I SA/Sz 642/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący - Sędzia WSA Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 23 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] Nr [...] w podatku od nieruchomości za lata 2006- 2009 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pełnomocnik skarżącego W. S. wraz ze skargą na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia skarżącemu zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009, wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego podał, że wykonanie decyzji naraziłoby skarżącego na wyrządzenie znacznej szkody spowodowanej koniecznością zapłacenia podatku w bardzo dużej wysokości, przewyższającej aktualne możliwości skarżącego, co skutkować może prowadzeniem dolegliwego postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to NSA w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymaga zatem podania okoliczności, z którymi wiąże się szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, czego w przedmiotowym wniosku pełnomocnik nie uczynił. Wymogu takiego nie spełnia bowiem powołanie się na ogólne stwierdzenie, że skarżącemu zostanie wyrządzona szkoda poprzez zapłacenie podatku w dużej wysokości, jak również ewentualne zagrożenie dochodzenia tej należności w trybie egzekucyjnym. Pełnomocnik nie przedstawił sytuacji materialnej podatnika, zaś Sąd nie jest zobowiązany ustalać tych okoliczności we własnym zakresie, gdyż w istocie sprowadzałby się do uzupełniania za skarżącego uzasadnienia wniosku. Wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji.