I SA/Sz 636/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński Sędziowie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (spr.) Sędzia WSA Alicja Polańska Protokolant st.sekr. Gabriela Porzezińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2005 r. w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2004 rok o d d a l a skargę Decyzją z [...] Nr [...] Wójt Gminy na podstawie art. 21 § 1 pkt 2, art. 207 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U .Nr 137 poz. 926 ze zm. ) art. 2, 3, 4, 5, 6 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) oraz uchwały nr XIII/8l/2003 Rady Gminy z 6 grudnia 2003 r. w sprawie podatku od nieruchomości na 2004 r. wymierzył Z. i G. K. podatek od nieruchomości za 2004 r. płatny w ratach w łącznej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tej decyzji stwierdzono, że wymiaru podatku dokonano na podstawie informacji złożonej przez podatnika i danych z ewidencji gruntów.W odwołaniu od tej decyzji podatnik wskazał, że od czterech lat nie prowadzi działalności gospodarczej, budynki masarni zostały zdewastowane do tego stopnia, że nadają się do rozbiórki, zajęte są one przez komornika i przygotowane do licytacji, a podatnicy żyją na granicy ubóstwa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.) w związku z art. 2, art. 4, art.5 ust. 1, art. 6 ust. 6 i ust. 7 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm. ) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ ten w uzasadnieniu wskazał ,że z akt podatkowych wynika, że przedmiot i podstawa opodatkowania zostały ustalone przez organ pierwszej instancji zgodnie z informacją złożoną przez podatników 26 czerwca 2000 r. Powołując art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej zgodnie, z którym, jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego ustala się zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji, chyba, że przepisy szczególne przewidują inny sposób ustalenia zobowiązania podatkowego, albo w toku tego postępowania stwierdzono, ze dane zawarte w deklaracji mogące mieć wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego są niezgodne ze stanem faktycznym, organ ten stwierdził, że do dnia wydania decyzji podatnicy nie powiadomili organu o zmianie danych mających wpływ na wysokość podatku wobec tego prawidłowo, organ pierwszej instancji oparł się na danych wskazanych przez podatników w wykazie nieruchomości. Dane te są też zgodne z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Odnosząc się do zarzutu nie prowadzenia w nieruchomości działalności gospodarczej organ zarzut ten uznał za bezzasadny. Zgodnie z wypisem z ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Urząd Miejski z 11 czerwca 2004 r. podatnicy figurują w ewidencji, a jako siedzibę i miejsce działalności w zakresie usług transportowych, handlu oraz uboju i przetwórstwa mięsnego wskazali nieruchomość położoną w C. przy ul. P. Podatnicy nie zgłosili również zmian w wykorzystaniu nieruchomości, a fakt przygotowania nieruchomości do sprzedaży przez komornika nie stanowi wg tego organu podstawy do odstąpienia od obciążenia nieruchomości podatkiem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc, że Gmina była informowana o likwidacji działalności masarni, że nie przejdzie ona testów unijnych. Wskazał również, że obecnie jest bankrutem, gdyż cały dorobek swojego życia zainwestował w masarnię. Obecnie komornik przeciąga licytację masarni, która nadaje się do rozbiórki. Powołał się na to, że nie otrzymał deklaracji podatkowych od Gminy w celu wypełnienia i wykazania stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie skarżący przedłożył decyzję Burmistrza z [...] o wykreśleniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, zaświadczenia o dochodach podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, a dotyczące lat 2001 do 2004, kserokopię pisma skierowanego przez skarżącego do Urzędu Skarbowego informującego o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Sądy administracyjne stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.) sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Zaskarżono decyzja podlega uchyleniu przez sąd administracyjny, gdy sąd ten stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, bądź też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (vide art. 145 § 1 wskazanej wyżej ustawy ).Dodać przy tym należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest stan faktyczny i prawny istniejący w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości w myśl art. 3 ust. 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 9 poz. 84 ze zm.) ciąży na osobach fizycznych, osobach prawnych, jednostkach organizacyjnych, w tym spółkach nie posiadających osobowości prawnej, będących: właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, bądź posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych, bądź użytkownikami wieczystymi gruntów, bądź posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadają te nieruchomości lub obiekty w sytuacjach określonych w pkt 4 tego przepisu. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 5 określa maksymalne stawki podatku od nieruchomości, różnicując przy tym te stawki w zależności między innymi od tego, czy grunty lub budynki związane są z prowadzeniem działalności gospodarczej i przekazując jednocześnie Radzie Gminy kompetencje do określenia wysokości tych stawek. W art. 1a tej ustawy zawarto definicje pojęć użytych w ustawie, między innymi definicję gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, wskazując, w pkt 3 tego artykułu, że użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Przepis art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nakłada na osoby fizyczne obowiązek złożenia właściwemu organowi podatkowemu informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych sporządzoną na formularzu wg ustalonego wzoru w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, w szczególności zmiany sposobu wykorzystania przedmiotu opodatkowania. Do osób fizycznych w przypadku podatku od nieruchomości wbrew stanowisku organu odwoławczego nie ma zastosowania przepis art.21 § 5 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. Nr 137 poz. 926 ze zm.). Obowiązek złożenia deklaracji w tym podatku ze względu na treść art. art. 6 ust..9 i 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych dotyczy bowiem osób prawnych, jednostek organizacyjnych oraz spółek nie mających osobowości prawnej, jednostek organizacyjnych Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostek organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów tej ustawy. Skarżący jako osoba fizyczna zobowiązany był więc na podstawie art. 6 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych do złożenia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Deklaracja złożona przez skarżącego w czerwcu 2000r. jest więc w istocie informacją, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie. Skoro skarżący nie złożył organowi podatkowemu informacji sporządzonej na formularzu wg ustalonego wzoru, o zdarzeniach mających wpływ na wysokość opodatkowania istniały podstawy do dokonania wymiaru tego podatku w oparciu o dane wynikające z wcześniej złożonego wykazu. Nie ma przy tym większego znaczenia to, że do Urzędu Gminy 2 stycznia 2003 r. wpłynęło pismo skarżącego skierowane do Urzędu Skarbowego, a informujące o zawieszeniu działalności masarni w C. /k.14 akt podatkowych /, jak i powołanie się na tę okoliczność w piśmie z tego samego dnia skierowanym do Urzędu Gminy. Fakt zawieszenia prowadzonej działalności nie zmienia bowiem przeznaczenia budynku. Ze znajdującego się w aktach podatkowych pisma Urzędu Miejskiego z [...] wynika ,że na dzień wydania tego pisma w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez ten Urząd figurują Z. K., G. K. oraz G. i Z. K. Wskazywane przez skarżącego w odwołaniu okoliczności zdewastowania budynków masarni w żaden sposób nie zostały wykazane. Pominięcie przez organy podatkowe tej okoliczności nie narusza więc przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedstawione natomiast na rozprawie zaświadczenia o osiąganych dochodach w latach 2001 do 2004 , czy też decyzja Burmistrza z [...] o wykreśleniu z ewidencji działalności gospodarczej nie świadczą o tym, że sporne budynki nie były w posiadaniu przedsiębiorcy w roku 2004, objętym zaskarżoną decyzją. Decyzja o wykreśleniu z ewidencji wywiera skutek z dniem jej wydania, brak natomiast dochodów z działalności gospodarczej nie zmienia przeznaczenia budynku. Pismo z 24 grudnia 2001r. skierowane do Urzędu Skarbowego o zaprzestaniu działalności gospodarczej jest zaś nowym dowodem nie powołanym w postępowaniu podatkowym, może więc ono ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania podatkowego, nie ma ono jednak wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji . Nie można więc uznać, by zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa. Skargę jako niezasadną należało więc na podstawie art. 151 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalić.