I SA/Sz 626/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi T. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2023 r. nr SKO/HM/401/3090/2023 w przedmiocie podatku od środków transportowych za 2021 r. oddala skargę. Decyzją z dnia 5 czerwca 2023 r., nr WPiOL-II.3124.2.2.2023.KS.2021, wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 47 § 3 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz.U.2022.2651 ze zm.; dalej: "O.p."), art. 8, art. 9 i art. 11 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j.: Dz.U.2023.70 ze zm.; dalej: "u.p.o.l.") oraz uchwały Nr XI/332/19 Rady Miasta Szczecin z dnia 22 października 2019 r. w sprawie podatku od środków transportowych (dalej: "uchwała Nr XI/332/19"), Prezydent Miasta Szczecin (dalej: "organ I instancji") określił T. S. (dalej: "podatnik", "skarżący") wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od środków transportowych za rok 2021 w kwocie [...]zł. Przedmiotem zobowiązania podatkowego jest ciągnik siodłowy; dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdów (DMCZP) od 3,5 a poniżej 12 ton, rok prod. 2016 i lata wcześniejsze o numerze rejestracyjnym [...] W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że po przeprowadzeniu czynności sprawdzających ustalił, iż podatnik w roku 2021 był właścicielem pojazdu podlegającego obowiązkowi podatkowemu w podatku od środków transportowych. W związku z tym, z uwagi na zapisy art. 9 ust. 6 u.p.o.l., wezwał podatnika do złożenia deklaracji na ten podatek. Następnie, wobec niewywiązania się przez podatnika z obowiązku złożenia deklaracji, organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za wskazany okres, które zakończył wydaniem przedmiotowej decyzji. Pismem z 10 lipca 2023 r. podatnik złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, w którym podniósł, że w decyzji jako przedmiot opodatkowania wskazano pojazd [...] jako ciągnik siodłowy, choć dowód rejestracyjny określa rodzaj pojazdu jako ciągnik samochodowy. Wskazał również, że deklaracja na podatek od środków transportowych DT-1 nie posiada rubryki ciągnik samochodowy, stąd nie ma możliwości, aby wypełnić poprawnie deklarację. Powołując się także na zawartą art. 2 pkt 42a ustawy - Prawo o ruchu drogowym definicję "ciągnika samochodowego", zauważył, że zawiera ona pojęcie "określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy", co oznacza, że nie musi nim być. Decyzją z 21 września 2023 r., nr SKO/HM/401/3090/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał art. 8 i art. 9 u.p.o.l. oraz definicje zawarte art. 2 pkt 41-42a, 50, 52 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (j.t.: Dz.U.2023.1047; dalej: "p.r.d.") i wyjaśnił, że każdy ciągnik samochodowy jest pojazdem samochodowym (art. 2 pkt 33 p.r.d.). Z kolei, ciągnik samochodowy może mieć również postać ciągnika siodłowego albo balastowego. Ciągnik siodłowy jest przeznaczony do ciągnięcia naczepy (art. 2 pkt 52 p.r.d.), z którą tworzy zespół pojazdów (art. 2 pkt 49 p.r.d.) pod postacią pojazdu członowego (art. 2 pkt 35 p.r.d.). Ciągnik balastowy jest dociążony w odpowiedni sposób w celu holowania przyczep zawierających szczególnie ciężkie ładunki masowe i gabarytowe. Organ odwoławczy wskazał także, że z materiału dowodowego sprawy wynika, że obowiązek podatkowy podatnika w podatku od środków transportowych dotyczy stanowiącego jego własność ciągnika samochodowego marki Renault B 120.35, rok prod. 1998, o ustalonych parametrach technicznych, tj. dopuszczalnej masie całkowitej do 8 ton. Dane techniczne ciągnika samochodowego będącego własnością podatnika wskazują, że zastosowanie do niego ma art. 8 pkt 3 u.p.o.l., zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają ciągniki przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Kolegium zauważyło również, że w przepisie art. 8 pkt 3 i 4 u.p.o.l., określającym kategorie pojazdów podlegających opodatkowaniu, ustawodawca w pewnej jego części używa terminu "zespół pojazdów", ale czyni to w celu określenia parametrów ciągników siodłowych i balastowych – wskazane wartości mają wpływ na opodatkowanie potencjalnego pojazdu. Należy je opodatkować, jeżeli są przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej pojazdów od 3,5 tony. Literalne brzmienie tego przepisu nakazuje przyjąć, że ciągniki siodłowe i balastowe oraz przyczepy i naczepy podlegają opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych osobno, niezależnie od tego, czy używane są w zespole pojazdów, czy są wykorzystywane samodzielnie. W konsekwencji Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo oraz zgodnie z § 1 pkt 3 uchwały Nr XI/332/19 określił podatnikowi wysokość podatku od środków transportowych za badany okres. Pismem z 18 października 2023 r. podatnik, reprezentowany przez adwokata, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Kolegium, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od Kolegium na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego przez adwokata. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił: 1. Naruszenie prawa procesowego w postaci: - art. 122 O.p. poprzez niedokonanie wyjaśnień, czy ciągnik samochodowy skarżącego jest czy nie jest ciągnikiem siodłowym; - art. 124 O.p. poprzez niewyjaśnienie skarżącemu, dlaczego uznał ciągnik samochodowy skarżącego za ciągnik siodłowy; - art. 194 O.p. poprzez przyjęcie wbrew dowodowi rejestracyjnemu pojazdu stanowiącemu dokument urzędowy, że ciągnik samochodowy skarżącego jest ciągnikiem siodłowym. 2. Naruszenie prawa materialnego w postaci: - art. 8 pkt 3 u.p.o.l. przez jego niewłaściwą interpretację i przyjęcie, że ciągnik samochodowy podlega opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych; - art. 2 pkt 42a p.r.d. poprzez przyjęcie, że każdy ciągnik samochodowy jest albo ciągnikiem siodłowym albo ciągnikiem balastowym. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że ustawodawca określił, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych są "ciągnik siodłowy" i "ciągnik balastowy". Natomiast nie określił, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od środków transportowych jest "ciągnik samochodowy". Zgodnie z art. 2 pkt 42a p.r.d., ciągnik samochodowy to pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy. Z definicji tej wynika, że w pojęciu ciągnikami samochodowymi są zarówno ciągniki siodłowe, ciągniki balastowe, ale także inne ciągniki samochodowe niebędące, ani ciągnikami siodłowymi, ani ciągnikami balastowymi. Zdaniem skarżącego, gdyby zamiarem ustawodawcy było objęcie opodatkowaniem wszystkich ciągników samochodowych, a nie tylko ciągników siodłowych i balastowych, to – wobec określenia w ustawie - Prawo o ruchu drogowym legalnej definicji "ciągnika samochodowego" – w art. 8 pkt 3 i 4 u.p.o.l., posłużyłby się pojęciem "ciągniki samochodowe". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U.2022.2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U.2023.1634 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Istotą sporu w rozpoznawanej sprawie jest stwierdzenie, czy organy prawidłowo ustaliły rodzaj pojazdu marki Renault B 120.35, rok prod. 1998 oznaczonego numerem identyfikacyjnym VIN [...] oraz numerem rejestracyjnym [...] – jako ciągnika siodłowego oraz zasadnie uznały, że stanowi on przedmiot opodatkowania podatkiem od środków transportowych, ujętym w art. 8 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z art. 8 pkt 3 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Stosownie natomiast do art. 8 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów powyżej 12 ton. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 42 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.) określenie ciągnik samochodowy oznacza pojazd samochodowy przeznaczony konstrukcyjnie wyłącznie do ciągnięcia przyczepy; określenie to obejmuje ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy. Zatem zawarte w ustawie o ruchu drogowym określenie ciągnik samochodowy w swoim zakresie zawiera dwa pojazdy: ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy. Z definicji tej wynika, że pojęcia ciągnik siodłowy i ciągnik balastowy są pojęciami rozłącznymi, świadczy o tym użycie spójnika "i". Ponadto z definicji tej wynika, że każdy ciągnik siodłowy jest ciągnikiem samochodowym oraz że każdy ciągnik balastowy jest ciągnikiem samochodowym. W ustawowym zbiorze ciągników samochodowych nie ma innych składowych poza ciągnikiem siodłowym i ciągnikiem balastowym. We wzorze deklaracji na podatek od środków transportowych DT-1 w części D polu D.4 zostały wymienione ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3.5 tony i poniżej 12 ton. Natomiast w polu D.5 zostały wymienione ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów powyżej 12 ton. Wzór deklaracji na podatek od środków transportowych został zatem dopasowany do brzmienia art. 8 pkt 3 i pkt u.p.o.l., przy czym jedynym czynnikiem różnicującym jest dopuszczalna masa całkowita zespołu (od 3,5 tony do 12 ton lub powyżej 12 ton). Okoliczność czy konkretny ciągnik samochodowy jest ciągnikiem siodłowym czy też ciągnikiem balastowym z puntu opodatkowania podatkiem od środków transportu pozostaje bez znaczenia. W rozpoznawanej sprawie okoliczność, że należący do skarżącego pojazd marki Renault B 120.35 jest ciągnikiem siodłowym została ustalona przez organy w oparciu o dane tego pojazdu ujęte w ewidencji CEPiK. Okoliczność ta pozostaje poza sporem. Skarżący jej nie podważa, twierdzi jedynie, że zapis w deklaracji podatkowej powinien odpowiadać zapisowi w wystawionym dla jego pojazdu dowodzie rejestracyjnym. Jak wynika jednak z przestawionych powyżej rozważań, owa rozbieżność ma charakter pozorny skoro pojazd skarżącego będąc ciągnikiem siodłowym jest równocześnie ciągnikiem samochodowy. Biorąc wskazane wyżej względy pod uwagę, sąd uznał, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe w rozpoznawanej sprawie nie zaktualizowała się żadna z przesłanek uwzględnienia skargi, o których mowa w art. 145 § 1 p.p.s.a., a zatem skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (http://orzeczenia.nsa.gov.pl).