektronicznych lub sporządzonych w formie pisemnej, kontrolę księgowości i innych dokumentów przedsiębiorstw, kontrolę środków transportu, kontrolę bagaży i innych towarów przewożonych przez osoby oraz prowadzenie dochodzeń w postępowaniu administracyjnym i innych podobnych czynności." Ww. art. 78 rozporządzenia ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny stanowi podstawę prawną do przeprowadzenia kontroli zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów w sytuacji, gdy objęte takim zgłoszeniem towary, po uiszczeniu należności celnych, zostały zwolnione i nabrały statusu towarów wspólnotowych. W art. 78 ust. 2 tego przepisu określono działania, jakie mogą podjąć organy celne dla zweryfikowania prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym poprzez kontrolę dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem. Organy celne mogą zażądać od zgłaszającego nie tylko samego zgłoszenia i dołączonych do niego dokumentów, ale także innych dokumentów dotyczących prowadzonych operacji handlu zagranicznego, które mogą mieć znaczenie dla ustalenia prawidłowości danych zadeklarowanych w zgłoszeniu celnym. Normodawca wspólnotowy wyposażył organy celne w uprawnienie do dokonania kontroli dokumentacji związanych z dalszymi transakcjami, których przedmiotem jest towar ujęty w kontrolowanym zgłoszeniu celnym. Dotyczy to zatem także transakcji pomiędzy importerem, a jego odbiorcami w kraju. Dodać należy, że czynności kontrolne mogą być prowadzone nie tylko u zgłaszającego, lecz także u każdego podmiotu związanego z operacjami będących przedmiotem kontroli. Natomiast zakres pojęcia: "kontrola celna", wskazanego w art. 4 pkt 14 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny jest bardzo szeroki i obejmuje szereg czynności od momentu wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty, aż do końcowego wykorzystania tych towarów w obrocie pomiędzy obszarem celnym Wspólnoty, a państwami trzecimi. Czynności te pozwalają organom celnym na, m. in. weryfikację danych zawartych w zgłoszeniach celnych. Na mocy tego przepisu organy celne mogą przeprowadzić także kontrolę księgowości jak również innych dokumentów, którymi dysponuje przedsiębiorca. Ponadto, zgodnie z przywołanym w skardze przez Spółkę przepisem art. 6za ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1999 r. o Służbie Celnej (t.j.:Dz. U. z 2004 r. Nr 156 poz. 1641 ze zm.), czynności kontroli celnej, wykonywane poza urzędem celnym albo miejscem wyznaczonym lub uznanym przez organ celny, są prowadzone po uzyskaniu pisemnego upoważnienia organu celnego; upoważnienie powinno określać zakres kontroli celnej. W tym przepisie ustawodawca ustanowił obowiązek organu celnego do przedłożenia kontrolowanemu podmiotowi upoważnienia organu celnego do przeprowadzenia kontroli, przed przystąpieniem do kontroli celnej, która ma miejsce poza urzędem celnym albo miejscem wyznaczonym lub uznanym przez organ celny, które to upoważnienie powinno określać zakres kontroli celnej. W upoważnieniu z dnia 27 sierpnia 2008 r. do prowadzenia czynności kontroli powołano przepis art. 6za ust. 1 ww. ustawy, natomiast w protokole pokontrolnym z dnia 10 grudnia 2008 r., jako podstawę prawną przeprowadzenia kontroli, wskazano także wyżej powołany przepis art. 78 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913. Wobec tego, według Sądu, uznać należy, że organ celny nie naruszył prawa, przeprowadzając kontrolę w siedzibie Spółki "L", która obejmowała, cyt: "kontrolę dokumentacji i danych handlowych dotyczących operacji przywozu towaru określonego kodem CN 0303220013 i 0304101313 objętych zgłoszeniami celnymi... (szczegółowo wymienionych w upoważnieniu) oraz kontrolę późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów" objętych procedurą dopuszczenia do obrotu. Także, protokół pokontrolny z dnia 10 grudnia 2008 r., w którym ujęto wyniki z kontroli oraz wykazano poszczególne operacje handlowe i marże netto w procentach, wyliczone do każdej operacji sprzedaży, włączony następnie w poczet materiału dowodowego sprawy, został uzyskany zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Zauważyć należy, że organy obu instancji w swoich decyzjach podały, iż kontrola została przeprowadzona w dniach od 10 do 24 lutego 2006 r., co należy uznać za oczywistą omyłkę pisarską, tym bardziej, że Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę przyznał, iż kontrola została przeprowadzona w dniach 9, 12, 19, 22 i 23 września 2008 r., 1, 9, 10, 13, 14, 17, 20 i 30 października 2008 r. oraz 5, 7, 10, 12, 14 i 21 listopada 2008 r. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi.