I SA/Sz 663/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska,, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 października 2014 r. sprawy ze skargi K.R. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. nr [...] Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatu M Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z siedzibą w D z dnia 18 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych. Powyższe postanowienia wydano w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu 10 maja 2013 r. K R złożyła do Biura Powiatowego Agencji z siedzibą w D wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2013. Strona dla działek o identyfikatorach: A, B, C, D, E, F, H, I w materiale graficznym stanowiącym załącznik do wniosku nie oznaczyła powierzchni niewykoszonej. W dniu 31 maja 2013 r. organ wezwał Stronę do usunięcia ww. braków formalnych wniosku, w terminie siedmiodniowym, wskazując, że ich nieusunięcie we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania w całości lub w części, co do której nie usunięto braków. Wezwanie doręczono Stronie w dniu 3 czerwca 2013 r. K R w dniu 13 czerwca 2013 r. złożyła korektę wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, w którym na materiale graficznym zaznaczyła powierzchnie niewykoszone. Z kolei w dniu 26 sierpnia 2013 r. Strona złożyła pismo datowane 13 czerwca 2013 r., zawierające wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych określonych wezwaniem z dnia 31 maja 2013 r. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że niezłożenie wniosku do dnia 10 czerwca 2013 r. spowodowane było chorobą dziecka. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2014 r. nr [...], wydanym po dwukrotnym uchyleniu wcześniejszych postanowień organu I instancji przez organ odwoławczy (tj. postanowienia z dnia 5 września 2013 r. i z dnia 15 listopada 2013 r.) Kierownik Biura Powiatu M, odmówił przywrócenia terminu na złożenie korekty w odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 maja 2013 r. do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych. W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji stwierdził, że wniosek Strony o przywrócenie terminu złożony w dniu 26 sierpnia 2013 r. był spóźniony, gdyż powinien zostać złożony do dnia 20 czerwca 2013 r. Organ uznał bowiem, że przyczyna uchybienia terminu na złożenie przedmiotowego wniosku ustała w dniu 13 czerwca 2013 r., tj. w dniu złożenia korekty wniosku o przyznanie płatności i w tym dniu rozpoczął się bieg siedmiodniowego terminu do zwrócenia się z prośbą o przywrócenie terminu. Wskazano także, że już samo złożenie korekty wniosku w dniu 13 czerwca 2013 r., tj. po terminie wynikającym z wezwania z dnia 31 maja 2013 r. – nawet trzydniowym, oznaczało uchybienie terminu na uzupełnienie braków formalnych, zaś Strona mimo to nie złożyła wniosku o jego przywrócenie zgodnie z art. 58 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1964 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., dalej zwanej: "K.p.a."). Zdaniem organu, nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w zakreślonym terminie skutkuje zastosowaniem art. 64 § 2 K.p.a., a więc pozostawieniem wniosku rolnośrodowiskowego bez rozpoznania. Pismem z dnia 24 lutego 2014 r. K R złożyła zażalenie na powyższe postanowienie organu I Instancji wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie zasady praworządności wyrażonej w art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. nr 64, poz. 427 ze zm.), dalej zwanej: "ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich". W uzasadnieniu zażalenia Strona wskazała, że wadliwość deklaracji we wniosku o przyznanie płatności polegająca na niezaznaczeniu na materiale graficznym działek nieskoszonych, deklarowanych dla wariantów Pakietu 3 i 5 powinna być usunięta w trybie wezwania do złożenia wyjaśnień, nie zaś w trybie wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Zdaniem Strony, organ był zobowiązany uwzględnić złożoną w dniu 13 czerwca 2013 r. korektę wniosku i rozpatrzyć merytorycznie wniosek o płatność, nie zaś wydawać postanowienie o odmowie przywrócenia terminu. Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. Nr [...] Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, w wyniku rozpatrzenia zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, nie stwierdzając wskazanych w zażaleniu naruszeń prawa. Z uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego wynika, że zasadnie organ I instancji odmówił przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku, gdyż wniosek o przywrócenie terminu złożony w dniu 26 sierpnia 2013 r., był spóźniony, zaś sama czynność złożenia korekty dokonana po terminie do składania wniosków o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych. Zdaniem organu, wystosowane w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wezwanie z dnia 31 maja 2013 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności było prawidłowe i określało jednoznacznie sposób postępowania. W ocenie organu odwoławczego zasadnie przyjęto, na podstawie rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2013 r.w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego programem Rozwoju obszarów wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U. z 2013 r. poz. 361), dalej zwanego "rozporządzeniem rolnośrodowiskowym", że wniosek Strony był niekompletny i wymagał uzupełnienia załącznika. Organ odwoławczy stwierdził bowiem, że z przepisów rozporządzenia rolnośrodowiskowego wynika, że brak zaznaczenia w materiale graficznym powierzchni działki, która ma pozostać nieskoszona (w przypadku pakietu 3 i 5 ma być to 5-10% zadeklarowanej działki) jest brakiem formalnym wniosku, uniemożliwiającym zweryfikowanie wymogów wskazanych w załączniku nr 3 do ww. rozporządzenia oraz wymagającym uzupełnienia przez wnioskodawcę. Według organu odwoławczego Strona nie uwzględniła ani pouczenia ani treści wezwania, zaś za swoje niedopatrzenie nie mogła przerzucać odpowiedzialności na organ. Organ odwoławczy stwierdził także, że powołany w zażaleniu wyrok NSA z dnia 22 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 3/11, dotyczył innej sytuacji faktycznej, w której uzupełnienie braków formalnych wniosku nastąpiło z uchybieniem terminu, ale czynności dokonano w terminie do składania wniosków o przyznanie płatności (od 15 marca do 15 maja 2013 r.). W stanie faktycznym sprawy zaś uzupełnienia dokonano w dniu 13 czerwca 2013 r., a zatem po terminie. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie K R wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 1 kwietnia 2014 r. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich w związku z art. 7 i 77 § 1 K.p.a., polegające na odstąpieniu przez organy od wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, a w szczególności od dokonania oceny charakteru złożonych przez Skarżącą załączników graficznych oraz zawartych w nich informacji dotyczących realizowanego pakietu rolnośrodowiskowego, a w konsekwencji wystosowania wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku w sytuacji, gdy zakres określenia położenia i właściwej powierzchni niewykoszonej w ramach programu rolnośrodowiskowego powinien być objęty wezwaniem do złożenia wyjaśnień. Zdaniem Skarżącej, mając na uwadze zakres kompletnego wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, złożyła ona wszystkie wymagane załączniki graficzne, przyznając, jednocześnie, że na podstawie złożonego wniosku organ nie był w stanie określić posadowienia powierzchni niewykoszonej w odniesieniu do całej powierzchni. Wskazała także, że organ posiadał wiedzę o powierzchni objętej wsparciem, wysokości żądanego wsparcia, posadowienia działek nim objętych. W ocenie Skarżącej organ powinien zatem przystąpić do merytorycznego rozpoznania wniosku i skierować do niej wezwanie do złożenia w toku postępowania wyjaśnień co do niewykoszonej powierzchni, co oznacza bezprzedmiotowość postępowania w sprawie odmowy przywrócenia terminu i konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. W niniejszej sprawie kontroli Sądu poddane zostało rozstrzygnięcie o charakterze procesowym, w którym Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, wskazujące jako podstawę działania art. 58 i art. 59 § 2 K.p.a. i orzekające o odmowie przywrócenia terminu na złożenie korekty w odpowiedzi na wezwanie z dnia 31 maja 2013 r. do usunięcia braków formalnych we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych na rok 2013 . Stan faktyczny sprawy był bezsporny. Skarżąca złożyła niekompletny wniosek kontynuacyjny o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na rok 2013, gdyż nie dołączyła do wniosku pełnej dokumentacji w postaci odpowiednio wypełnionych materiałów graficznych – dla działek rolnych oznaczonych A, B, C, D, E, F, H, I deklarowanych do pakietu 3, 4 lub 5 nie została oznaczona powierzchnia niewykoszona. Organ wezwał Skarżącą pismem z dnia 31 maja 2013 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku. Powyższe wezwanie zawierało pouczenie o treści art. 64 § 2 K.p.a. oraz informację o przepisach prawa regulujących przedmiotowe wymagania. Skarżąca wezwanie to otrzymała w dniu 3 czerwca 2013 r. W dniu 13 czerwca 2013 r. złożyła korektę wniosku wraz z brakującymi załącznikami graficznymi. W dniu 26 sierpnia 2013 r. zwróciła się z prośbą o przywrócenie terminu na złożenia korekty. Złożenie wniosku o przywrócenie terminu oznaczało, że za niesporny należało uznać także fakt wystąpienia uchybienia terminu do uzupełnienia wniosku. Ze skargi wynikało, że dla Skarżącej brak materiałów graficznych nie stanowił braku formalnego wniosku o płatność w rozumieniu art. 64 § 2 K.p.a. i nie podlegał uzupełnieniu w sposób w tym przepisie określony, ale w trybie złożonych wyjaśnień w trakcie postępowania o przyznanie płatności. Skarżąca uważała, że organ powinien uwzględnić korektę wniosku złożoną w dniu 13 czerwca 2013 r. i rozpoznać merytorycznie sprawę, zaś zainicjowane jej wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2013 r. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o płatność postępowanie i zaskarżone postanowienie w tym przedmiocie uznała za bezprzedmiotowe. Zdaniem Sądu, Skarżąca w przedmiotowym sporze nie miała racji. Przeprowadzona w rozpoznawanej sprawie, kontrola legalności zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji wykazała, że odpowiadają one wymogom prawa, gdyż wydane zostały bez jakiegokolwiek naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, skutkującym koniecznością ich uchylenia. Instytucja przywrócenia terminu stwarza możliwość skutecznego dokonania czynności procesowej przez stronę w sytuacji, gdy upłynął już termin do jej podjęcia. Zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanej, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Niemniej stosownie do treści art. 58 § 2 K.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. W orzecznictwie przyjmuje się, że ten 7-dniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu jest terminem prekluzyjnym, nie podlegającym przywróceniu, a to znaczy, że czynność dokonana po jego upływie jest bezskuteczna, a termin nie może zostać przywrócony (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2001 r., sygn. akt III SA 551/00; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 sierpnia 2006 r. VI SA/Wa 783/06, LEX nr 276569). Początkiem biegu terminu do złożenia przez stronę prośby o przywrócenie terminu do dokonania czynności jest dzień, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu. Ustalenie tej okoliczności w pierwszej kolejności jest konieczne dla oceny czy wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności (złożenia korekty wniosku wraz z brakującym załącznikiem graficznym) został złożony w terminie 7 dni. W rozpatrywanej sprawie jest bezsporne, że o uchybieniu przez siebie terminu do złożenia korekty wniosku Skarżąca dowiedziała się - w dniu 13 czerwca 2013 r., gdy była w Biurze Agencji i dokonała czynności związanych z wezwaniem – złożyła korektę wniosku. Powyższe wskazywało, że termin do złożenia powyższej prośby o przywrócenie terminu do złożenia korekty wniosku z załącznikami w rozpatrywanej sprawie liczył się od uzyskania przez Skarżącą wiadomości o uchybieniu terminu, tj. od dnia gdy złożyła korektę, co nastąpiło 13 czerwca 2013 r. W tym dniu ustała więc przyczyna uchybienia terminu do uzupełnienia braków wniosku przez Skarżącą i zaczął biec siedmiodniowy termin do wniesienia prośby o jego przywrócenie. Jak trafnie zauważył organ I instancji termin ten minął w dniu 20 czerwca 2013 r. Natomiast z prośbą o przywrócenie terminu do złożenia korekty Skarżąca wystąpiła dopiero 26 sierpnia 2013 r., a więc z uchybieniem i to ponad dwumiesięcznym terminu siedmiodniowego, o którym mowa jest w art. 58 § 2 K.p.a. W przypadku spóźnienia wniosku, wystąpiła więc przesłanka odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jak już wskazano wcześniej, 7 -dniowy termin do wniesienia prośby o przywrócenie terminu jest terminem prekluzyjnym, nie podlegającym przywróceniu, a to znaczy, że czynność dokonana po jego upływie jest bezskuteczna, a termin nie może zostać przywrócony. Dla skuteczności wniosku Skarżąca powinna była go złożyć razem z czynnością złożenia korekty, tj. w dniu 13 czerwca 2013 r., a najpóźniej do dnia 20 czerwca 2013 r. Niedochowanie tych terminów, jak słusznie stwierdził organ odwoławczy, świadczy o braku należytej staranności. W tej sytuacji zasadne było odmówienie przywrócenia terminu do złożenia korekty wniosku, w odpowiedzi na wezwanie organu z dnia 31 maja 2013 r. Zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia Skarżącej co do bezprzedmiotowości postępowania w sprawie przywrócenia terminu i wydanych postanowień. Za nietrafny należało uznać zarzut Skarżącej naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy o wspieranie rozwoju obszarów wiejskich w zw. z art. 7 i 77 K.p.a., dotyczący odstąpienia przez Agencję od rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności od dokonania oceny charakteru złożonych przez Skarżącą załączników graficznych. Ustosunkowując się do powyższych zarzutów na wstępie należało podkreślić, iż w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności obowiązują zasady odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów K.p.a. W wymienionych sprawach organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Porównanie przytoczonej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w K.p.a. wskazuje, że ustawodawca w omawianej kategorii spraw odstąpił od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej, w toku postępowania podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 § 1 K.p.a., zgodnie z którą organ administracji publicznej ma obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich obowiązek ten został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Przy czym podkreślić należało, że chodzi tu przede wszystkim o dowody wskazane we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i ewentualnie innych uczestników postępowania. Organy administracji publicznej nie mają natomiast obowiązku działania z urzędu w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Niemniej jednak, organ w rozpoznawanej sprawie nie mógł naruszyć zasady wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, gdyż – jak słusznie zauważył organ odwoławczy – to nie materiał dowodowy był przedmiotem sporu w sprawie tylko opisane wyżej kwestie procesowe wynikłe z uchybienia przez Skarżącą terminowi do wykonania wezwania z dnia 31 maja 2013r. Z kwestią tą wiązało się jednak prawidłowe zakwalifikowanie załącznika graficznego do braków formalnych wniosku. Należało zauważyć, że postępowanie w sprawach dotyczących przyznania płatności rolnośrodowiskowych ma charakter wnioskowy i ściśle sformalizowany, co oznacza, że jest ono wszczynane jedynie na wniosek zainteresowanego podmiotu i prowadzone w zakresie określonym we wniosku. Wypełniając wniosek o przyznanie płatności wnioskodawca składa oświadczenie woli i wiedzy, za które ponosi odpowiedzialność. Wniosek o przyznanie płatności zawiera oświadczenia i zobowiązania związane z daną płatnością, której dotyczy. Szczegółowe wymagania, jakie powinny spełniać wnioski dotyczące przyznania płatności w tym rolnośrodowiskowych, określa w rozporządzeniu minister właściwy do spraw rolnictwa, mając na względzie zabezpieczenie przed nieuzasadnionym przyznawaniem płatności, zawarcie we wnioskach danych niezbędnych do prawidłowego przyznania płatności oraz przepisy Unii Europejskiej. Należało także podkreślić, że rolnik składający wniosek o przyznanie płatności podpisuje w formularzu oświadczenie, że znane są jemu przepisy regulujące zasady przyznawania płatności objętych wnioskiem (część IX formularza). Jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w przypadku płatności rolnośrodowiskowej, zgodnie z rozporządzeniem rolnośrodowiskowym, rolnik składając kontynuacyjny wniosek o płatność rolnośrodowiskową zaznacza na materiale graficznym m.in. część działki rolnej, która ma pozostać nieskoszona w danym roku - w przypadku realizacji pakietu wymienionego w § 4 ust. 1 pkt 4 lub 5 (Ekstensywne trwałe użytki zielone oraz Ochrona zagrożonych gatunków ptaków i siedlisk przyrodniczych na obszarach Natura 2000), a następnie dołącza ten materiał graficzny do wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej, począwszy od drugiego roku realizacji zobowiązania rolnośrodowiskowego (§ 25 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia rolnośrodowiskowego). Brzmienie przepisu jest jednoznaczne i wynika z niego wymóg dołączenia materiału graficznego z odpowiednim zaznaczeniem powierzchni działki nieskoszonej. Z kolei z załącznika nr 3 do rozporządzenia wynikają określone wymogi dla każdego z pakietów i wariantów programu rolnośrodowiskowego, których spełnienie warunkuje przyznanie płatności, w tym wymóg nieskoszenia 5-10% działki zadeklarowanej do pakietu 3 i 5. Zdaniem Sądu, na tej podstawie organ prawidłowo zatem wywiódł, że załącznik graficzny miała obowiązek przedłożyć Skarżąca, oceniając go jako materiał dowodowy podlegający rozpatrzeniu w postępowaniu o przyznanie płatności, który rodzi określone skutki materialno-prawne. Dowody te będą podlegały weryfikacji przez organ przyznający pomoc. Niezłożenie zaś takiego dowodu - załącznika obciąża wnioskodawcę i stanowi brak formalny wniosku o przyznanie płatności. Nie ulegało wątpliwości, że to na Agencji, przyjmującej wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności objętej rozporządzeniem spoczywał obowiązek sprawdzenia, czy wniosek spełnia wymogi ustalone w przepisach szczególnych (czy zawiera wszystkie niezbędne dane) i ewentualnego wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków formalnych tego wniosku. Wobec tego twierdzenie Skarżącej, że organ nie dokonał oceny charakteru materiału graficznego i niezasadnie wezwał do uzupełnienia braków formalnych wniosku pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, nie znajduje żadnych podstaw. Nie miała także racji Skarżąca, że zakres położenia i właściwej powierzchni niewykoszonej w ramach programu rolnośrodowiskowego powinien być objęty wezwaniem do złożenia wyjaśnień. Za treść merytoryczną wniosku, w zakresie żądanych płatności, odpowiedzialność ponosiła Skarżąca. Odpowiedzialność ta zaś obejmowała, w pierwszej kolejności kompletność wniosku i wszystkich jego załączników, które mają pozwolić – jak wyżej wskazano - na dalszą weryfikację wymogów przyznania pomocy. Wprawdzie nie można generalnie wyłączyć w postępowaniu w sprawie przyznania płatności do gruntów rolnych obowiązków organu wynikających z przepisów art. 7 i 77 K.p.a., to jednak nie mogą one być tak daleko posunięte, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczną wniosku producenta rolnego. Nie mogło ulegać wątpliwości, w świetle wskazanych przepisów prawa (które Skarżąca oświadczyła, że znała podpisując formularz wniosku – sekcja IX formularza) oraz powyższych rozważań, że załączniki w postaci materiałów graficznych z zaznaczoną powierzchnią niewykoszoną w przypadku realizacji pakietu 3 i 5, to materiał dowodowy, który obowiązek miała dostarczyć Skarżąca. Nie należało zaś do obowiązków organu podejmowanie trybu czynności wyjaśniających w tym zakresie. Z powodu braków formalnych wniosku nie było możliwe prowadzenie postępowania o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych i merytoryczne rozpoznanie wniosku i korekty wniosku. Zasadnie zatem organ w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał Skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku, w konsekwencji zaś za chybione należało uznać wskazane w skardze zarzuty naruszenia prawa. Skoro więc zaskarżone postanowienie nie naruszało przepisów prawa skarga, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), podlegała oddaleniu.