I SA/Sz 621/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.),, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zaległości podatkowych oraz orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia 29 stycznia 2014r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnik Urzędu Skarbowego z 29 stycznia 2014r. znak: [...] orzekającej o solidarnej odpowiedzialności K. K. za zobowiązania podatkowe spadkodawcy łącznie w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł w tym za: 1. podatek od towarów i usług za okres od czerwca do grudnia 2008r., od stycznia do marca i od sierpnia do grudnia 2009r. oraz styczeń 2010r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę – [...] zł; 2. podatek dochodowy od osób fizycznych za lata 2008-2009 w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę – [...] zł; 3. podatek dochodowy od osób fizycznych (PIT-4R) pobrany, a niewpłacony przez spadkodawcę jako płatnika za okres od stycznia do grudnia 2008r., od stycznia do grudnia 2009r., od stycznia do marca 2010r. w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę – [...] zł oraz koszty upomnienia – [...] zł i koszty egzekucyjne – [...] zł, - z ograniczeniem odpowiedzialności do wartości ustalonej w inwentarzu stanu czynnego spadku, tj. do wysokości [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że zmarły A. S. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod firmą "A.", opodatkowaną na zasadach ogólnych, będąc również podatnikiem podatku od towarów i usług oraz płatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych. Podatnik nie wykonał w całości ustawowego obowiązku zapłaty określonych kwot podatków wynikających ze złożonych przez niego deklaracji i zeznań. Do dnia otwarcia spadku tj. 30 czerwca 2010 r. pozostały nieuregulowane następujące znane organowi zaległości podatkowe: 1) z tytułu podatku od towarów i usług zadeklarowane w deklaracjach VAT-7 za czerwiec - grudzień 2008r., styczeń – marzec 2009 r., sierpień - grudzień 2009 r. oraz styczeń 2010 r.; 2) z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, wykazanego w zeznaniach PIT-36 za 2008 r. i 2009 r., 3) z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, wykazanego w deklaracji PIT-4R pobranego a nie wpłaconego przez spadkodawcę jako płatnika za styczeń - grudzień 2008 r., styczeń - grudzień 2009 r. oraz styczeń - marzec 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego (zwany dalej: "Naczelnikiem") prowadził wobec A. S. postępowanie egzekucyjne, które postanowieniem z dnia 7 września 2010 r. nr [...] zawiesił w związku ze śmiercią zobowiązanego w dniu 30 czerwca 2010 r. Do zapłaty pozostały koszty egzekucyjne w wysokości [...] zł i koszty upomnień – [...] zł. Powołał także Organ art. 99 O.p. informując o zawieszeniu biegu terminów przedawnienia zobowiązań podatkowych Spadkodawcy. Dalej Organ podaje, że zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego I Wydział Cywilny z dnia 23 września 2010r. sygn. akt I [...] spadek po zmarłym w dniu 30.06.2010r. A. S. na podstawie ustawy nabyły: - córka K. S. (obecnie K.) w 1/2 części z dobrodziejstwem inwentarza, - córka A. S. w 1/2 części z dobrodziejstwem inwentarza. W dniu 25.02.2011r. do Organu wpłynęła złożona przez K. S. (obecnie K.) deklaracja SD-Z2 - zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych, w której wskazała, iż wartość nabytego w spadku udziału w nieruchomości wynosi [...] zł. Organ wskazał, że Spadkobierczyni nabyła spadek z dobrodziejstwem inwentarza, zatem ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku - art. 1031 § 2 Kodeksu cywilnego tj. do kwoty [...] zł. Postanowieniem z dnia 9 października 2013 r. Organ włączył w poczet materiału dowodowego m.in. pismo z dnia 20 sierpnia 2013 r. Działu Egzekucji Administracyjnej w sprawie prowadzonej egzekucji wobec A. S. Organ zawiadomił pismem z dnia 9 października 2013 r. o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego. W konsekwencji Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z 29 stycznia 2014r. orzekł o solidarnej odpowiedzialności K. K. za zobowiązania podatkowe spadkodawcy łącznie w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej wysokości [...] zł, koszty postępowania egzekucyjny w kwocie [...] zł i upomnienia w kwocie [...] zł. Odrębną decyzją ww. Organ orzekł w tym zakresie o odpowiedzialności A.S., solidarnie z K. S. (obecnie K.). Strona w dniu 6.11.2013r. zwróciła się do organu podatkowego o uzupełnienie rozstrzygnięcia zawartego ww. decyzji o ewentualne zobowiązania Spadkodawcy z lat wcześniejszych tj. sprzed 2008r. oraz zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. wskazując, iż Spadkodawca prowadził działalność gospodarczą w latach 1990-2010. Postanowieniem z dnia 12.11.2013r. znak [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił uzupełnienia rozstrzygnięcia decyzji w żądanym zakresie wskazując, iż zgodnie z art. 100 § 2 O.p. określił wysokość znanych w dniu otwarcia spadku (tj. dniu śmierci podatnika) zobowiązań Spadkodawcy i w takim zakresie orzekł o odpowiedzialności strony. Wskazano, że zobowiązania te wynikały ze złożonych przez Spadkodawcę deklaracji podatkowych, których prawidłowości organ nie kwestionuje. Natomiast w odniesieniu do zobowiązania Spadkodawcy w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010r. stwierdzono, że z uwagi na jego śmierć przed złożeniem zeznania, znajduje zastosowanie odrębna procedura wynikająca z art. 104 § 3 ww. ustawy. W odwołaniu Spadkobierczyni wniosła o uchylenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w całości. W uzasadnieniu strona wskazała, że spadek nabyty z siostrą po zmarłym ojcu obejmuje wyłącznie udział w nieruchomości zabudowanej domem jednorodzinnym o wartości [...] zł, w którym obecnie zamieszkują wraz z matką. Innego majątku zmarły po sobie nie zostawił. Zwróciła uwagę, że stwierdzenie nabycia spadku nastąpiło w 2010r., a dopiero we wrześniu 2013r. (po ponad trzech latach od śmierci ojca) otrzymała decyzję orzekającą o jej odpowiedzialności jako spadkobiercy za zaległości podatkowe zmarłego ojca. Powyższe, w ocenie Strony, stanowi naruszenie zasad postępowania, w szczególności w zakresie sprawnego i szybkiego załatwienia sprawy. Zdaniem strony, zobowiązania Spadkodawcy uległy przedawnieniu. Jednocześnie wskazała na brak możliwości uregulowania ww. zaległości z uwagi na trudną sytuację osobistą i majątkową. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 29 stycznia 2014 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy nie znajdując podstaw do jej zmiany, ustosunkowując się do zarzutów odwołania. Organ wskazał, że Spadkodawca zalegał z płatnością wskazanych należności podatkowych oraz wynikających z prowadzonej egzekucji, wobec tego stosownie do art. 100 § 1 O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego uprawniony był orzec o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców za zaległości podatkowe zmarłego podatnika. Organ wskazując na zakres odpowiedzialności spadkobierczyni, powołał się na art. 70, art. 99 O.p. oraz odnosząc to do okoliczności sprawy tj. wykazu zaległości zmarłego wraz z przerwami terminu przedawnienia uznał, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązań za które ponosi ona odpowiedzialność. Zarzuty Strony, iż orzeczenie o odpowiedzialności za zaległości spadkodawcy nie powinno mieć miejsca w sytuacji trudnego położenia ekonomicznego spadkobiercy, uznał Organ za pozbawione podstaw. W odniesieniu do argumentacji dotyczącej sytuacji ekonomicznej i bytowej, w zaskarżonej decyzji wskazano, że Strona może ubiegać się ewentualnie o udzielenie jednej z ulg przewidzianych w art. 67a Ordynacji podatkowej. Ponadto postanowieniem z 21 marca 2014r. znak: [...] odmówiono K.K. uzupełnienia na jej wniosek z 17 lutego 2014r. rozstrzygnięcia decyzji z 29 stycznia 2014r., będącej przedmiotem odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie K. K. ponowiła zarzuty z odwołania twierdząc, że Organ podatkowy drugiej instancji nie uwzględnił jej argumentów. W ocenie Skarżącej zaskarżona decyzja, utrzymująca w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji, która została z kolei wydana po trzech latach od śmierci Spadkodawcy, podważa zaufanie do funkcjonowania państwa i jego organów, ponieważ organy powinny załatwiać sprawy wnikliwie i szybko. Podniosła również, że zobowiązanie dotyczące 2008r. uległo przedawnieniu, bowiem minęło już 6 lat od jego powstania, a Organ w swojej decyzji odniósł się do tego argumentu bardzo pobieżnie, choć winien był wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi się kieruje przy rozstrzyganiu sprawy. Powołując się na sytuację materialną i życiową wskazała na to, że jakakolwiek próba opłacenia należności wynikających z decyzji pozbawiłaby ją możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. W piśmie procesowym z dnia 23 marca 2015 r. stanowiącym uzupełnienie skargi pełnomocnik Skarżącej żądając uchylenia decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucił naruszenie: - art. 187 § 1, art. 121 § 1 i art. 122 O.p. poprzez brak przeprowadzenia kompleksowego postępowania dowodowego i zebrania w sprawie niezbędnych materiałów wskazujących na istnienie oraz wymagalność zobowiązań Spadkodawcy, - przepisów art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 124 i art. 122 O.p. poprzez lakoniczne oraz pobieżne uzasadnienie kluczowej kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych Spadkodawcy za które odpowiada Skarżąca, - przepisów art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 i art. 121 § 1 O.p. poprzez uniemożliwienie Skarżącej wypowiedzenia się w sprawie co do całości zebranego materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z argumentacja jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu przez sąd. Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.z 2012, poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." - sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ustalenie, że akt taki dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej decyzji skargę należało oddalić, Sąd nie znalazł bowiem podstaw do stwierdzenia, że rozstrzygnięcie to wydane zostało z naruszeniem przepisów prawa materialnego lub procesowego, uzasadniającym uchylenie decyzji. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 stycznia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 23 października 2013 r. w przedmiocie odpowiedzialności K. K. jako spadkobiercy A. S. za wskazane zaległości podatkowe znanych organowi zobowiązań podatkowych, z jej ograniczeniem do wysokości ustalonej w inwentarzu stanu czynnego spadku, tj. do wysokości [...] zł. Zgodnie z art. 98 § 1 O.p. do odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego o przyjęciu i odrzuceniu spadku oraz o odpowiedzialności za długi spadkowe. Przepis ten stosuje się również do odpowiedzialności spadkobierców za: 1) zaległości podatkowe, w tym również za zaległości, o których mowa w art. 52 § 1; 2) odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy; 3) pobrane, a niewpłacone podatki z tytułu sprawowanej przez spadkodawcę funkcji płatnika lub inkasenta; 4) niezwrócone przez spadkodawcę zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług oraz ich oprocentowanie; 5) opłatę prolongacyjną; 6) koszty postępowania podatkowego; 7) koszty upomnienia i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spadkodawcy powstałe do dnia otwarcia spadku. Na podstawie art. 99 O.p. bieg terminów przewidzianych w art. 68, 70, 71, 77 § 1 oraz art. 80 § 1 ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły 2 lata od śmierci spadkodawcy. W pierwszym przytoczonym przepisie ustawodawca uregulował odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe spadkodawcy. Do odpowiedzialności tej w szerokim zakresie zastosowanie znajdują przepisy prawa cywilnego. Wobec tego wskazać należy, że co do zasady spadkobierca nabywa spadek z chwilą śmierci spadkodawcy. Spadkobierca jednakże może przyjąć spadek bez ograniczenia odpowiedzialności za długi (przyjęcie proste) albo też przyjąć spadek z ograniczeniem tej odpowiedzialności (przyjęcie z dobrodziejstwem inwentarza) bądź spadek odrzucić (art. 1012 Kc). Oświadczenie o przyjęciu lub odrzuceniu spadku może być złożone w ciągu 6 miesięcy od dnia, w którym spadkobierca dowiedział się o tytule do jego powołania. Brak oświadczenia spadkobiercy w tym terminie oznacza, że mamy do czynienia z prostym przyjęciem spadku. Przyjęcie spadku z dobrodziejstwem inwentarza – tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie - oznacza, że spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego spadku. Ograniczenie to nie dotyczy sytuacji, gdy spadkobierca podstępnie nie podał do inwentarza przedmiotów należących do spadku albo podał do inwentarza nieistniejące długi (art. 1031 § 2 Kc). Do spisu inwentarza wciąga się majątek spadkodawcy z zaznaczeniem wartości każdego przedmiotu, jak również długi spadku. W spisie inwentarza wykazuje się też wartość czystego spadku, z uwzględnieniem wartości rzeczy i praw spornych. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że organ postąpił prawidłowo, stwierdzając, że Skarżąca, która wraz z siostrą przyjęła po zmarłym ojcu spadek z dobrodziejstwem inwentarza w udziałach w wysokości ½ części (każda z nich), odpowiada za długi spadkowe A. S. solidarnie z siostrą tylko do wartości ustalonego w inwentarzu stanu czynnego majątku – tj. kwoty [...] zł. Słusznie organ również przyjął, na podstawie ustaleń poczynionych przez komornika, że stan bierny spadku wynosi łącznie [...] zł, z czego kwotę [...] zł stanowią zobowiązania podatkowe na rzecz Urzędu Skarbowego. Zauważyć należy, że na podstawie art. 98 O.p. spadkobierczyni odpowiada za zaległości podatkowe spadkodawcy wraz z odsetkami za zwłokę do czasu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Jednakże w drugim przytoczonym przepisie (art. 99 O.p.) ustawodawca uregulował instytucję zawieszenia biegu terminu przedawnienia. Zawieszenie biegu terminu oznacza, że po ustaniu przesłanki zawieszenia biegnie on dalej. Zatem okresu zawieszenia nie uwzględnia się przy liczeniu terminu przedawnienia. W przepisie tym uzależniono zawieszenie biegu wskazanych w nim terminów od śmierci spadkodawcy, a okres zawieszenia uzależniony jest datą uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, albo upływem 2 lat od śmierci spadkodawcy, gdy wcześniej nie uprawomocniło się postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku. Reasumując, zauważyć należy, że zgodnie z art. 99 O.p. bieg terminów, o których mowa m.in. w art. 70 i 71 O.p. (w których ustawodawca wprowadził instytucję przedawnienia zobowiązań podatkowych) ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku. W niniejszej sprawie sytuacja taka miała miejsce w okresie od 30 czerwca 2010 r. do 15 października 2010 r. tj. 107 dni. Uwzględniając powyższe, już zawieszenie biegu terminu powoduje, że decyzje organu pierwszej i drugiej instancji zostały wydane przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych objętych spornymi decyzjami. Wbrew zarzutom skargi uzasadnienie decyzji tak organu pierwszej instancji jak i drugiej instancji zawiera stosowną w tym zakresie informację łącznie ze wskazaniem przepisu art. 99 O.p. w tym upływ najwcześniejszego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Nie zmienia tego faktu powołanie mylnie w decyzji organu pierwszej instancji daty uprawomocnienia się postanowienia o nabyciu spadku jako daty 28 października 2010 r. Ponadto wskazać należy, że Sąd dokonuje kontroli decyzji na dzień jej wydania, zatem ewentualny upływ terminu przedawnienia na dzień orzekania przez Sąd nie czyni kontroli decyzji bezprzedmiotowym. Ponadto, zauważyć należy, że organ w swojej decyzji również zwracał uwagę na zawieszenie biegu terminu przedawnienia w sprawie, przytaczając stosowną regulację prawną. Wobec powyższego, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. w zw. z art. 124 O.p. i art. 122 O.p. Odnosząc się do kolejnego zarzutu, organ podatkowy wydaje decyzję de facto o zakresie odpowiedzialności bo zobowiązania spadkodawcy wynikają z deklaracji i zeznań spadkodawcy, na co organy wskazały w decyzjach. Organ przyjmuje znane z urzędu zobowiązania. Zauważyć należy, że organ w toku postępowania prawidłowo ustalił, że spadkodawca A. S. prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą zgłoszoną od 8 czerwca 1990 r. w zakresie konserwacji i naprawy pojazdów samochodowych pod firmą "A.", opodatkowaną na zasadach ogólnych, spadkodawca był również podatnikiem podatku od towarów i usług oraz pełnił obowiązki płatnika. W związku z powstającymi z mocy prawa poszczególnymi zobowiązaniami podatkowymi, spadkodawca po samoobliczeniu stosownego podatku, składał deklaracje i zeznania podatkowe, tj.: – z tytułu osiągnięcia przychodów - zeznanie PIT-36, – z tytułu wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług - deklaracje VAT-7, – z tytułu obliczonych i pobieranych w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych od dokonanych w danym miesiącu wypłat - w rocznych informacjach PIT-4R. Ponadto, w decyzji organ wskazując, że podatnik za życia, nie wykonał w całości ciążącego na nim ustawowego obowiązku zapłaty określonych kwot podatków wynikających ze złożonych deklaracji i zeznań, szczegółowo wymienił ciążące na nim zobowiązania. Odnosząc się do podniesionych w skardze okoliczności związanych z finansowymi "kłopotami" spadkobierczyni czyli K. K., wskazać należy, że mogą być rozwiązane, ale w innym postępowaniu, tj. w sprawie ulg w spłacie zobowiązań, na co także wskazywał organ odwoławczy rozpoznający niniejszą sprawę. W tym celu Skarżąca powinna zwrócić się ze stosownym wnioskiem do organu podatkowego. W odniesieniu do pisma pełnomocnika Skarżącej z dnia 23 marca 2015 r. stwierdzić należy, że podniesione w nim zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że w aktach sprawy jest zestawienie tytułów wykonawczych, okresów zobowiązań, podjętych czynności egzekucyjnych zawartych w piśmie Działu Egzekucji Administracyjnej z dnia 20 sierpnia 2013 r., włączonym do materiału dowodowego niniejszej sprawy postanowieniem organu z dnia 9 października 2013 r. Zauważyć należy, że w decyzji organ podatkowy pierwszej instancji powołując się na okoliczność prowadzenia przez organ egzekucyjny wobec zobowiązanego postępowania egzekucyjnego, szczegółowo wymienił tytuły wykonawcze, wskazał jaki podatek obejmowały oraz za jakie miesiące i lata. Ponadto, wymienił także czynności podjęte przez organ egzekucyjny do dnia zawieszenia postępowania egzekucyjnego z powodu śmierci zobowiązanego. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie przeprowadzone w takim zakresie postępowanie dowodowe pozwoliło na zgromadzenia materiału dowodowego, który można uznać za kompletny. Kompletność materiału jest podstawowym warunkiem uznania, że w toku postępowania została zrealizowana przez organ zasada prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), jak również, że organ przeprowadził ocenę wszystkich zgromadzonych dowodów (art. 187 § 1 O.p.), czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji, postępując w myśl zasady zaufania i informowania stron postępowania (art. 121 O.p.). Odnosząc się do kolejnego zarzutu, wskazać należy, że Skarżąca w dniu 10 października 2013 r. odebrała zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, jednak z tego prawa nie skorzystała. Przed organem odwoławczym Skarżąca dnia 14 stycznia 2014 r. zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym , w tym znajdującym się w aktach sprawy wydrukiem z Systemu Rejestracji Centralnej dot. K. K. oraz wykazem zaległości spadkodawcy A. S. sporządzoną według przerw MRP – podsystem ds. niestandardowych raportów [...], nie zgłosiła wniosków dowodowych, sporządziła za pośrednictwem swego pełnomocnika fotokopie całości akt podatkowych. Ponadto zauważyć należy, że zestawienie, na które powołuje się organ odwoławczy w swojej decyzji, dotyczy tych samych okoliczności na które wskazywał organ pierwszej instancji i które znane były Skarżącej z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji. Na koniec zauważyć należy, że – wbrew twierdzeniom pełnomocnika - w postępowaniu zakończonym decyzją wydaną na podstawie art. 100 § 2 O.p. nie prowadzi się postępowania dowodowego w sprawie o określenie wysokości zaległości podatkowych oraz orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy w takim zakresie, o jaki wnosi pełnomocnik. Zarówno organ pierwszej jak i drugiej instancji wskazały zakres prowadzonego postępowania, poinformowały stronę o konieczności prowadzenia odrębnego postępowania w zakresie zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok podatkowy, za który spadkodawca nie złożył zeznania podatkowego. Nie sposób zarzucić organom naruszenia art. 121 O.p. czy art. 210 O.p. Niemniej zauważyć należy, że organ zebrał i w sposób wyczerpujący dla przedmiotowej sprawy rozpoznał materiał dowodowy niezbędny do podjęcia rozstrzygnięcia, spełniając w ten sposób wymogi stawiane przez ustawodawcę co do prawidłowości postępowania określone w art. 187 § 1 O.p. Po zgromadzeniu wszystkich dowodów uzyskanych w toku postępowania (nie tylko dokumentów znanych z urzędu, w tym list zaległości wraz z odsetkami obliczonymi na dzień 30 czerwca 2010 r., wykazu czynności egzekucyjnych dokonanych na podstawie szczegółowo wymienionych tytułów wykonawczych, włączył w poczet materiału dowodowego na mocy postanowienia z dnia 9 października 2013 r. inne dowody, m.in. postanowienie SR [...] z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt [...] w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po A. S., protokoły spisu inwentarza sporządzone przez komornika sądowego, SD-Z2 zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych przez A.S. po zmarłym A. S.), organ wypowiedział się co do każdego z nich w uzasadnieniu decyzji. Z powyższego wynika, że organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i zgodnego z rzeczywistością wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie. Według Sądu, zarówno ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy podatkowe jak i ich ocena pod względem zgodności z prawem podatkowym zostały przeprowadzone prawidłowo, w sposób niebudzący wątpliwości. Zatem nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 122 O.p. Według Sądu organ odwoławczy nie naruszył także zasady zaufania (art. 121 § 1 O.p.) poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, bowiem swoje rozstrzygnięcie wydał po uprzednim, ponownym rozpatrzeniu sprawy. Ponadto, w uzasadnieniu swojej decyzji odniósł się do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej decyzji. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja ostateczna nie narusza przepisów prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, orzec należało o oddaleniu skargi jako nieuzasadnionej na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wobec nie złożenia przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu oświadczenia stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, z 2011, poz. 153) orzeczenie nie zawiera rozstrzygnięcia o wynagrodzeniu pełnomocnika.