I SA/Sz 651/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Alicja Polańska, Protokolant Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. W postanowieniu z [...] r. o nr[...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), w związku z art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2 oraz § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), po rozpoznaniu sprawy na skutek zażalenia wierzyciela - W.G.B., wniesionego pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] r., znak: [...] w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [....] wobec majątku zobowiązanego - S.J., Dyrektor Izby Skarbowej w S. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. na wniosek W.G.B., prowadził postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] którym, postanowieniem z dnia [...]., sygn. akt [...] , Sąd Rejonowy Wydział I Cywilny w G. nadał klauzulę wykonalności przeciwko małżonce zobowiązanego - S.J. z ograniczeniem jej odpowiedzialności do majątku objętego ustawową wspólnością majątkową. Pismem z 10 marca 2011 r., jak następnie wskazał organ, S. J., powołując się na art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwanej dalej u.p.e.a., złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie ww. tytułów wykonawczych w związku z przedawnieniem się zobowiązań podatkowych. Ponadto, ww. wskazała, iż zobowiązania podatkowe objęte wymienionymi tytułami wykonawczymi dotyczą lat 2001 — 2002 i wymierzone zostały S. J., w stosunku do niej natomiast nie podejmowano żadnych czynności, które mogłyby spowodować przerwanie lub zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Mając na uwadze powyższe, organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi, W. G. B., pismem z 21 marca 2011 r., uzupełnionym następnie pismem z 8 kwietnia 2011 r., podtrzymał stanowisko o istnieniu obowiązku podatkowego wobec S.J., wskazując, że egzekucja może być dalej prowadzona również w stosunku do żony zobowiązanego - S.J.. Jak następnie wskazano w uzasadnieniu omawianego rozstrzygnięcia, postanowieniem z [...] r., nr [...] wydanym w oparciu o art. 59 § 3 i art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] z uwagi na przedawnienie zobowiązania podatkowego. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, pismem z dnia 20 kwietnia 2011 r., W. G. B. złożył zażalenie na ww. postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Uzasadniając swoje żądanie, wierzyciel zarzucił zaskarżonemu postanowieniu rażące naruszeniem przepisów prawa, a w szczególności art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, a następnie wskazał, że bieg terminu przedawnienia został przerwany 20 stycznia 2004 r., a następnie 20 lutego 2004 r., kiedy to Urząd Skarbowy w G. pojął czynności egzekucyjne do majątku S.J.. Po tych dniach, w ocenie wierzyciela, termin przedawnienia biegnie na nowo od następnego dnia następującego po dniu w którym, zastosowano środek egzekucyjny. Zdaniem W.G.B. zatem, od dnia 20 lutego 2004 r. organ egzekucyjny nie podjął żadnych czynności egzekucyjnych do majątku dłużnika pomimo, że dłużnik S. J. posiadał gospodarstwo rolne, które aktem notarialnym nr [..] z dnia 23 kwietnia 2007 r. przekazał na rzecz swojej synowej - J.J.. Wierzyciel w złożonym zażaleniu podniósł także, że wielokrotnie składał wnioski do Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o podjęcie czynności egzekucyjnych do majątku dłużnika, na które nie otrzymywał odpowiedzi. Dopiero pismem z 25 stycznia 2010 r. organ egzekucyjny zajął stanowisko wskazując, że S.J.nie posiada majątku, a przedmioty ruchome będące w jego posiadaniu nie wystarczą na pokrycie długu. W ocenie wierzyciela jednak, zajęcie rzeczy ruchomych, między innymi samochodu czy też osobistego konta bankowego, pozwoliłoby na spłatę zadłużenia S.J.. Tymczasem, organ egzekucyjny swoim biernym działaniem próbował doprowadzić do przedawnienia zobowiązania podatkowego S.J.. Dalej Wierzyciel podniósł, iż pismem z 3 listopada 2008 r. wskazywał organowi egzekucyjnemu, że S.J.i jego żona posiadają emerytury, które wpływają na osobiste konta bankowe i można je zająć oraz skutecznie prowadzić egzekucję. Na potwierdzenie swojego stanowiska wierzyciel przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 2063/09, w którym wyrażono pogląd, że ani z przepisu art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, ani też z żadnego innego przepisu nie wynika, że zastosowany środek egzekucyjny musi być skuteczny, tzn. by doprowadził do wyegzekwowania dochodzonej kwoty, aby spowodować przerwanie terminu przedawnienia. Następnie, wierzyciel wskazał także, że organ egzekucyjny podjął działania w celu zajęcia emerytury na poczet zadłużenia podatkowego S.J., jednak stwierdził, że emerytura, tak zwana "strukturalna" nie podlega zajęciu i brak jest podstaw do prowadzenia z niej egzekucji. Zdaniem Wójta, posiłkując się ww. wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, próbę zajęcia emerytury strukturalnej przez organ egzekucyjny należy uznać za przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Tak więc, od 2009 r. pięcioletni bieg przedawnienia zaczął biec od nowa. W związku z tym, zobowiązanie podatkowe S.J. i S.J. na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych nie uległo przedawnieniu i są wszelkie podstawy do prowadzenia egzekucji do majątku dłużników. Analizując stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej w S. stwierdził, że wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Po przytoczeniu brzmienia art. 59 § 1 pk 2 u.p.e.a. i art. 70 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy wskazał, że jedną z przyczyn wygaśnięcia obowiązku jest przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Instytucja ta ma zastosowanie przede wszystkim w odniesieniu do obowiązków o charakterze pieniężnym, a bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Następnie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. wskazał, iż przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia wymagalności obowiązku w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego. Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy — Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199 ze zm.) do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed 1 września 2005 r. stosuje się przepisy art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej w nowym brzmieniu, a zatem w przedmiotowej sprawie przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w dniu 6 listopada 2003 r., a następnie 5 grudnia 2003 r., poprzez zajęcie innych wierzytelności. Następnie, Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w związku z tym, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, aby po 6 grudnia 2003 r. został zastosowany kolejny środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia, to zobowiązanie podatkowe objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi uległo przedawnieniu z dniem 6 grudnia 2008 r. Organ podkreślił także, że argument wierzyciela, iż próba zajęcia emerytury strukturalnej przez organ egzekucyjny ma wpływ na przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, jest nietrafiony albowiem bieg przedawnienia przerywa tylko zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Tymczasem, w przedmiocie zajęcia świadczenia z tytuły emerytury strukturalnej organ egzekucyjny nie dokonywał żadnych czynności - nie stosował przewidzianego w art. 1a pkt 12 tiret 3 u.p.e.a. środka egzekucyjnego, ze względu na przepis art. 32 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem wierzyciel wniósł skargę do tut. Sądu podnosząc, iż postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia 2 czerwca 2011 r. narusza art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zobowiązanie podatkowe przedawniło się z upływem 5 lat na wskutek nie zastosowania środka egzekucyjnego do majątku dłużników, a następnie wniósł o: uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu pierwszej instancji, W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 20 lutego 2004 r. została wyegzekwowana ostatnia kwota od zobowiązanego S.J., a zatem po tym dniu termin przedawnienia zaczął biec na nowo. Od dnia 20 lutego 2004 r. organ egzekucyjny nie podjął żadnych czynności egzekucyjnych, pomimo składania przez wierzyciela kilku monitów mówiących o tym, że S.J. osiada majątek, z którego można prowadzić skuteczną egzekucję. W tym czasie zobowiązany wyzbył się gospodarstwa rolnego przekazując je synowej – J.J. Wierzyciel podniósł także, podobnie jak w zażaleniu, że wskazywał organowi egzekucyjnemu, że S.J.i jego żona posiadają emerytury, które wpływają na ich osobiste rachunki bankowe i rachunki te podlegają zajęciu. Organ egzekucyjny podjął działania w celu zajęcia emerytury na poczet zaległości, jednak stwierdził, że pobierana emerytura przez zobowiązanego jest emeryturą strukturalną i nie podlega zajęciu. W ocenie skarżącego jednak zajęcie rachunku bankowego zobowiązanego i znajdujących się na tym rachunku środków pieniężnych nie stanowi już świadczenia emerytalnego z tytułu pobieranej emerytury strukturalnej. A zatem, zdaniem wierzyciela, próba zajęcia emerytury strukturalnej doprowadziła do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a od roku 2009 pięcioletni bieg terminu przedawnienia zaczął biec od nowa. W związku z tym zobowiązanie podatkowe S.J. i S.J. na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych nie uległo przedawnieniu i są wszelkie podstawy do prowadzenia egzekucji z majątku dłużników. Ponadto, skarżący wskazał, że zaskarżone postanowienie jest wadliwe ponieważ na stronie 4 tytułów wykonawczych widnieje zapis, że kwoty zostały pobrane na podstawie niniejszego tytułu w dniu 20 lutego 2004 r., a nie jak podaje Dyrektor Izby Skarbowej w S. w dniu 5 grudnia 2003 r. Ponadto, organ drugiej instancji nie odniósł się do poglądu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonego w powołanym przez wierzyciela orzeczeniu, że zastosowany środek egzekucyjny nie musi być skuteczny, a istotnej jest jedynie to, że został podjęty przez organ egzekucyjny. W odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, Dyrektor Izby Skarbowej w S. podtrzymał argumentację, jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.); sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), dalej zwana "p.p.s.a.". Sąd uznał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie Istotą umorzenia postępowania egzekucyjnego jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nieprowadzeniu postępowania. Instytucja ta ma na celu zakończenie tego postępowania, najczęściej z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. W literaturze wskazuje się, iż umorzenie wiąże się z trwałymi przeszkodami uniemożliwiającymi dalsze jego prowadzenie. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego są w znacznej części następstwem pojawienia się przyczyn niedopuszczalności postępowania egzekucyjnego. Jako przesłankę umorzenia kwalifikuje się istotne wady postępowania egzekucyjnego, których nie sposób sanować w tym samym postępowaniu (np. brak upomnienia zobowiązanego, mimo iż taki obowiązek ciążył na wierzycielu). Wskazać należy ponadto na podział przyczyn umorzenia postępowania egzekucyjnego, wymieniając przyczyny nieprzemijające oraz przemijające, czyli takie, które mogą ustąpić, np. brak majątku zobowiązanego. Istotny wydaje się podział na przyczyny merytoryczne i formalne, a to z uwagi na dopuszczalność ponownego wszczęcia postępowania egzekucyjnego po jego uprzednim umorzeniu (art. 60 i art. 61 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., dalej zwana "u.p.e.a."). Do przesłanek umorzenia o charakterze merytorycznym, czyli takich, które dotyczą egzekwowanego obowiązku, zaliczyć należy wykonanie oraz wygaśnięcie obowiązku. Natomiast do przyczyn natury formalnej można zaliczyć np. brak uprzedniego upomnienia. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego mogą pojawić się zarówno w trakcie postępowania egzekucyjnego, jak i jeszcze przed jego wszczęciem. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić na wniosek wierzyciela, z urzędu, a także na skutek inicjatywy zobowiązanego (art. 59 § 4 u.p.e.a.). Zobowiązany jest najważniejszym podmiotem, względem którego są prowadzone postępowania egzekucyjne. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że zobowiązany jest podmiotem, który ma prawny obowiązek wykonania aktu administracyjnego lub innego orzeczenia wynikającego z przepisu prawnego, jeżeli podlegają one egzekucji administracyjnej. Jego istnienie warunkuje byt postępowania egzekucyjnego i egzekucji sensu stricto. Przytoczona w art. 1a pkt 20 u.p.e.a. definicja zobowiązanego nie wnosi zastrzeżeń co do pojęcia osoby fizycznej, osoby prawnej i jednostki organizacyjnej niemającęj osobowości prawnej. Zatem, zobowiązanym może być tylko ten, kto ma zdolność prawną, czyli możliwości bycia podmiotem praw i obowiązków w określonej sferze. Zobowiązanym w rozumieniu wskazanego przepisu jest wyłącznie podatnik. Odpowiedzialność małżonka podatnika z mocy art. 29 § 1 Ordynacji podatkowej ogranicza się do odpowiedzialności z majątku wspólnego za długi współmałżonka. Stosownie natomiast do brzmienia art. 27c u.p.e.a., jeżeli egzekucja ma być prowadzona zarówno z majątku wspólnego zobowiązanego i jego małżonka, jak i z ich majątków osobistych, tytuł wykonawczy wystawia się na oboje małżonków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z 25 listopada 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 479/10, sygn. akt III SA/Wr 478/10, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z przepisem art. 59 § 4 u.p.e.a., małżonek zobowiązanego nie ma legitymacji do składania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Jednak mając na uwadze brzmienie art. 234 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej zwanej "K.p.a.", w związku z art. 18 u.p.e.a. niewątpliwie zasadnie uznał organ egzekucyjny, że złożenie przez S.J. wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o numerach [...] no skutkować z urzędu analizą, czy w sprawie wystąpiły przesłanki z art. 59 u.p.e.a. Wystąpienie przesłanek stanowiących podstawę umorzenia postępowania obliguje zawsze bowiem do takiego zakończenia postępowania egzekucyjnego, bez względu na to, czy zostaną one stwierdzone z urzędu, czy też wyjdą na jaw w wyniku zgłoszonych zarzutów, bądź też w inny sposób zostaną zakomunikowane organowi egzekucyjnemu. Artykuł 59 § 1 pk 2 u.p.e.a. wymienia cztery odrębne przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wspólną cechą jest szeroko pojęte nieistnienie obowiązku, który ma stanowić przedmiot egzekucji administracyjnej. Jako jedną z przyczyn wygaśnięcia obowiązku należy również wskazać przedawnienie, które wiąże się z umarzającym działaniem czasu. Instytucja ta ma zastosowanie przede wszystkim w odniesieniu do obowiązków o charakterze pieniężnym. Przedawnienie zobowiązań podatkowych reguluje art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 8 z 2005 r., poz. 60 ze zm.), dalej zwanej "O.p.". Zgodnie z art. 70 § 4 O.p., bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Dodatkowo, wskazać należy, że stosownie do art. 21 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199, ze zm.) do przedawnienia zobowiązań podatkowych powstałych przed 1 września 2005 r. stosuje się przepisy art. 70 § 4 O.p. w nowym brzmieniu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej upoważniające do stwierdzenia przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, co ma wpływ na zasadność dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Niewątpliwie w przedmiotowej sprawie przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło w wyniku zastosowania środka egzekucyjnego w dniach 6 listopada 2003 r., a następnie 5 grudnia 2003 r., poprzez zajęcie innych wierzytelności. Zatem, zgodnie z przywołanymi przepisami O.p. od dnia następnego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny, termin przedawnienia biegł na nowo. W związku z tym, iż z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie wynika, że po dniu 6 grudnia 2003 r. został zastosowany kolejny środek egzekucyjny przerywający bieg terminu przedawnienia, to nie ulega wątpliwości, że zobowiązanie podatkowe objęte przedmiotowymi tytułami wykonawczymi uległo przedawnieniu z dniem 6 grudnia 2008 r. Wskazywanie przez wierzyciela w skardze argumenty, iż próba zajęcia emerytury strukturalnej przez organ egzekucyjny ma wpływ na przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego należy uznać za nietrafione albowiem, jak już wskazano powyżej, bieg przedawnienia przerywa tylko zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony. Odnosząc się z kolei do podniesionego przez skarżącego zarzutu istnienia rozbieżności pomiędzy adnotacją organu egzekucyjnego na stronie 4 tytułów wykonawczych gdzie wskazano datę 20 lutego 2004 r., a zaskarżonym postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej S., gdzie przywołano datę 5 grudnia 2003 r., wyjaśnić należy, że daty na które powołuje się skarżący dotyczą jedynie odnotowania rozliczenia wpływających kwot w wyniku zastosowania określonych środków egzekucyjnych. W przedmiotowej sprawie, w tytułach wykonawczych odnotowano kwoty uzyskane w wyniku realizacji zajęcia wierzytelności z 6 listopada 2003 r., znak[...] , oraz z dnia 5 grudnia 2003 r., znak:[...] . A zatem, Dyrektor Izby Skarbowej w S. w zaskarżonym postanowieniu zasadnie wskazywał datę 5 grudnia 2003 r. jako dzień zastosowania środka egzekucyjnego, który przerywał bieg przedawnienia. Podnoszony również w skardze zarzut opieszałości organu egzekucyjnego w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, był przedmiotem oceny Dyrektora Izby Skarbowej w S. i nie ma znaczenia w rozpoznawanej aktualnie przez Sąd sprawie. Reasumując, należy podkreślić, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do nieprawidłowości mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego aktu z obrotu prawnego, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w S., na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.