I SA/Sz 652/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Gabriela Porzezińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 listopada 2016 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r. oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r. znak [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. znak [...] ustalającą J.L. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2016 rok w łącznej kwocie [...]zł. Wymiar podatku organ I instancji ustalił w następujący sposób: – budynki pozostałe – gospodarcze – [...] zł, – budynek mieszkalny (wysokość [...] m – [...] m) – [...] zł, – budynek mieszkalny (wysokość powyżej [...] m) – [...] zł, – grunty pozostałe – [...] zł. Podatek został naliczony na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 oraz danych z ewidencji gruntów i budynków. Podatnik nie zgodził się z rozstrzygnięciem organu I instancji i we wniesionym odwołaniu odmówił zapłaty podatku w całości. Podatnik wskazał, że przez [...] lat wraz z żoną wykonywał bezpłatnie na rzecz miasta prace porządkowe polegające na zamiataniu i odśnieżaniu chodnika wzdłuż ich posesji. Dodał również, że posypywali w czasie gołoledzi chodnik piaskiem i solą. Wartość tych prac wycenił na [...] zł. W związku z powyższym uznał, że nie mogą zapłacić tego podatku z tytułu potrącenia części ich wierzytelności. Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Przytaczając treść m.in. art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 roku, poz. 849 ze zm. – zwanej dalej: "u.p.o.l."), wskazało, że z materiału dowodowego sprawy wynikało, iż J. L. na podstawie umowy darowizny i sprzedaży był właścicielem nieruchomości gruntowej o powierzchni [...] m2, zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym położonym w S. przy ul. [...]. W informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1 podatnik podał, że powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego wynosiła [...] m2 (wysokość powyżej [...] m) i [...] m2 (wysokość od [...] m do [...] m). Ponadto posiadał szopę drewniano-murowaną trwale związaną z gruntem. Organ zauważył, że ewidencja gruntów i budynków potwierdzała, że J. L. był właścicielem zabudowanej działki gruntowej o numerze geodezyjnym [...] (w KW nr [...]) położonej w S. przy ul. [...], obręb ewidencyjny [...], oznaczonej symbolem użytku B (tereny mieszkaniowe). Informacje te były również zgodne z danymi zamieszczonymi w księdze wieczystej nr [...]. Następnie powołując się na brzmienie art. 5 ust. 1 u.p.o.l., art. 20 ust. 2 u.p.o.l. oraz obwieszczenie Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P.2015. poz. 735) oraz uchwałę Rady Miasta Szczecina Nr XII/266/15 z dnia 27 października 2015 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości, wskazał, że organ I instancji Ustalając wymiar podatku od nieruchomości na 2016 rok, podatkowy organ pierwszej instancji zastosował stawki zgodne z przywołaną uchwałą w sprawie podatku od nieruchomości na 2016 r., które nie przekroczyły stawek maksymalnych określonych przez ustawodawcę. Odnosząc się zaś do treści odwołania, organ II instancji wskazał, że podatek od nieruchomości jest podatkiem o charakterze majątkowym, co oznacza, że obowiązek jego zapłaty, jak i wielkości wynikają z faktu posiadania nieruchomości. Natomiast obowiązek sprzątania chodników położonych wzdłuż nieruchomości (w tym uprzątnięcie błota, śniegu i innych zanieczyszczeń nakłada na właścicieli nieruchomości ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (j.t. Dz.U.2013.poz. 1399 ze zm.). W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie J. L. wskazał, że właścicielom nieruchomości za niewykonanie obowiązku sprzątania wokół posesji grożą ogromne sankcje karne i finansowe, mogące doprowadzić ich wraz z rodzinami do całkowitej ruiny i bezdomności. Zdaniem skarżącego za sprzątanie chodników właściciel powinien otrzymywać wynagrodzenie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1066 ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwana dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także ustalenie, że decyzja organu dotknięta jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a – c p.p.s.a.). Sąd po skontrolowaniu zaskarżonej decyzji, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa materialnego ani procesowego, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie spór dotyczy tego czy słusznie skarżący (będący właścicielem gruntu i budynków) domaga się od organu podatkowego pomniejszenia wysokości podatku od nieruchomości na rok 2016 o kwotę wynagrodzenia na rzecz skarżącego z tytułu wykonywanych przez niego prac polegających na sprzątaniu chodnika przy jego posesji. Na wstępie wskazać należy, że ustawodawca w przepisie art. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2014 roku, poz. 849 ze zm. - zwanej dalej: "u.p.o.l.") enumeratywnie wskazał nieruchomości, które podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. I tak, na mocy art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty i budynki. Natomiast w przepisie art. 3 u.p.o.l. ustawodawca wskazał podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Podatnikami mogą być wszystkie podmioty, niezależnie od ich statusu prawnego, w tym osoby fizyczne, będące właścicielami gruntu – art. 3 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. Termin: "osoba fizyczna" został przez ustawodawcę zdefiniowany w art. 8 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U Nr 16 poz. 93), zgodnie z którym każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną. Stosownie zaś do brzmienia art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3. Z przytoczonej regulacji prawnej wynika, że na osobie fizycznej, która jest właścicielem gruntu i budynków ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. W praktyce, organ podatkowy ustala osobę podatnika podatku od nieruchomości na podstawie informacji o nieruchomości składanych przez osoby fizyczne. Informację o nieruchomościach należy złożyć na druku przygotowanym przez gminę. Przy opodatkowaniu gruntów wymiar podatku odbywa się na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków – stosownie do postanowień art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1629ze zm.) Na podstawie danych zawartych w ewidencji ustalany jest tylko właściciel lub władający gruntem. Natomiast określenie podatnika następuje na podstawie artykułu 3 u.p.o.l. Odnosząc powyższe uwagi do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że organy podatkowe prawidłowo ustaliły osobę podatnika. W sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa ustaliły również podstawę opodatkowania, przyjmując do wymierzenia tego podatku dane zawarte w akcie notarialnym, informacji w sprawie podatku od nieruchomości IN-1, ewidencji gruntów i budynków oraz ksiąg wieczystych. Zastrzeżeń Sądu nie budzi również sposób wyliczenia kwoty należnego podatku, co organ uczynił uwzględniając stawki podatku określone w Uchwale Rady Miasta Szczecina Nr XII/266/15 z dnia 27 października 2015 r. w sprawie stawek podatku od nieruchomości. Jak słusznie zauważył organ stawki wprowadzone ww. uchwałą nie przekraczają górnych stawek określonych w obwieszczeniu Ministra Finansów z dnia 5 sierpnia 2015 r. w sprawie górnych granic stawek kwotowych podatków i opłat lokalnych w 2016 r. (M.P. z 2016 roku, poz. 735). W ocenie Sądu na aprobatę zasługuje także stanowisko organu co do odmiennego uregulowania kwestii dotyczącej obowiązku uiszczania podatku od nieruchomości i obowiązku utrzymania porządku wokół nieruchomości. Zasadnie również organ uznał, że ustawodawca nie wprowadził w regulacji prawnej umożliwiającej pomniejszenie wysokości należnego podatku od nieruchomości o kwotę, wydatkowaną przez podatnika podatku od nieruchomości na prace związanych z utrzymaniem czystości i porządku wokół jego posesji. Reasumując wskazać należy, że kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy ani prawa materialnego, ani procesowego. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.