I SA/Sz 650/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej G W od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 stycznia 2013 r. odrzucającego skargę G W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty oraz umorzenia zaległości z tytułu opłaty za zajęcie pasa drogowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę G W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty oraz umorzenia zaległości z tytułu opłaty za zajęcie pasa drogowego. Rozstrzygnięcie to zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 11 stycznia 2013 r. wraz z pouczeniem, że przysługuje na nie skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem, za pośrednictwem WSA w Szczecinie. Skarga kasacyjna złożona po upływie tego terminu zostanie odrzucona. Stronę pouczono także, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez pełnomocnika będącego adwokatem lub radcą prawnym, albo doradcą podatkowym – w sprawach obowiązków podatkowych lub rzecznikiem patentowym – w sprawach własności przemysłowej. Poinformowano, że skarga kasacyjna sporządzona przez podmiot nieuprawniony będzie odrzucona bez merytorycznego rozpoznania. G W został również pouczony o możliwości przyznania prawa pomocy w tym zakresie. W piśmie nadanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w dniu 13 lutego 2013 r., została sformułowana skarga kasacyjna sporządzona osobiście przez G W. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wymogu tego nie stosuje się zgodnie z § 2 tego przepisu tylko wtedy, gdy skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Ponadto z godnie z § 3, w sprawach obowiązków podatkowych i celnych oraz w sprawach egzekucji administracyjnej związanej z tymi obowiązkami skarga kasacyjna może być sporządzona w przez doradcę podatkowego, natomiast w sprawach własności przemysłowej przez rzecznika patentowego. Sporządzenie skargi kasacyjnej przez osobę mającą kwalifikacje wymagane ww. art. 175 p.p.s.a. przesądza o jej dopuszczalności. Nadto, stosownie do treści art. 177 §1 p.p.s.a., skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Art. 178 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając na uwadze treść ww. przepisów należy przede wszystkim podkreślić, że w omawianej sprawie skarga kasacyjna nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika. Sporządzenie tego środka odwoławczego przez samą stronę jest natomiast błędem, który nie podlega usunięciu w trybie art. 49 p.p.s.a. i powoduje konieczność odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia z dnia 28 stycznia 2004 r., FSK 3/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaga jeszcze zauważenia, że skarga kasacyjna G W została wniesiona z uchybieniem ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Postanowienie z dnia 3 stycznia 2013 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 11 stycznia 2013 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał zatem 2 lutego 2013 r. Ponieważ była to sobota, to mając na względzie treść art. 83 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, w okolicznościach sprawy ostatnim dniem na wniesienie skargi kasacyjnej był 4 luty 2013 r. Skarga kasacyjna została natomiast wniesiona do WSA w Szczecinie 13 lutego 2013 r., a więc z uchybieniem ww. terminu. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na zasadzie art. 178 p.p.s.a.