I SA/Sz 642/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. sprawy ze skargi P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary porządkowej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S.(dalej: "SKO") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...], w przedmiocie nałożenia na P. z siedzibą w W. (dalej: bądź "Strona" bądź "Skarżąca") kary porządkowej w wysokości [...] zł. Powyższa kara porządkowa, jak wskazał organ, miała na celu zdyscyplinowanie Strony do wypełnienia wezwania organu podatkowego z dnia 29 października 2015 r. w zakresie wskazania przez Stronę numerów geodezyjnych budynków dla wyszczególnionych w pkt 3 wezwania obiektów. Uzasadniając powyższe żądanie, organ I instancji wskazał, że są to dane podstawowe i niezbędne do zadeklarowania nieruchomości w podatku od nieruchomości. Nadto zauważył, że numery ewidencyjne obiektów muszą być w posiadaniu Strony skoro przygotowała wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości wymagający od Strony uprzedniej, wnikliwej analizy dokumentów. Zażaleniem z dnia 8 lutego 2016 r. Strona zaskarżyła postanowienie organu I instancji domagając się jego uchylenia w całości. Zaskarżonemu postanowieniu Strona zarzuciła naruszenie art. 159 § 1 pkt 6 w zw. z art. 217 § 1 pkt 4 i 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.") w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 O.p. poprzez zastosowanie kary porządkowej w związku z wezwaniem z dnia 4 grudnia 2015 r. [...], które nie może być uznane za prawidłowe oraz naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 O.p. poprzez zastosowanie kary porządkowej w związku z wezwaniem zawierającym żądanie, którego Strona nie mogła spełnić w wyznaczonym terminie. Jednocześnie Strona wyjaśniła, że uchybienie przez organ normie art. 159 § 1 pkt 6 O.p. nastąpiło poprzez brak wskazania w wezwaniu skutków prawnych jego niewykonania. Strona zwróciła uwagę, że nie wskazanie numerów geodezyjnych budynków pozostaje bez znaczenia dla określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości, zaś organ zarówno w wezwaniu jak i postanowieniu, nie wskazał okoliczności będącej przedmiotem ustaleń za pomocą żądanych danych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. jako organ odwoławczy (dalej: "SKO"), utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, powołało treść art. 262 § 1 pkt 2 O.p. wskazując, że zgodnie z ww. przepisem zastosowanie przez organ podatkowy kary porządkowej uzależnione jest od wystąpienia dwóch przesłanek, tj. prawidłowego wezwania wymienionych w przepisie podmiotów do określonego zachowania oraz bezzasadnej odmowy przez wezwany podmiot złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności. Możliwość skierowania wezwania przez organ podatkowy do strony postępowania wynika zaś z art. 155 O.p. Jak ustaliło SKO w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy I instancji w prowadzonym (z wniosku strony) postępowaniu o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014 pismem z dnia 29 października 2015 r. wezwał Stronę do uzupełnienia i rozszerzenia otrzymanych w dniu 19 czerwca 2015 r., 02 lipca 2015 r., 10 sierpnia 2015 r. wyjaśnień i materiałów uzupełniających, poprzez m.in. (pkt 3 wezwania) wskazanie numerów geodezyjnych budynków dla wskazanych obiektów. W wezwaniu tym, organ pouczył Stronę, że niedopełnienie powyższego może skutkować zastosowaniem kary porządkowej zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 O.p. Strona w odpowiedzi na ww. wezwanie, pismem z dnia 29 października 2015 r. złożyła częściowe wyjaśnienia w zakresie punktów 1,2,4 i 5 wezwania. Jednocześnie Strona zwróciła się do organu I instancji z prośbą o przedłużenie terminu na odpowiedź w zakresie ww. pkt 3, podając, że wyznaczony w wezwaniu termin jest niewystarczający do jego wykonania w całości. Pismem z dnia 4 grudnia 2015 r. (doręczonym Stronie dnia 10 grudnia 2015 r.) organ przychylił się do ww. wniosku i wskazał, że oczekuje realizacji pkt 3 ww. wezwania w nieprzekraczalnym terminie do dnia 11 grudnia 2015 r. W tym samym piśmie, organ nawiązał do wezwania z dnia 24 lipca 2015 r. (również zawierającego pouczenie, że niedopełnienie jego wykonania może skutkować zastosowaniem kary porządkowej zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 O.p.) dotyczącego wykazu budowli zwolnionych, żądając od Strony uzupełnienia tabeli, tj. wskazania faktycznej powierzchni gruntów, fizycznie zajętych pod budowle infrastruktury kolejowej w m2, zakreślając termin do wykonania żądania do dnia 11 grudnia 2015 r. Organ odwoławczy wskazał następnie, że żądanie organu I instancji należało zakwalifikować jako żądanie złożenia wyjaśnień, a zatem mieszczące się w zakresie przedmiotowym obowiązków, które mogą być nałożone na podatnika w ramach art. 155 O.p. Dodał przy tym, że będące przedmiotem żądania organu I instancji informacje, pozostawały w bezpośrednim związku z przedmiotem postępowania podatkowego i były niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Organ I instancji, prawidłowo zastosował zatem art. 155 O.p., zaś wezwania spełniały wymogi formalne określone w art.159 O.p., a w szczególności wskazywały formę w jakiej należy złożyć wyjaśnienia, termin wypełnienia obowiązków i pouczenie o możliwości zastosowania kary porządkowej na podstawie art. 262 § 1 O.p. Odnosząc się do zarzutów Strony wskazujących na braki formalne pisma z dnia 4 grudnia 2015 r., organ odwoławczy zauważył, że pismo to nie stanowiło wezwania a jedynie odpowiedź na prośbę Strony dotyczącą przesunięcia terminu do dopełnienia czynności zawartych w pkt 3 wezwania organu z dnia 29 października 2015 r. Jak wskazało SKO pismo to stanowiło jednocześnie przypomnienie o niezrealizowaniu przez Stronę wezwania z dnia 24 lipca 2015 r. Tym ww. pismo z dnia 4 grudnia 2015 r. nie musiało spełniać wymogów art. 159 O.p. Organ zaznaczył także, że wniosek Strony o przedłużenie terminu do wykonania pkt 3 wezwania z dnia 29 października 2015 r., nie zobowiązywał organu do ponowienia wezwania w tym zakresie. W związku z powyższym SKO uznało za niezasadny zarzut Strony w zakresie naruszenia art. 159 § 1 pkt 6 w z w. z art. 217 § 1 pkt 4 i 6 O.p. w zw. z art. 262 § 1 pkt 2 O.p., poprzez zastosowanie kary porządkowej w związku z nieprawidłowym wezwaniem z dnia 4 grudnia 2015 r. W ocenie organu odwoławczego, w rozważanej sprawie spełniona została również druga przesłanka nałożenia kary porządkowej, tj. bezzasadna odmowa zastosowania się do treści wezwania, czyli złożenia wyjaśnień. Za niesporne bowiem organ uznał, że Strona nie wypełniła żądania organu w zakresie pkt 3 wezwania z dnia 29 października 2015 r. (nie wskazała numerów geodezyjnych budynków). Jak ponadto wskazało SKO, postępowanie w sprawie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty, toczy się z wniosku Strony od 5 stycznia 2015 r. zaś już w wezwaniu z dnia 31 marca 2015 r. organ I instancji informował, że wykazy przedstawione przez Stronę, nie zawierają wszystkich danych wynikających z załącznika ZN-1/A, który to załącznik jest integralną częścią deklaracji w sprawie podatku od nieruchomości, a więc także korekt tych deklaracji. Organ jednocześnie dopuścił sporządzenie załączników w formie wykazów, ale wskazał, że muszą one zawierać wszystkie dane z załącznika ZN-1/A. SKO podzieliło stanowisko organu I instancji, że numery geodezyjne budynków są podstawowymi danymi niezbędnymi do weryfikacji przedmiotu opodatkowania, skoro ustawodawca dane z ewidencji gruntów i budynków uważa za podstawę wymiaru podatku od nieruchomości. W tym stanie rzeczy SKO nie podzieliło zarzutów Strony, o braku wskazania Stronie powodów żądania wskazania numerów geodezyjnych budynków. SKO za bezpodstawny uznało również zarzut braku poinformowania Strony o przyczynie żądania wskazania powierzchni gruntu pod zabudowę i infrastruktury kolejowej, albowiem wyjaśnienia w tym zakresie zawarto w wezwaniu z dnia 24 lipca 2015 r. Organ odwoławczy zauważył, że postanowienie o nałożeniu kary porządkowej zostało wydane po dwóch miesiącach od doręczenia Stronie wezwania z dnia 29 października 2015 r. Strona miała zatem realną możliwość wykonania wezwania organu (nawet w sytuacji, gdy w dniu 10 grudnia 2015 r. pozyskała informację o przesunięciu terminu do wypełnienia wezwań do dnia 11 grudnia 2015 r.). W ocenie SKO, Strona wypełniła swoim zachowaniem dyspozycję art. 262 § 1 pkt 2 O.p., bezzasadnie odmawiając złożenia wyjaśnień, zaś wysokość orzeczonej przez organ I instancji kary, mieści się w granicach określonych przepisem art. 262 O.p. i jest uzasadniona. W skardze do tutejszego Sądu na ww. postanowienie SKO, Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia a także postanowienia organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zaskarżonemu postanowieniu zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: – art. 262 § 1 pkt 2 w zw. z art. 159 § 1 pkt 6 oraz w zw. z art. 217 § 1 pkt 4 i 6 O.p. poprzez zastosowanie kary porządkowej w związku z wezwaniem z 4 grudnia 2015 r. [...], które nie może być uznane za prawidłowe z powodu braków formalnych; – art. 262 § 1 pkt 2 O.p. poprzez zastosowanie kary porządkowej w związku z wezwaniem zawierającym żądanie, którego Strona nie mogła spełnić w wyznaczonym terminie; oraz przepisu prawa procesowego, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: – art. 121 § 1 pkt 2 w zw. z art. 155 § 1 O.p. poprzez prowadzenie, postępowania w sposób, który nie budzi zaufania do organów podatkowych. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca wskazała, że w sprawie nie została spełniona przesłanka "prawidłowego wezwania organu podatkowego", o której mowa w art. 262 § 1 pkt 2 O.p. W konsekwencji nie było podstaw do zastosowania tego przepisu i nałożenia na Skarżącą kary porządkowej. Skarżąca zakwestionowała stanowisko organów, zgodnie z którym wezwanie z dnia 4 grudnia 2015 r., nie było wezwaniem w rozumieniu art. 155 O.p., lecz nieformalnym "pismem" skierowanym do podatnika. Ponadto, jak wskazała Skarżąca, ww. wezwanie zostało jej doręczone dnia 10 grudnia 2015 r. zaś termin jego wykonania upływał dnia 11 grudnia 2015 r., co czyniło wykonanie wezwania niemożliwym. Zdaniem Skarżącej, ponieważ wezwanie zostało wydane w toku prowadzonego postępowania podatkowego, winno ono spełniać wymogi określone w art. 217 § 1 pkt 4 i 6 O.p., których jednakże nie spełniało (brak podstawy prawnej i pouczenia). Ponadto, w ocenie Skarżącej, żądane przez organ informacje są zbędne dla prowadzenia postępowania podatkowego a organ I instancji nie poczynił ustaleń, co do rodzaju i stopnia zawinienia przez Stronę oraz ewentualnych skutków, jakie pociąga w konkretnym przypadku uchybienie wezwaniu. Skarżąca zaakcentował również, iż nie można jej przypisać działania w celu opóźniania wydania rozstrzygnięcia w sprawie - tym bardziej, że dnia 24 lutego 2016 r. udzieliła odpowiedzi na wezwanie z dnia 29 października 2015 r. Końcowo Skarżąca zarzuciła przekroczenie przez organ I instancji uprawnień w ramach instytucji wezwania z art. 155 § 1 O.p. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie o nałożeniu na Skarżącą, kary porządkowej w trybie art. 262 § 1 O.p. Z treści ww. przepisu wynika, że strona, pełnomocnik strony, świadek lub biegły, którzy mimo prawidłowego wezwania organu podatkowego nie stawili się osobiście bez uzasadnionej przyczyny, mimo że byli do tego zobowiązani, lub bezzasadnie odmówili złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności, lub bez zezwolenia tego organu opuścili miejsce przeprowadzenia czynności przed jej zakończeniem, mogą zostać ukarani karą porządkową. Karę porządkową nakłada się w formie postanowienia, na które służy zażalenie (§ 5 art. 262 O.p.). Celem tej regulacji jest zdyscyplinowanie uczestników postępowania i wymuszenie posłuchu postanowieniom organów podatkowych. Równocześnie ma ona zapewnić sprawny przebieg postępowania i wydanie rozstrzygnięcia w przewidzianym ustawowo terminie (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Toruń 2007, tom II, s. 627 i n.). Wskazać bowiem należy, iż zgodnie z zasadą prawdy materialnej wyrażoną w przepisie art. 122 O.p. organ podatkowy, ma obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w związku z tym, że to podatnik najlepiej zna swoją sytuację prawną i faktyczną, w orzecznictwie i piśmiennictwie zwraca się uwagę na konieczność podejmowania przez podatnika współpracy z organami podatkowymi, w celu wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Dlatego też organ podatkowy został wyposażony w prawo żądania od uczestników postępowania złożenia wyjaśnień bądź udostępnienia rzeczy, celem dokonania oględzin. Strona postępowania ma zatem obowiązek przekazania na żądanie organu, będących w jej posiadaniu dowodów, informacji lub wyjaśnienia okoliczności istotnych dla sprawy. Wynika to jednoznacznie z przepisów art. 189 § 1 i 2, art. 191 i art. 192 O.p. W konsekwencji art. 189 O.p. należy interpretować łącznie z art. 155, a także z art. 187 § 1, art. 191 i art. 192 O.p.. Poprzez instytucję wezwania strony do określonego zachowania na podstawie art. 155 O.p., realizowany jest przez organ obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W sytuacji gdy strona nie stosuje się do wezwania organu, ma on prawo podjąć przewidziane prawem kroki zmierzające do uzyskania od niej wyjaśnień, czy przedstawienia dowodu. Kara porządkowa nakładana na podstawie art. 262 O.p. stanowi sankcję administracyjną. Zakres przedmiotowy stosowania kar porządkowych uregulowany został szczegółowo w art. 262 § 1-3 O.p. Zawarty w tych przepisach katalog zachowań uczestników postępowania jest katalogiem zamkniętym, co oznacza, że karanie karą porządkową innych zachowań jest niedopuszczalne. Jednocześnie każde z tych zachowań może stanowić samoistną podstawą orzeczenia kary. Mogą one również kumulatywnie stanowić podstawę wymiaru kary. Do katalogu tych zachowań zaliczono naruszenie obowiązku złożenia wyjaśnień, zeznań, wydania opinii, okazania przedmiotu oględzin lub udziału w innej czynności (art. 262 § 1 pkt 2 O. p.). Przesłanki uzasadniające w tym przypadku nałożenie kary porządkowej stanowią: a) naruszenie obowiązku złożenia zeznań lub wyjaśnień przez odmowę ich złożenia lub odmowę poddania się tym obowiązkom bez uzasadnionej przyczyny, b) kara porządkowa z tytułu naruszenia obowiązku złożenia zeznań lub wyjaśnień może być nałożona wyłącznie na stronę, pełnomocnika strony, świadka lub biegłego. Wezwanie do złożenia zeznań, wyjaśnień powinno zostać sporządzone zgodnie z regułami wyrażonymi w art. 155 i n. O.p. Równocześnie przepis ten wyznacza granice, w jakich organ może wezwać strony lub inne osoby. Granicę tę stanowi niezbędność złożenia zeznań lub wyjaśnień przez wskazaną osobę (stronę, świadka) dla wyjaśnienia lub rozstrzygnięcia sprawy (art. 155 § 1 w związku z art. 159 § 1 pkt 1-5 O. p.). W wezwaniu należy również pouczyć osobę wezwaną o skutkach prawnych niezastosowania się do tego wezwania. Brak pouczenia o konsekwencjach niezastosowania się do jego treści powoduje wyłączenie odpowiedzialności osoby wezwanej za niedopełnienie nałożonego na nią obowiązku. Do konsekwencji tych należy zaliczyć możliwość nałożenia kary porządkowej. O możliwości jej zastosowania, w przypadku niezastosowania się do treści wezwania, strona lub inny uczestnik postępowania powinni zostać pouczoeni w samej treści wezwania (art. 159 § 1 pkt 6 w związku z art. 262 § 1 pkt 1 O. p.). W niniejszej sprawie nie jest sporne, iż do czasu wydania przez organ I instancji postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, Skarżąca nie wykonała w całości (pkt 3 wezwania) wezwania organu z dnia 29 października 2015 r., albowiem jak sama przyznaje, wezwanie to wykonała dopiero dnia 24 lutego 2016 r. Problemem spornym jest natomiast kwestia, czy w sprawie zostały spełnione przesłanki nałożenia kary porządkowej. W ocenie Skarżącej, wezwanie z dnia 4 grudnia 2015 r. nie może być uznane za prawidłowe z powodu braków formalnych, wobec czego nie została spełniona przesłanka prawidłowego wezwania, wynikająca z art. 262 O.p. Zdaniem zaś organu, w rozpoznawanej sprawie obie przesłanki nałożenia kary porządkowej a wynikające z art. 262 O.p., tj.: prawidłowe wezwanie oraz bezzasadna odmowa złożenia wyjaśnień, zostały spełnione. Sąd w zaistniały sporze, rację przyznał organowi. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca w związku z wniesionym wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014, została prawidłowo wezwana do uzupełnienia i rozszerzenia otrzymanych wyjaśnień i materiałów, poprzez dostarczenie szczegółowo wykazanych w wezwaniu z dnia 24 lipca 2015 r. (doręczonym pełnomocnikowi w dniu 29 lipca 2015 r.) informacji. W wezwaniu tym, organ pouczył Stronę, że niedopełnienie powyższego może skutkować zastosowaniem kary porządkowej zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 O.p. Następnie kolejnym wezwaniem z dnia 29 października 2015 r., organ wezwał Skarżącą do uzupełnienia i rozszerzenia, otrzymanych w dniu 19 czerwca 2015 r., 2 lipca 2015 r., 10 sierpnia 2015 r. wyjaśnień i materiałów uzupełniających poprzez m.in. wskazanie numerów geodezyjnych budynków dla wymienionych obiektów (pkt 3 wezwania) w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Jak jednoznacznie wynika z treści zaskarżonego postanowienia, zostało ono wydane w wyniku nie zrealizowania przez Skarżącą pkt 3 ww. wezwania z dnia 29 października 2016 r. nie zaś, jak utrzymuje Skarżąca braku realizacji pisma z 4 grudnia 2015 r. W ocenie Sądu, treść wezwania organu z ww. daty, jednoznacznie potwierdza, że spełniało wymogi formalne określone w art. 159 O.p., a w szczególności wskazywało formę, w jakiej należy złożyć wyjaśnienia, termin wypełnienia obowiązków oraz pouczenie o możliwości zastosowania kary porządkowej, na podstawie art. 262 § 1 pkt 1 O. p. Przedmiotowym wezwaniem, organ zobowiązał Skarżącą do szczegółowego złożenia wyjaśnień w związku z prowadzonym postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2009-2014. Skoro Skarżąca w prowadzonym postępowaniu podatkowym, wykazała w załączniku ZN-1/B, powierzchnię gruntów zwolnionych od opodatkowania, na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którym, od podatku od nieruchomości zwalnia się budowle wchodzące w skład infrastruktury kolejowej w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1435 mm, to tym samym Skarżąca powinna, wobec istniejących wątpliwości organu i na jego wezwanie, złożyć wyjaśnienia oraz dokumenty dotyczące budowli korzystających ze zwolnienia, które zajmują przedmiotowe grunty. W ocenie Sądu, informacje będące przedmiotem żądania organu I instancji pozostawały w bezpośrednim związku z przedmiotem postępowania podatkowego i były niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Dlatego też, organ I instancji prawidłowo wystosował do Skarżącej wezwanie na podstawie art. 155 O.p., realizując tym samym pierwszą przesłankę nałożenia kary porządkowej. Ponadto jak wynika z akt sprawy, w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 29 października 2015 r., Skarżąca złożyła pismo z dnia 12 listopada 2015 r., udzielające informacji w zakresie punktu 1,2,4 i 5 wezwania. Równocześnie Skarżąca zwróciła się z prośbą o przedłużenie terminu odpowiedzi w zakresie pkt 3 wezwania, wskazując, iż wyznaczony termin był niewystarczający. Pismem z dnia 4 grudnia 2015 r., (doręczonym dnia 10 grudnia 2015 r.) organ przychylił się do wniosku Skarżącej i wskazał, że oczekuje realizacji pkt 3 wezwania z dnia 29 października 2015 r., w nieprzekraczalnym terminie do dnia 11 grudnia 2015 r. W tym samym piśmie, organ nawiązał do ww. wezwania z dnia 24 lipca 2015 r. dotyczącego wykazu budowli zwolnionych żądając od strony uzupełnienia tabeli, tj. wskazania faktycznej powierzchni gruntów, fizycznie zajętych pod budowle infrastruktury kolejowej w m2, zakreślając termin do wykonania żądania do 11 grudnia 2015 r. W ocenie Sądu, wobec powyższych okoliczności, za nieuprawnione i nieznajdujące oparcia w stanie faktycznym sprawy, uznać należy twierdzenie Skarżącej, iż pismo organu z dnia 4 grudnia 2015 r. o przedłużeniu terminu do wykonania ww. wezwania z dnia 29 października 2015 r. stanowiło wezwanie organu w rozumieniu art. 155 O.p. Twierdzeniu Skarżącej przeczy bowiem treść ww. pisma z dnia 4 grudnia 2015 r. W ocenie Sądu, przedmiotowe pismo, co jednoznacznie wynika z jego treści, stanowi jedynie pismo informacyjne, stanowiące odpowiedź organu na wniosek Skarżącej dotyczący przedłużenia terminu wykonania zobowiązania ujętego w pkt 3 wezwania z dnia 29 października 2015 r., oraz przypomnienie o niezrealizowaniu wezwania z dnia 24 lipca 2015 r. Wobec powyższego Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnoszących się do braku formalnej prawidłowości wezwania organu, które to zarzuty Skarżąca odnosiła w istocie do ww. pisma z dnia 4 grudnia 2015 r. Sąd podkreśla, że zarówno wezwanie z dnia 29 października 2015 r. jak i wezwanie z dnia 24 lipca 2015 r. powyższe wymogi formalne spełniają w całości. Za bezzasadny, w ocenie Sądu, uznać należało także zarzut skargi w zakresie naruszenia art. 262 § 1 pkt 2 O.p. poprzez zastosowanie kary porządkowej w związku z wezwaniem zawierającym żądanie niemożliwe do wykonania w wyznaczonym terminie. Jak bowiem wynika z akt sprawy, pomimo przedłużenia przez organ terminu realizacji pkt 3 wezwania do dnia 11 grudnia 2015 r. (pismem doręczonym Skarżącej 10 grudnia 2015 r.), organ z wydaniem postanowienia o nałożeniu kary porządkowej, czekał aż do 29 stycznia 2016 r. Tym samym Sąd uznał, iż organ uwzględnił fakt, że ostateczny czas wyznaczony Skarżącej do wykonania pkt 3 wezwania z dnia 29 października 2015 r. (z uwagi na doręczenie Skarżącej pisma o przedłużeniu terminu dzień przed jego upływem) mógł okazać się niewystarczający do wykonania wezwania. Ponieważ jednak, pomimo uwzględnienia wniosku o przedłużenie terminu do wykonania nałożonych obowiązków w zakresie pkt 3 wezwania z dnia 29 października 2015 r., Skarżąca go nie wykonała ani w wyznaczonym terminie (11 grudnia 2015 r.) ani w terminie późniejszym (uczyniła to dopiero dnia 24 lutego 2016 r. po wydaniu postanowienia o nałożeniu kary porządkowej), to zasadnie organ podatkowy - wobec braku dokumentów i wyjaśnień umożliwiających przeprowadzenie postępowania podatkowego - nałożył na Skarżącą karę porządkową. Brak odpowiedzi Skarżącej na wezwanie organu jak i jakichkolwiek pism w tym zakresie informujących o niemożliwości bądź trudnościach w wykonaniu wezwania wypełniło drugą przesłankę zawartą w art. 262 § 1 pkt 2 O.p. Konsekwencją tego było prawidłowe stwierdzenie organu podatkowego, że pod pojęciem "bezzasadnej odmowy" należy rozumieć również bierne niezastosowanie się do treści odpowiedniego wezwania, bez wskazania przyczyny. Przy czym podkreślić należy, iż oceny tej nie może zmienić wskazywany przez Skarżącą brak zasadności zastosowania wezwania przez organ. W ocenie Sądu, strona nie ma bowiem kompetencji do samodzielnej oceny merytorycznej zasadności wezwania i zastosowania się do niego tylko w przypadku uznania przez nią, iż jest ono zasadne. Tym samym, w ocenie Sądu, organy nie naruszyły w rozpoznawanej sprawie ani przepisów prawa materialnego ani przepisów procesowych, w tym przepisów wskazanych w zarzutach skargi. Okoliczność, że Skarżąca nie podziela stanowiska organu w kwestii zasadności dostarczenia wskazywanych przez organ dokumentów, nie świadczy o naruszeniu przez organy przepisów art. 121 w zw. z art. 155 § 1 O.p. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie, art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.