I SA/Sz 670/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r[...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za [...] r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W treści skargi pełnomocnik strony zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia z uwagi na w pełni uzasadniony, słuszny interes skarżącego, gdyż organ administracji publicznej wydając decyzję w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego dokonał naruszenia przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Pozostawienie zaś w obrocie zaskarżonej decyzji mogłoby doprowadzić do powstania nieodwracalnych skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, co następuje: Stosownie do treści przepisu art. 61 § 1 i § 3 ustawy ppsa warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przekonanie strony o nieprawidłowości wydanego rozstrzygnięcia pozostaje bez znaczenia dla rozpoznania przedmiotowego wniosku, gdyż wymagałoby to rozstrzygnięcia sprawy, co na tym etapie jest niedopuszczalne. Podobnie bez znaczenia dla oceny wniosku było powołanie się na słuszny interes skarżącego gdyż jego naruszenie nie stanowi ustawowej przesłanki o której mowa w art. 61 § 1 i § 3 ustawy ppsa. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku, orzeczono jak w sentencji.