I SA/Sz 625/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA – Bolesław Stachura po rozpatrzeniu w dniu 21 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. K. i B. K. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w sprawie z Ich skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a oddalić wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. B. K. i B. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na wyżej opisane na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] , utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie wystawionych przez Prezydenta Miasta K. tytułów wykonawczych z dnia [...] r. nr od [...] do nr [...] dotyczących zaległości w podatku od środków transportowych. W treści skargi Skarżący zawarli również wniosek o "wstrzymanie wykonania czynności egzekucyjnych do czasu rozpoznania niniejszej skargi ". Dalej wskazali, że wnoszą o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazując iż wniosek ten umotywowany jest faktem przedawnienia należności, a nadto groźbą poniesienia przez zobowiązanych niepowetowanej szkody w razie przymusowej egzekucji przedawnionego roszczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ww. ustawy, a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w doktrynie podkreśla się, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186). Wniosek skarżących nie może być rozpoznany przez Sąd, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej wydanego wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...]r. znak [...] w przedmiocie odmowy uznania za uzasadnione zarzutów w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie wystawionych przez Prezydenta Miasta K. tytułów wykonawczych z dnia [...] r. nr od [...] do nr [...]. Wskazać należy, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżącej. Na marginesie dodać należy, że powołany przez Skarżących przepis art. 35 § 1 u.p.e.a. stanowi, że zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Powyższe oznacza, że w sytuacji wniesienia ww. zarzutów z mocy prawa (a zatem bez konieczności złożenia wniosku przez zobowiązanego) następuje zawieszenie czynności egzekucyjnych aż do zakończenia postępowania w przedmiocie zarzutów, a więc do czasu rozpoznania ewentualnego zażalenia przez organ drugiej instancji. Jedynym wyjątkiem od tej reguły jest zaś sytuacja, gdy wierzyciel - po otrzymaniu zarzutu - wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Przepis ten nie daje Sądowi podstawy do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Reasumując, wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie oddalenia zarzutów zobowiązanej na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Organ na mocy tego orzeczenia nie nałożył na zobowiązanych nowych obowiązków, ani nie zmienił wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, wobec czego nie nałożył na Skarżących żadnych obowiązków, ani nie ograniczył ich praw – a tylko w takiej sytuacji orzeczenie podlegałoby wykonaniu, a wobec tego dopuszczalny byłby wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie wszczyna odrębnego postępowania w sprawie i rozpatrywany jest jako kwestia incydentalna. A zatem nie można takiego wniosku odrzucić, jedynie w przypadku ewentualnego nieuzupełnienia braków formalnych, pozostawia się go bez rozpoznania. Jeżeli wniosek spełnia wszelkie wymogi formalne podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Zakamycze 2005, str. 168). Z tych względów należało, na podstawie art. 63 § 3 i § 5 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.