I SA/Sz 634/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy inspektor sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi Prezesa [...] w S. na decyzję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego [...] P. Uniwersytetu Medycznego w S. z dnia 29 września 2023 r. nr OP-046-1039(1)/2023 w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora [...] P. Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie na rzecz strony skarżącej Prezesa [...] w S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P. (dalej: "Skarżący") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr [...] [...] w S. (dalej: "Dyrektor [...]") z dnia 19 września 2023 r. nr [...] (1) utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia 3 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący wystąpił do Dyrektora [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. W piśmie z 1 sierpnia 2023 r. zamieszczono cztery pytania, w zakresie informacji dotyczących zatrudnienia lekarzy w latach 2021 – 2023: 1) ile było przeprowadzanych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych przez lekarzy i pozostały personel medyczny oraz jakie były ich wyniki z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały? 2) z iloma lekarzami i na jakich oddziałach, w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty? 3) czy obecnie są nieobsadzone stanowiska na oddziałach oraz poradniach? Jeśli tak, to ile jest tych stanowisk oraz gdzie? 4) czy w związku z ewentualnymi brakami istnieje zagrożenie dla przerwania ciągłości udzielania świadczeń medycznych? Dyrektor [...] pismem z 17 sierpnia 2023 r. wezwał skarżącego do wykazania jaki szczególnie istotny interes publiczny przemawia za udostępnieniem wnioskowanych informacji, ze względu na to, iż mają one charakter informacji przetworzonej zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."). Odpowiadając na wezwanie Skarżący w piśmie z 21 sierpnia 2023 r. stwierdził, że żądane informację stanowią informację publiczną prostą, albowiem udostępnienie informacji nie wiąże się z koniecznością dokonania odrębnych prac i analiz, lecz są to czynności techniczne związane wyłącznie z udostępnieniem informacji posiadanych przez tut. podmiot, bez potrzeby wykonywania odpowiednich analiz, zestawień i wyciągów. Dodatkowo Skarżący wskazał, iż nawet gdyby uznać, że żądana informacja stanowi informację, publiczną przetworzoną, to przesłanka ważnego interesu publicznego występuje, albowiem uzyskanie żądanych informacji pozwoli na weryfikacje przez Okręgową Radę Lekarską, czy istnieje zagrożenie dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych i podjęcie odpowiednich działań mających na celu pomoc i wsparcie. Decyzją z 30 sierpnia 2023 r. działając na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., Dyrektor [...] odmówił Skarżącemu udostępnienia informacji publicznej, o której mowa w pytaniu 2 oraz w części na pytanie 1 wniosku w zakresie dotyczącym informacji o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały. Decyzja została podpisana osobiście przez Dyrektora [...] K. J.. Jednocześnie Dyrektor [...] udostępnił informację publiczną w zakresie ilości przeprowadzonych postępowań konkursowych w latach 2021-2023 poprzedzających zawarcie umowy o udzielanie świadczeń zdrowotnych (w części odpowiedź na pyt. 1). Wyjaśnił, że w roku 2021 przeprowadzono 9 postępowań konkursowych, w roku 2022 przeprowadzono 8 postępowań, a w roku 2023 przeprowadzono 1 postępowanie konkursowe. Natomiast w odniesieniu do pytań 3 i 4 wniosku Dyrektor [...] podkreślił, że w chwili obecnej nie ma w [...], pozostaje 1 nieobsadzone stanowisko na oddziałach i w poradniach, wobec czego nie zachodzą braki, o których mowa w pytaniu 4 wniosku. Dyrektor [...] obszernie uzasadnił przedstawione w decyzji stanowisko. W tym zakresie przedstawił stan sprawy i analizę przepisów u.d.i.p., a także orzeczeń sądów administracyjnych, szczególnie w zakresie rozumienia pojęcia informacji przetworzonej. Dyrektor [...] końcowo wskazał, że posiada informacje w zakresie ilości przeprowadzonych postępowań konkursowych poprzedzających zawarcie umowy o udzielenie świadczeń zdrowotnych przez lekarzy i pozostały personel medyczny, którą to informację udostępnił wnioskodawcy. Nie posiada natomiast zestawienia zawierającego wyniki przeprowadzonych postępowań wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały oraz nie posiada zestawienia (informacji) z iloma lekarzami i na jakich oddziałach, w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty. W zakresie pytania 3 oraz 4 wniosku udzielono odpowiedzi. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Dyrektor [...] utrzymał w mocy wydaną przez siebie decyzję z 30 sierpnia 2023 r. Pod decyzją widnieje podpis Dyrektora [...] K. J.. Dyrektor [...] argumentował zasadniczo, jak w tej poprzedniej decyzji. Podkreślił, że żądane informacje zostały zakwalifikowane jako informacje publiczne o charakterze informacji przetworzonej. Wyjaśnił, że informacje o poszczególnych pracownikach, jako rozproszone wymagałyby przetworzenia do postaci określonej we wniosku. Czynność musiałaby zostać wykonana ręcznie, poprzez wpisanie informacji do wykazów sporządzonych dla wnioskodawcy. W efekcie powstałyby nowe dokumenty, których Dyrektor [...] nie posiadał nawet w szczątkowej formie, przed datą złożenia wniosku. W ocenie Dyrektora [...] podjęcie działań wymagałoby oddelegowania, co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego, podczas gdy w tym czasie pracownicy ci nie mogliby wykonywać swoich podstawowych obowiązków, co z pewnością miałoby negatywne przełożenie na tok realizacji ogółu zadań ustawowych przez cały Dział Kadrowo-Płacowy. Tym samym realizacja wniosku nie byłaby zabiegiem technicznym, lecz musiałaby się wiązać z poniesieniem znacznego nakładu intelektualnego, w tym merytorycznej analizy zasobów, zmierzających do wytworzenia nowych dokumentów, zawierających wybrane informacje dotyczące każdego z pracowników kontraktowych, który znalazł się w jednej z sytuacji opisanych we wniosku. Natomiast zdaniem Dyrektora [...], skoro żądana informacja zakwalifikowana została jako informacja przetworzona, to zbadania wymagało, czy wnioskodawca żąda udostępnienia informacji w takim zakresie w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W opinii Dyrektora [...] nie została w sprawie spełniona taka przesłanka, a wnioskodawca nie wykazał jej spełnienia, również po skierowanym do niego wezwaniu. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor [...] stwierdził, że okazały się one bezzasadne. W skardze na ww. decyzję, skarżąc ją w całości, Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.; dalej: "k.p.a." w zw. z 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., polegające na utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy, mimo iż została podjęta z naruszeniem zasad swobodnej oceny materiału dowodowego oraz dotknięta wadą, polegającą na arbitralnej, niewszechstronnej i dowolnej ocenie materiału dowodowego, pomimo iż przedstawione przez Skarżącego w odwołaniu okoliczności przesądzają wprost, iż wniosek o udostępnienie informacji z 1 sierpnia 2023 r. dotyczy informacji publicznej prostej, stąd Skarżący nie jest zobowiązany do wykazania przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, co tym samym powoduje, że Dyrektor [...] winien udzielić Skarżącemu żądanych informacji w całości, a zaskarżona decyzja powinna być wyeliminowana z obrotu prawnego; 2) art. 7 k.p.a, w zw. z art. 77 § 1 k.p.a, w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.o.p., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez Dyrektora [...], iż żądane informację mają charakter informacji publicznej przetworzonej a Skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, w sytuacji, gdy przedmiotowy wniosek dotyczył udostępnienia informacji publicznej prostej, stąd wykazanie żądanej przez Dyrektora [...] przesłanki szczególnie istotnego dla interesu publicznego nie znajduje na gruncie niniejszej sprawy zastosowania, przez co wydano decyzję, która narusza słuszny interes obywateli; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a. w zw. z art. 61 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz nie wyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie, iż Skarżący nie wykazał interesu publicznego, albowiem uzyskanie informacji przez Skarżącego jest sprzeczne z ustawą o izbach lekarskich, w szczególności zakresem zadań samorządu lekarskiego określonym ustawowo, podczas gdy każdy obywatel ma prawo do uzyskiwania przedmiotowych informacji, natomiast w sytuacji gdy jest to informacja publiczna przetworzona Skarżący musi wykazać interes publiczny, co też uczynił na gruncie niniejszej sprawy, co doprowadziło Dyrektora [...] do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, iż żądane informację stanowią informację publiczną przetworzoną a Skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, a tym samym do wydania decyzji, która narusza słuszny interes obywateli; 4) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § l k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez Dyrektora [...], iż nieposiadanie na dzień złożenia wniosku gotowego zestawienia we wnioskowanej formie i zakresie przesądza o tym, iż żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, podczas gdy czynności techniczne związane wyłącznie z udostępnieniem informacji posiadanych przez Dyrektora [...], bez potrzeby wykonywania odpowiednich analiz, zestawień i wyciągów nie przesądzają o tym, iż żądana informacja jest informacją publiczną przetworzoną, co doprowadziło Dyrektora [...] do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, iż żądane informację stanowią informację publiczną przetworzoną a Skarżący nie wykazał przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, a tym samym do wydania decyzji, która narusza słuszny interes obywateli; 5) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu potwierdzającego zasadność odwołania, a w ślad za nim wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 1 sierpnia 2023 r., w tym błędne przyjęcie przez Dyrektora [...], iż na gruncie niniejszej sprawy mamy do czynienia z informacją publiczną przetworzoną, podczas gdy należy oddzielić pojęcie przetworzenia informacji od jej przekształcenia, które oznacza przede wszystkim proste, techniczne czynności, które niezbędne są do udzielenia wszelkiej informacji, w tym także prostej, co doprowadziło Organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, iż żądane informację stanowią informację publiczną przetworzoną; 6) art. 127 ust. 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. poprzez uchybienie wymogowi rozpatrzenia odwołania przez organ administracji publicznej wyższego stopnia tj. w stosunku do organów administracji publicznej przez odpowiednie organy nadrzędne lub właściwych ministrów, a w razie ich braku organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością, co doprowadziło do rozpoznania odwołania przez organ I bez przekazania odwołania do organu II instancji, tym samym w sprawie doszło do pozornej dwuinstancyjności postępowania, albowiem w rzeczywistości decyzję wydał i rozpoznał od niej odwołanie ten sam organ, a nawet ten sam podmiot tj. Dyrektor Szpitala, co spowodowało wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa; 7) art. 6, 7 i 9 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. polegające na błędnym wskazaniu, iż zaskarżona decyzja rozstrzyga sprawę co do istoty, albowiem Organ odmawiając udostępnienia informacji uzasadnił swoje stanowisko z podaniem podstawy prawnej i faktycznej, podczas gdy Dyrektor [...] nie podał przyczyny odmowy udostępnienia informacji wskazując wyłącznie na konieczność podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu do dokumentacji źródłowej, co nie przesądza, iż nie jest to informacja publiczna przetworzona, wymagając wykazania przez Skarżącego interesu publicznego, co doprowadziło Dyrektora [...] do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych, iż żądane informację stanowią informację publiczną przetworzoną; 8) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem reguł wymienionych w przepisie, w szczególności brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania Organu, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób; 9) art. 80 k.p.a., art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów uznanych za udowodnione i dowodów, na których Dyrektor [...] się oparł oraz przyczyny, z powodu której innym dowodom odmówił wiarygodności, co spowodowało nieprzyczynienie się przez Dyrektora [...] do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; 10) art. 10 § 1 kpa poprzez uniemożliwienie Skarżącemu przed wydaniem decyzji wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, tym samym pozbawienie strony możliwości czynnego udziału w postępowaniu - co doprowadziło do nieuzasadnionego utrzymania rozstrzygnięcia wydanego w I instancji wobec braku odniesienia się przez Organ do treści podnoszonych w odwołaniu zarzutów, a jedynie ograniczenie się do lakonicznego stwierdzenia, że żądana przez Skarżącego informacja jest informacją publiczną przetworzoną, a Skarżący nie wykazał interesu publicznego, podczas gdy przedmiotowa informacja stanowi informację publiczną prostą, niemniej jednak Skarżący w toku postępowania wykazał przesłankę szczególnie ważnego interesu publicznego, tym samym Dyrektor [...] nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego oraz nie zweryfikował stanu tej sprawy, a w konsekwencji nie odniósł się do tego w swoim rozstrzygnięciu. 11) art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 158 k.pa. art. 127 ust. l i 2 k.p.a. w zw. z art. 17 pkt 3 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a., poprzez uchybienie wymogowi rozpatrzenia odwołania przez organ administracji publicznej wyższego stopnia tj. w stosunku do organów administracji publicznej przez odpowiednie organy nadrzędne lub właściwych ministrów, a w razie ich braku organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością, co doprowadziło do rozpoznania odwołania przez organ I instancji bez przekazania odwołania do organu II instancji, tym samym w sprawie doszło do pozornej dwuinstancyjności postępowania, albowiem w rzeczywistości decyzję wydał i rozpoznał od niej odwołanie ten sam organ, a nawet ten sam podmiot tj. Dyrektor Szpitala, co spowodowało wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Mając na uwadze powyższe zarzuty wnoszę o: 1) uwzględnienie skargi w całości poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 30 sierpnia 2023 r.; 2) zasądzenie od Dyrektora [...] na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów wynagrodzenia reprezentującego skarżącego adwokata według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono uszczegółowienie argumentacji w zakresie postawionych w piśmie zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ zobowiązany zażądał oddalenia skargi i przedstawił rozwinięcie argumentacji dla zajętego w sprawie stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje : Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Przeprowadzając taką kontrolę stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem pozostaje, że adresat wniosku jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (wykonującym zadania publiczne). Między stronami niesporna jest też okoliczność, że żądana przez Skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. Osią sporu jest charakter (kwalifikacja) żądanej przez Skarżącego informacji publicznej, prowadzący w konsekwencji do odmowy jej udostępnienia w zakresie pytania nr 2 wniosku (tj. z jakimi lekarzami i na jakich oddziałach, w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty?) oraz w części w zakresie pytania nr 1 wniosku (tj. w zakresie dotyczącym informacji o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały). W ocenie Skarżącego dane objęte jego wnioskiem stanowią informację prostą, której udostępnienie nie wymagało specjalnego przygotowania wg wskazanych przez niego kryteriów, ani tworzenia specjalnych zestawień, gdyż informacje te powinny być (są) już w posiadaniu organu. Z kolei według organu zobowiązanego realizacja żądania Skarżącego prowadzi do podjęcia szeregu działań, w efekcie których wytworzona informacja - nieistniejąca jako taka w dniu złożenia wniosku - zostanie przygotowana specjalnie dla Skarżącego i zgodnie z jego oczekiwaniami (informacja przetworzona). Kwestią sporną jest, także czy w niniejszej sprawie wywiedziony przez Skarżącego środek odwoławczy w postaci pisma z 15 września 2023 r. zatytułowanego "Odwołanie od decyzji [...]" został prawidłowo potraktowany jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zgodnie z art. 17 w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.) i w konsekwencji rozpoznany przez Dyrektora [...], jako organ drugiej instancji, czy też powinien zostać przekazany do "właściwego organu wyższego stopnia" (organu nadrzędnego albo organu państwowego sprawującego nadzór nad działalnością organu zobowiązanego – zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p.). Skarżący argumentował, że wniesione przez niego "Odwołanie od decyzji [...]" błędnie zostało rozpoznane przez Dyrektora [...], czyli ten sam organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji, a nie przekazane z zachowaniem dwuinstancyjności postępowania innemu właściwemu organowi. Natomiast organ zobowiązany stanął na stanowisku, że uzasadnione było rozpoznanie pisma z 15 września 2023 r. jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Jego zdaniem, Dyrektor [...] występował w sprawie jako podmiot obowiązany do udostępnienia informacji, niebędący organem władzy publicznej, więc wnioskodawcy przysługiwał na podstawie art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Sąd oceniając pod kątem zgodności z prawem zaskarżoną decyzję Dyrektora [...] przede wszystkim stwierdził, że jest ona obarczoną wadą, wynikającą z naruszenia zasad i przepisów postępowania, skutkującą koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego, a to z powodu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 i art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Obydwie decyzje wydane zostały przez tę samą osobę, tj. Dyrektora [...] Podkreślić zatem wymaga, że uwzględnienie skargi następuje z innych powodów, niż zostały podniesione w zarzutach przez Skarżącego, a które dotyczyły naruszenia przez organ zobowiązany przepisów postępowania administracyjnego w zakresie zasady dwuinstancyjności. Wyjaśnić należy, że Skarżący zarzucił organowi zobowiązanemu rozpoznanie sprawy (w drugiej instancji) z naruszeniem zasady dwuinstancyjności (w sprawie miała miejsce pozorna dwuinstancyjność). Z akt sprawy wynika, że Skarżący kwestionując decyzję Dyrektora [...] z 30 sierpnia 2023 r. skierował do "organu II instancji" za pośrednictwem Dyrektora [...] pismo z 15 września 2023 r. zatytułowane "Odwołanie od decyzji [...]". Co więcej, autor tego pisma sam nie wskazał do jakiego organu kieruje pismo, poprzestając na wskazaniu, że "Odwołanie od decyzji [...]" kierowane jest do "Organu II instancji" za pośrednictwem Dyrektora [...]. Stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Przepis art. 17 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. W myśl art. 17 ust. 2 u.d.i.p. wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania. W świetle powołanych przepisów, odmowa udostępnienia informacji publicznej, dokonywana jest, także przez podmioty niebędące organami władzy publicznej, w formie decyzji administracyjnej. Do decyzji tej, również w przypadku, gdy wydana jest przez podmiot niebędący organem władzy publicznej, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, zastosowanie znajdują przepisy k.p.a. Natomiast w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie w sprawie wydaje podmiot nie będący organem władzy publicznej, strona niezadowolona z tego rozstrzygnięcia może skorzystać z prawa do wystąpienia z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Co istotne wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest środkiem zaskarżenia zastępującym odwołanie, jednak nie ma charakteru dewolutywnego. Sąd zauważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że żądanie Skarżącego dotyczyło udostępnienia informacji publicznej oraz że Dyrektor [...] jest pomiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Odnośnie zakresu podmiotowego wskazać należy na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, iż zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby i jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Nr [...] im. [...] w S. posiada osobowość prawną i jest samodzielnym publicznym zakładem opieki zdrowotnej. Nie budzi również wątpliwości, że Dyrektorzy [...] wykonuje zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia. Jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Konsekwencją powyższego jest zastosowanie art. 17 u.d.i.p. Oznacza to, że od decyzji wydanej na podstawie art. 17 w związku z art. 16 u.d.i.p. przysługuje, zgodnie z art. 17 ust. 2 u.d.i.p., wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, podlegającej rozpoznaniu przez ten sam podmiot, który ją wydał. W tych okolicznościach Skarżący miał, więc prawo skorzystać ze środka ochrony prawnej, o którym mowa art. 17 ust. 2 u.d.i.p. Prawidłowo zatem Dyrektor [...] zakwalifikował pismo z dni a15 września 2023 r. jako wniosek o ponowne rozpoznanie spraw, a nie jako odwołanie. W tych okolicznościach nie należało przekazywać pisma innemu właściwemu organowi, lecz poprzestać, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, na rozpoznaniu tego środka odwoławczego przez organ zobowiązany, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zatem postępowanie Dyrektora [...], w tym zakresie było prawidłowe, a zarzuty skargi nieuzasadnione. Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję z dnia 29 września 2023 r. Dyrektor [...] dopuścił się naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 i w zw. z art. 16 u.d.i.p. W sprawie doszło do nieprawidłowego wydania obu decyzji (tj. z 30 sierpnia 2023 r. i z 29 września 2023 r.) przez tę samą osobę (Dyrektora [...] - przez [...]. K. J.). Sąd zwraca uwagę, że z powołanych wyżej przepisów wynika, że organ rozpatrujący sprawę w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zobowiązany jest do stosowania przepisów wspólnych wszystkim postępowaniom, zawartych w Dziale I Kodeksu postepowania administracyjnego, zatytułowanym "Przepisy ogólne". W dziale tym znajduje się art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowiący, że pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W tym miejscu wskazać należy, że zasada wyłączenia pracownika od udziału w sprawie w wyższej instancji stanowi dla strony gwarancję procesową bezstronnego, dwukrotnego rozpoznania sprawy, zgodnie z ogólną zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, sformułowaną w art. 15 k.p.a. Realizacja tej zasady ma na celu zapewnić, że nikt nie będzie sędzią we własnej sprawie, gdyż z wydanym poprzednio rozstrzygnięciem zwykle się identyfikuje przy jego ponownej ocenie (por. uchwałę NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06). Regulacja ta służy stworzeniu warunków przyczyniających się do wyeliminowania wszelkich wątpliwości co do bezstronności organu administracji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że przepisy regulujące wyłączenie pracownika organu administracji od ponownego rozpatrzenia tej samej sprawy pełnią funkcję gwarancji bezstronności i obiektywizmu przy rozpatrywaniu sprawy, a także służą zwiększeniu zaufania do organów administracji. Pracownik organu administracji biorący już wcześniej udział w czynnościach postępowania administracyjnego, przy ponownym rozpatrywaniu sprawy mógłby być determinowany wcześniej już zajętym stanowiskiem, ma on już bowiem określony pogląd na stan faktyczny sprawy i sposób rozstrzygnięcia tej sprawy. W sytuacji, więc gdy ten sam pracownik organu ponownie rozpatruje tą samą sprawę, mogą pojawić się uzasadnione wątpliwości co do bezstronności tego pracownika. W tym miejscu zasygnalizować jedynie należy, że zagadnienie dotyczące stosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. uprzednio wywoływało rozbieżności w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Na tym tle wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GSP 2/06, Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2008 r., sygn. akt P 57/07, a także Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów w wyroku z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt II OPS 2/09. Według powołanej wyżej uchwały, przepisy o wyłączeniu pracownika powinny mieć zastosowanie do członka samorządowego kolegium odwoławczego, jak również do osoby piastującej funkcję organu, gdyż w sytuacji, gdy dochodzi do ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ, trzeba bezwzględnie oceniać, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika. Jednocześnie w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09 przyjęto, że przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a.". Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że w związku z odesłaniem do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego zasada, o której mowa wyżej, znajduje zastosowanie również przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, jak również pracowników działających z jego upoważnienia. Oznacza to, że w sytuacji, gdy decyzja w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej jest wydawana osobiście przez Dyrektora [...], to przy ponownym rozpoznaniu sprawy zastosowanie będzie miało wyłączenie, o którym mowa w art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. i rzeczą Dyrektora [...] będzie upoważnienie - w trybie art.268a k.p.a. - innego pracownika do wydania w jego imieniu decyzji. Przepis art. 24 § 1 k.p.a. określający ustawowe przyczyny wyłączenia pracownika ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a ustawodawca poza przypadkiem wskazanym w 24 § 4 k.p.a. nie przewiduje w tym zakresie żadnych wyjątków. Uregulowanie to ma na celu uniknięcie sytuacji, w której dana osoba, dwukrotnie bierze udział w wydaniu rozstrzygnięcia. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy, co z kolei - o czym była już mowa na wstępie - może budzić uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 17 maja 2023 r., sygn. akt IV SA/Wr 754/22). Niezależnie od zaistnienia ww. podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd uznał za potrzebne wskazanie - występujących w obu decyzjach - dalszych naruszeń prawa. Powyższe wynika z obawy, że dostrzeżone uchybienia zostaną powielone przez organ, co nie wpłynie na ekonomikę postępowania. Na wstępie rozważań wskazano, że sporny między stronami jest charakter (kwalifikacja) żądanej przez Skarżącego informacji publicznej. Rozstrzygnięcie tej spornej kwestii należy zatem poprzedzić wyjaśnieniem, czym jest informacja przetworzona i jakie kryteria identyfikacyjne służą jej wyodrębnieniu. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że ustawodawca nie doprecyzował na gruncie u.d.i.p. pojęcia "informacja przetworzona", wobec czego ciężar dookreślenia tego pojęcia został przeniesiony na podmioty stosujące prawo. W rzeczywistości proces ustalania pojęcia "informacja przetworzona" odbywa się na gruncie judykatury. W toku stosowania przepisów u.d.i.p. w orzecznictwie sądowo-administracyjnym wykształcił się pogląd, wedle którego informacja przetworzona to taka informacja, na którą składa się określona liczba tzw. informacji prostych, podlegających wyodrębnieniu w sposób dostosowany do żądania wnioskodawcy poprzez konieczność dokonania stosownych analiz, wyciągów bądź zestawień (por. wyroki NSA /dalej: NSA z dnia 21 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1477/12 i z dnia 17 października 2006 r., sygn. akt I OSK 1347/05). Biorąc pod uwagę dotychczasowe orzecznictwo sądowo-administracyjne i poglądy doktryny w tym zakresie można wyróżnić co najmniej dwie koncepcje i sposoby identyfikacji przesłanek uzasadniających konieczność przetworzenia informacji publicznej. Z pierwszą z nich, tzw. szeroką koncepcją identyfikacji czynności, które musi podjąć organ zobowiązany w celu wytworzenia informacji przetworzonej, mamy do czynienia wtedy, gdy kryterium identyfikującym stają się dodatkowe czynności, które musi wykonać podmiot zobowiązany w celu wytworzenia takiej informacji. Zazwyczaj chodzi o te czynności, których celem jest wyodrębnienie określonych informacji prostych (dokumentów) ze zbioru informacji znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego i przygotowanie ich do udostępnienia (por. M. Jabłoński, "Udostępnianie przetworzonej informacji publicznej", Wrocław 2015, s. 133). Z kolei druga koncepcja, tzw. wąska koncepcja przetworzenia informacji publicznej, opiera się na założeniu, że jest to tylko taka informacja, która w momencie złożenia wniosku nie istnieje, a jej wytworzenie wymaga twórczego i analitycznego działania zobowiązanego (jego pracowników), polegającego na stworzeniu informacji według kryteriów i metod wskazanych przez wnioskodawcę (por. P. Fagielski, "Informacja w administracji publicznej. Prawne aspekty gromadzenia, udostępniania i ochrony", Wrocław 2007, s. 85-86). W takim rozumieniu pojęcie "przetworzenie informacji publicznej" nie może być identyfikowane z sumą wszystkich działań techniczno-organizacyjnych, które musiałby podjąć zobowiązany w celu wyselekcjonowania zbioru dokumentów (informacji) będących podstawą przygotowania informacji przetworzonej. Bierze się pod uwagę tylko to, czy rzeczywiście konieczne byłoby twórcze (analityczne, systemowe, zbiorcze itd.) wytworzenie nowej informacji, nie istniejącej w chwili wystąpienia z wnioskiem. W konsekwencji wąskie rozumienie przetworzenia informacji publicznej sprowadza się do przyjęcia, że przetworzenie występuje jedynie wtedy, gdy po odpowiednim wyselekcjonowaniu dokumentów i ich merytorycznej ocenie - również pod kątem ochrony tajemnic ustawowych i prywatności - nie można ich traktować jako gotowych do udostępnienia, a jedynie jako źródła informacji niezbędnej do wytworzenia tej, której żąda wnioskodawca. A zatem przetworzenie informacji prostych będzie grupą czynności analitycznych polegających na odpowiednim zestawieniu tych informacji według kryteriów wskazanych przez wnioskodawcę, a następnie takim ich zredagowaniu, aby efekt finalny stanowił informację zaspokajającą jego żądanie w sposób zupełny (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt IV SAB/Wr 47/05). Należy przy tym podkreślić, że obok konieczności podjęcia określonych czynności w celu wyodrębnienia materiału źródłowego dla potrzeb stworzenia informacji przetworzonej, szczególnie istotnym czynnikiem będzie wysiłek podmiotu zobowiązanego, a właściwie jego zasobów kadrowych, związany z taką realizacją tych czynności, aby wytworzona informacja publiczna była zgodna z oczekiwaniem wnioskodawcy. Proces przetwarzania informacji prostych prowadzić musi przy tym do wyodrębnienia informacji publicznej o nowej treści, co oznacza, że wytworzona informacja - w momencie złożenia wniosku - jeszcze nie istniała i powstała wyłącznie z inicjatywy osoby domagającej się jej udostępnienia (zob. D. Fleszar, "Zasady dostępu do informacji publicznej przetworzonej", "Samorząd Terytorialny" 1-2/2011, s. 91-93). Przenosząc powyższe rozważania na grunt okoliczności badanej sprawy trzeba za Skarżącym stwierdzić, że informacje objęte wnioskiem są typowymi informacjami prostymi, które podlegają udostępnieniu bez wykazania przez wnioskodawcę jakiegokolwiek interesu w ich pozyskaniu. Wniosek w spornym zakresie sprowadza się do udostępnienia informacji (obejmującej lata 2021-2023): - z jakimi lekarzami i na jakich oddziałach, w jakich poradniach została nawiązana współpraca w oparciu o umowy cywilnoprawne i kontrakty? (pytanie nr 2 wniosku); - o wynikach przeprowadzonych postępowań konkursowych wraz z podziałem na poszczególne poradnie oraz oddziały (w części pytanie nr 1 wniosku). Tym samym sporny zakres żądania, dotyczy odpowiedzi na dwa nieskomplikowane w swej treści klarowne pytania. Żądana informacja jest zapewne znana (winna być znana) organowi niejako z urzędu, bowiem dysponuje on wydzielonymi w wewnętrznej strukturze jednostkami organizacyjnymi (kierowniczymi, kadrowymi i administracyjnymi), które wbrew twierdzeniom zamieszczonym w uzasadnieniu decyzji, są w stanie przygotować informacje opisane w ww. dwóch spornych kwestiach. Dostrzec należy, że pierwsza z nich (pytanie nr 2) dotyczy tylko lekarzy (więc jednej grupy osób zatrudnionych w szpitalu). Natomiast, mimo że pytanie nr 1 dotyczyło lekarzy i pozostałego personelu medycznego, to zauważyć należy, że organ zobowiązany odmówił udostępnienia informacji, w zasadzie co do wyników 18 postępowań przeprowadzonych w analizowanym okresie (co wynika z udzielonej w części odpowiedzi). Sąd nie podziela stanowiska organu zobowiązanego, że udostępnienie żądanych informacji, wymagałoby przetworzenia informacji rozproszonych (w dokumentacji kadrowo-płacowego szpitala – uwaga Sądu), a tym samym przeprowadzenia czynności, polegających na ręcznym wpisaniu informacji do wykazów sporządzonych dla wnioskodawcy. Nie są, również przekonujące argumenty organu zobowiązanego, że w efekcie powstałyby nowe dokumenty, których Dyrektor [...] nie posiadał nawet w szczątkowej formie przed złożeniem wniosku, a więc realizacja żądania wymagałaby oddelegowania, co najmniej kilku pracowników merytorycznych Działu Kadrowo-Płacowego. Sąd zwraca uwagę, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji musi podejmować czynności materialno-techniczne, służące realizacji wniosku. Gdyby każdą konieczność odszukania dokumentów tratować jako przetworzenie informacji, prawo do informacji publicznej przestałoby być powszechne, a tym samym nie czyniłoby zadość postanowieniom Konstytucji RP. Takie czynności organu jak selekcja dokumentów i ich analiza pod względem treści są zwykłymi czynnościami, które nie mają wpływu i nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów, jako informacji przetworzonej oraz że sam fakt czasochłonnego procesu odnajdywania żądanej informacji, czy też jej porządkowania, nie stanowi o przetworzeniu informacji publicznej, albowiem taka informacja nie jest informacją nową. Zdaniem Sądu, zakres wniosku nie pozostawia wątpliwości, że informacja objęta wnioskiem w skutek jej udostępnienia nie staje się informacją nową jakościowo, a jej udostępnienie nie wymaga podjęcia przez organ ponadprzeciętnych czynności. Trzeba wskazać, że informacje nie wymagają ponadprzeciętnej analizy, a jedynie prostego udostępnienia w formie pisemnej. Powyższe prowadzi do wniosku, że organ bezzasadnie uznał, że w sprawie zastosowanie znajduje przepis art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. i wezwał Skarżącego do wykazania, że pozyskanie przez niego żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Pojęcie szczególnie istotnego interesu publicznego, będące zwrotem niedookreślonym, odnosi się w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa i innych ciał publicznych jako prawnej całości, także w zakresie ochrony zdrowia. Wobec takiego rozumienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego należy przyjąć, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2111/13). Wnioskodawca musi więc wykazać, że informacje, które zamierza uzyskać, nie dotyczą wyłącznie jego interesu. A więc zobowiązany będzie do takiego nakreślenia okoliczności i faktów, które zostaną uznane za wystarczające do przyjęcia, że działa on w interesie publicznym, a informacja, której się domaga, ma szczególne znaczenie. Z akt analizowanej sprawy wynika, że Skarżący został wezwany do wykazania, że uzyskanie wnioskowanej przez niego informacji przetworzonej będzie przejawem szczególnie istotnego interesu publicznego. W odpowiedzi, kwestionując twierdzenie organu o przetworzonym charakterze żądanej przez niego informacji, Skarżący uczynił jednak zadość nałożonemu na niego obowiązkowi wykazania, że uzyskanie wnioskowanej przez niego informacji jest podyktowane szczególnie istotnym interesem publicznym. Skarżący, asekuracyjnie niejako, uzasadnił jednak dlaczego (w jego opinii) pozyskanie żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co było warunkiem udostępnienia informacji, czyli wskazał w piśmie z 21 sierpnia 2023 r., że uzyskane informacje pomogą w przeprowadzeniu oceny możliwości wystąpienia zagrożenia dla ciągłości udzielania świadczeń zdrowotnych i podjęcie odpowiednich działań mających na celu pomoc i wsparcie. Sąd dostrzega, że w uzasadnieniu decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w spornym zakresie, brak jest argumentów odnoszących się do niewykazania przez Skarżącego interesu publicznego. Dyrektor [...] ograniczył się, w konkluzji do stwierdzenia, że żądana informacja stanowi informacje przetworzoną, zaś wnioskodawca nie wykazał istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu. Sąd stoi na stanowisku, że nawet gdyby Skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie (co jednak uczynił) i nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego (z ostrożności wskazał istotny interes publiczny), to w razie nie wykazania przez wnioskodawcę interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem żądanej informacji publicznej - organ zobowiązany powinien we własnym zakresie zbadać jego istnienie i dopiero w razie ustalenia jego braku, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej i wyjaśnić tę kwestię w uzasadnieniu wydanej decyzji. Dyrektor [...] w niniejszej sprawie, jednak nie sprostał ww. obowiązkom. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a., ponownie rozpoznając sprawę organ zobowiązany uwzględni powyżej wskazane stanowisko Sądu w tym zakresie. Przedmiotem oceny Sądu nie mogła być na tym etapie sprawy kwestia prawidłowości zastosowania prawa materialnego, jednakże przeprowadzając ponowna analizę sprawy organ zobowiązany weźmie pod uwagę stanowisko Sądu, także w kwestii kwalifikacji żądania Skarżącego, jako żądania o udostępnienie informacji przetworzonej. Mając na uwadze powyższe Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, tak w punkcie 1 sentencji wyroku. Podstawę dla tego uchylenia stanowił art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził, również jak w punkcie 2 sentencji wyroku, na rzecz Skarżącego kwotę [...]zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na którą oprócz wpisu sądowego od skargi w wysokości [...] zł składa się wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości [...] zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1935) oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.