I SA/Sz 646/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi W.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 oddala skargę Dyrektor [...]zaskarżoną decyzją z 8 czerwca 2010 r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję Kierownika [...]z 11 marca 2010 r. nr [...] odmawiającą przyznania W W jednolitej płatności obszarowej i nakładającą sankcję w wysokości [...] zł. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu 15 maja 2009 r. do Biura [...] wpłynął wniosek W W o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok [...] Producent w złożonym wniosku zadeklarował do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego działkę rolną o oznaczeniu "B", o powierzchni[...]. Dalej, w decyzji wskazano, że 3 sierpnia 2009 r. w gospodarstwie wnioskodawcy została przeprowadzona kontrola na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą inspekcji terenowej. Inspektorzy stwierdzili, iż na zadeklarowanej powierzchni działki rolnej o oznaczeniu "B" zaniechano prowadzenia działalności rolniczej (kod[..]). Inspektorzy przeprowadzający kontrolę stwierdzili także, iż powierzchnia działki rolnej o oznaczeniu "B" jest większa niż zadeklarowana we wniosku, bowiem zadeklarowano powierzchnię [...]ha a stwierdzono powierzchnię [...](kod [...] Następnie, organ odwoławczy wskazał, że w dniu 30 grudnia 2009 r. w gospodarstwie W W przeprowadzona został kontrola w zakresie wzajemnej zgodności. [...]na Miejscu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przeprowadzający kontrolę stwierdzili na całej powierzchni zadeklarowanej działki rolnej "B" niezgodność z normami N1 i N1.1 (grunt orny nie jest uprawiany lub nie jest ugorowany). Po każdej kontroli przesłano stronie protokół, w którym umieszczono pouczenie o możliwości wniesienia uwag do protokołu z czynności kontrolnych. Następnie, organ odwoławczy podał, że decyzją z [...]r. nr [...] odmówiono W W przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok [...] nakładając sankcję w wysokości [...] zł, potrącaną z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych. Producent nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie ww. decyzji. W uzasadnieniu strona podniosła, że uzasadnienie decyzji jest niezrozumiałe oraz podkreślił, że powierzchnia wskazana we wniosku jest taka sama jak w latach poprzednich, a nadto nie było żadnych zmian w sposobie wykorzystywania zadeklarowanych działek. Organ odwoławczy, utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji, wskazał, że słusznie Kierownik [...] oparł się na wynikach kontroli na miejscu w zakresie kwalifikowalności powierzchni oraz kontroli w zakresie wzajemnej zgodności, przeprowadzonych na działkach zadeklarowanych przez W W we wniosku o przyznanie płatności do gruntów na rok [...] W dalszej kolejności organ odwoławczy, odnosząc się do jednolitej płatności obszarowej, zwrócił uwagę na to, że w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie W W w dniu 3 sierpnia 2009 r. ustalono rozbieżności pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a stwierdzoną w trakcie kontroli. Wyliczona procentowa różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w wyniku prowadzonego postępowania wynosiła[...] , co wynikało z faktu, że na gruntach zgłoszonych do płatności zaniechano prowadzenia działalności rolniczej. Organ drugiej instancji powołując się następnie na treść art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania wzajemnej współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.), przedstawił sposób ustalenia kwoty sankcji ze względu na różnice pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną w wyniku kontroli. W dalszej części swojej decyzji organ odwoławczy pouczył, że zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) Nr 885/2006 kwota sankcji będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Jeżeli w tych latach przyznane płatności nie pozwolą na pełną kompensację kwoty sankcji, pozostałe saldo zostanie anulowane. Następnie, odniesiono się do kwestii prawidłowego przeprowadzenia kontroli na miejscu, wskazując, że została ona przeprowadzona rzetelnie, przez posiadających odpowiednie wykształcenie i kwalifikacje inspektorów terenowych, a jej wyniki nie budzą wątpliwości. Podkreślono, że ustalenia poczynione przez inspektorów terenowych potwierdziła załączona do protokołu dokumentacja fotograficzna, świadcząca o tym, że na działce rolnej o oznaczeniu B znajdują się samosiejki drzew, wieloletnie chwasty, oraz pozostałości zeschniętych roślin, które jednoznacznie dowodzą, iż zaniechano prowadzenia na tym gruncie działalności rolniczej. Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez stronę w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, iż nie negował powierzchni działki zadeklarowanej przez W W lecz stwierdził, iż do zadeklarowanej powierzchni nie należy się płatność, ponieważ na powierzchni działki rolnej "B" nie jest prowadzona działalność rolnicza, co jest warunkiem koniecznym do otrzymania płatności. Ponadto, organ drugiej instancji wskazał, iż do wyliczenia powierzchni uprawnionej do płatności stosowana jest powierzchnia PEG, której wartość jest ustalona na podstawie ortofotomapy. Natomiast dane z ewidencji gruntów i budynków, na które powoływała się strona w odwołaniu zostały wykorzystywane jedynie w zakresie identyfikacji i lokalizacji przestrzennej działki rolnej oraz powierzchni całkowitej działki ewidencyjnej z ww. urzędowego rejestru. Powoływanie się przez stronę, na wypis z rejestru gruntów oraz wypis z księgi wieczystej jest zatem bezzasadne, gdyż nie można w sensie prawnym utożsamiać pojęcia działki ewidencyjnej z pojęciem działki rolnej zdefiniowanym dla potrzeb problematyki dopłat. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S (sygn. akt I SA/Sz 319/09). Ponadto, organ odwoławczy podkreślił, że definicja gruntów rolnych kwalifikujących się do płatności bezpośrednich, na podstawie której wyznaczana jest powierzchnia PEG, podana została w art. 124 ust. 2 rozporządzenia Rady Nr 73/2009, różni się od definicji użytków rolnych określonych w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454, ze zm.), na podstawie której określane są powierzchnie użytków rolnych w ewidencji gruntów i budynków. A zatem, powierzchnie użytków rolnych określone w powyżej wspomnianej ewidencji nie mogą stanowić powierzchni referencyjnej dla jednolitej płatności obszarowej. Reasumując, organ odwoławczy wskazał, iż brak jest przesłanek uzasadniających uchylenie decyzji Kierownika [...] Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem W W wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S, podnosząc, że nie zgadza się z zaskarżoną decyzją w całości. W ocenie skarżącego decyzja organu odwoławczego narusza stan prawny i powinna zostać zmieniona. W odpowiedzi na skargę Dyrektor [...]wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2011 r. odniósł się do stanowiska organu odwoławczego zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę, zarzucając brak rzetelnej oceny zgromadzonego materiału. Skarżący podniósł także, że co roku w Oddziale[..] , wypełniając formularze i deklarując powierzchnię do dopłat, wskazywał, że grunt ten to łąka i pastwisko, "które poza koszeniem, wypasaniem i pielęgnacją drzew nie jest inaczej uprawiane". W dalszej części pisma procesowego strona zwróciła się o zobowiązanie organu odwoławczego do złożenia wyjaśnień m.in. w kwestii dotyczącej podmiotu uprawnionego do zlecenia kontroli i jej kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, w celu wyeliminowania z obrotu aktu prawnego wydanego przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak również ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a - c ww. ustawy). Po przeprowadzonej sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie Dyrektora [...] nie narusza przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy ani prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy słusznie organ odwoławczy odmówił przyznania płatności W W i nałożył określone sankcje wobec stwierdzenia, że na zadeklarowanej działce rolnej nie jest prowadzona działalność rolnicza. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. nr 10, poz. 76) rolnikowi przysługuje jednolita płatność obszarowa do będącej w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, powierzchni gruntów rolnych wchodzących w skład gospodarstwa rolnego, kwalifikujących się do objęcia tą płatnością zgodnie z art. 124 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 73/2009, jeżeli: 1) posiada w tym dniu działki rolne o łącznej powierzchni nie mniejszej niż określona dla Rzeczypospolitej Polskiej w załączniku nr VII do rozporządzenia nr 1121/2009, z tym że w przypadku zagajników, o krótkiej rotacji, działka rolna powinna obejmować jednolitą gatunkowo uprawę o powierzchni co najmniej 0,1 ha; 2) wszystkie grunty rolne są utrzymywane zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 2a) przestrzega wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności; 3) został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Na podstawie art. 124 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U.UE.L.09.30.16) powierzchnia użytków rolnych nowego państwa członkowskiego innego niż B i R, objętego systemem jednolitej płatności obszarowej stanowią część jego wykorzystywanej powierzchni użytków rolnych, które w dniu 30 czerwca 2003 r. utrzymane były w dobrej kulturze rolnej bez względu na to, czy były w tym dniu wykorzystywane do produkcji, oraz w stosownych przypadkach, dostosowaną zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminującymi kryteriami ustanowionymi przez to nowe państwo członkowskie po zatwierdzeniu przez Komisję. W myśl art. 23 ww. rozporządzenia w przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego (...), i gdy taka niezgodność jest wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać rolnikowi składającemu wniosek o pomoc w danym roku kalendarzowym, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane temu rolnikowi po zastosowaniu do niego art. 7, 10 i 11, zmniejsza się lub wyklucza zgodnie z zasadami szczegółowymi określonymi w art. 24. Zgodnie z art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. WE Nr L 141 z 30.04.2004 r. str. 18 ze zm.) Jeśli dla danej grupy upraw obszar zadeklarowany na cele jakichkolwiek systemów pomocy obszarowej, z wyjątkiem skrobiowych odmian ziemniaka, nasion i tytoniu, jak przewidziano w tytule IV rozdział 1 sekcja 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i w tytule IV rozdział 10c rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 przekracza obszar stwierdzony zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia, wysokość pomocy oblicza się na podstawie obszaru stwierdzonego, pomniejszonego o dwukrotność stwierdzonej różnicy, jeśli różnica ta wynosi więcej niż 3% lub dwa hektary, ale nie więcej niż 20% obszaru stwierdzonego. Jeśli różnica ta przekracza 20% obszaru stwierdzonego, dla danej grupy upraw nie zostanie przyznana żadna pomoc obszarowa. Jeśli różnica ta przekracza 50%, rolnik będzie również wyłączony z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym a stwierdzonym zgodnie z art. 50 ust. 3 i 5 niniejszego rozporządzenia. Kwota ta zostaje odliczona zgodnie z art. 5b rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006. Jeśli niemożliwe jest odliczenie tej kwoty w całości zgodnie z tym artykułem w ciągu trzech kolejnych lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym dokonano ustalenia, saldo pozostałe do spłaty zostaje anulowane. Jak wynika z powyższej regulacji prawnej producent rolny, aby otrzymać jednolite płatności obszarowe, musi zadeklarować we wniosku te grunty rolne, wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, które kwalifikują się do objęcia ww. płatnością, czyli mogą to być jedynie użytki rolne, które były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej na dzień 30 czerwca 2003 r. oraz w czasie składania wniosku o przyznanie płatności. W razie nieprzestrzegania przez producenta rolnego przepisów dotyczących zasad dobrej kultury rolnej, organ odmawia przyznania płatności do gruntów lub przyznaje zmniejszoną płatność czy też nakłada sankcje. Pojęcie działki rolnej zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 7 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2004 r. nr 10, poz. 76), jako zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona jedna uprawa o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład gospodarstwa rolnego. We wniosku o przyznanie płatności wnioskodawca jest bowiem zobowiązany do złożenia oświadczenia m.in. o powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej. Działki rolne, ze względu na zmienny charakter, nie są przedmiotem wpisu do ewidencji gruntów, ani innych rejestrów, czy też danych podanych w akcie notarialnym. Producent rolny we wniosku o przyznanie płatności jest natomiast zobowiązany podać zarówno działki rolne (ich powierzchnię, prowadzoną na nich uprawę), jak i działki ewidencyjne, na których są one położone. Dlatego też podanie przez rolnika we wniosku o przyznanie płatności powierzchni gruntów zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów nie oznacza, że wniosek został złożony poprawnie. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, W W we wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2009, złożonym w dniu 15 maja 2009 r. w Biurze [...]ubiegał się o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, deklarując do płatności działkę rolną o oznaczeniu "B", o powierzchni 1,22 ha. W wyniku przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego kontroli na miejscu stwierdzono, że na zadeklarowanej działce nie jest prowadzona działalność rolnicza, a rzeczywista powierzchnia działki jest większa od wskazanej we wniosku. W ocenie Sądu słusznie organ uznał, że skoro powierzchnia deklarowana we wniosku wynosiła 1,22 ha, a w toku kontroli na miejscu stwierdzono, że ze względu na brak działalności rolniczej do przyznania jednolitej płatności obszarowej nie zakwalifikowano żadnej powierzchni, to różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną wynosiła 1,22 ha. Wobec tego organ prawidłowo wyliczył procentową różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną w trakcie kontroli, tj. 100%. W związku z tym zasadnie wyliczono też kwotę sankcji w wysokości [...]zł. Według Sądu, organ trafnie stwierdził, że sporna działka nie spełnia wymogów prawnych kwalifikujących do płatności, gdyż w sprawie znalazł zastosowanie powołany wyżej przepis 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji oraz art. 7 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, stosownie do którego odmawia się przyznania płatności bezpośredniej, a na rolnika nakłada się sankcje. Odnosząc się do zawartych w piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2011 r. zarzutów dotyczących kontroli należy wskazać, że skarżącemu znane były zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności na rok 2009, o czym świadczy podpis skarżącego pod oświadczeniem znajdującym się we wniosku. Wiedział on także, że w toku postępowania administracyjnego może złożyć zastrzeżenia do protokołu z kontroli zgodnie z art. 31 ust. 7 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ponadto zauważyć należy, iż na każdy rok składa się odrębny wniosek i kontrole administracyjne, czy też kontrole na miejscu dotyczą tylko wniosku za dany rok, nie można ich zatem odnosić do wniosków składanych w przeszłości. Zdaniem Sądu, dokonując oceny wyników kontroli organ zasadnie, oparł się na protokole z załącznikami w postaci zdjęć obrazujących stan działki, na których widać, że na spornej działce znajdują się samosiejki drzew, wieloletnie chwasty oraz pozostałości zeschniętych roślin, które świadczą, iż zaniechano prowadzenia działalności rolniczej na tym gruncie. W ocenie Sądu nie było również przeszkód do zastosowania przez organy przy ocenie wniosku kontroli metodą F. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przeprowadza na podstawie art. 30 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego kontrole administracyjne i kontrole na miejscu określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 ustawy. W artykule tym jest mowa m.in. o rozporządzeniu nr 1782/2003 zastąpionym przez Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. U. UE. L. 09.30.16). Zgodnie z art. 20 ust. 2 tego rozporządzenia państwa członkowskie mogą korzystać z technik teledetekcji i globalnego systemu nawigacji satelitarnej w celu przeprowadzania kontroli działek rolnych na miejscu. Natomiast stosownie do art. 32 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. U. UE. L. 04.141.18 ze zm.), mającego zastosowanie do wniosku złożonego na 2009 r., kontrole na miejscu metodą teledetekcji przeprowadza się w ten sposób, że przeprowadza się fotointerpretację obrazów satelitarnych lub zdjęć lotniczych wszystkich działek rolnych wniosku podlegającego kontroli w celu rozpoznania pokrycia gruntu i pomiaru powierzchni, a nadto przeprowadza się fizyczne inspekcje terenowe na wszystkich działkach rolnych, których fotointerpretacja nie umożliwia zweryfikowania dokładności deklaracji w sposób, który zadowalałby właściwe organy. Na koniec zauważyć wypada, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wszystkich wymogów określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Należy zauważyć, że organ odwoławczy, podając jako podstawę prawną wydanej decyzji m.in. ustawę z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wparcia bezpośredniego, powołał jedynie nazwę aktu normatywnego, bez wskazania konkretnej jednostki redakcyjnej tego aktu. Wskazać także należy, że uzasadnienie prawne jest istotnym elementem decyzji, które zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa (ze wskazaniem konkretnych jednostek redakcyjnych aktu prawnego i ich treści). Uzasadnienie służy wyjaśnieniu rozstrzygnięcia stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2001 r., II SA 924/01, LEX nr 81816). Przedstawione przez organ w uzasadnieniu decyzji argumenty powinny nie tylko umożliwić odtworzenie procesu stosowania prawa przez organ, co pozwoli na przeprowadzenie sądowej kontroli legalności rozstrzygnięcia, lecz także wpłynie na przekonanie strony o jej zasadności. Prawidłowość sformułowania rozstrzygnięcia (osnowy decyzji) musi być rozpatrywana w kontekście tych przepisów prawa materialnego, które zostały przyjęte przez organy jako podstawa prawna rozstrzygnięcia. Naruszenie zatem powyższych zasad przez organy w niniejszej sprawie stanowi wprawdzie naruszenie przepisów procesowych, jednakże nie miało ono wpływu na wynik sprawy, a zatem nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Reasumując, należy podkreślić, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do nieprawidłowości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w S na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji