I SA/Sz 650/17

Dnia 7 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpatrzeniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie ze skargi A. Ś. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym p o s t a n a w i a oddalić wniosek. A. Ś. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...], którym uchylono w całości postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Jednocześnie, strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, (cyt.) "ze względu na: 1) ważny interes zobowiązanego podatnika albowiem wykonanie tak rażąco wadliwych postanowień organu I Instancji oraz organu II Instancji spowoduje zagrożenie zdrowia i życia w związku z zajętymi środkami oraz warunkami życia zobowiązanie poniżej minimum egzystencji. 2) rażące i oczywiste błędy organu skarbowego I i II instancji, mające wpływ na wynik sprawy albowiem nawet zakładając przekroczenie terminu do wniesienia zarzutów winny rozpoznać pismo zobowiązanej jako wniosek o umorzenie postępowania w związku z nieistnieniem zobowiązania". W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca wskazała na okoliczność naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego i procesowego oraz na zasady odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W myśl zaś art. 61 § 5 p.p.s.a., postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów dotyczy tylko takich sytuacji, w których akt organu administracyjnego nakłada na stronę określone obowiązki i gdy wykonanie rozstrzygnięcia organu może spowodować wystąpienie po stronie skarżącego znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Innymi słowy, przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie te akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W piśmiennictwie wskazuje się, że wykonanie dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostaną na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 295-296). Przez wykonanie aktu administracyjnego należy bowiem rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 224-225; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 3139/13, LEX nr 1420326). W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji, podjętych w trybie art. 34 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.), w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Przy czym zaskarżone postanowienie posiada cechy rozstrzygnięcia procesowego, gdyż aktem tym uchylono postanowienie organu pierwszej instancji i przekazano temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazane postanowienia nie posiadają zatem przymiotu wykonalności; nie rodzą one żadnych praw, jak też nie nakładają na stronę obowiązków nadających się do wykonania. Zarówno ich treść, jak i obowiązujące przepisy prawa nie wiążą z ich wydaniem konieczności zrealizowania określonego stanu rzeczy. Tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania. Natomiast na tle oceny strony skarżącej, że postanowienia organów obu instancji są wadliwe (niezgodne z przepisami prawa materialnego i procesowego), Sąd dodatkowo zauważa, że rozpoznając wniosek w przedmiocie wstrzymania wykonania postanowienia, nie dokonuje oceny zasadności skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. W innym przypadku Sąd, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności aktu administracyjnego, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.