I SA/Sz 671/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa (spr.),, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2009 r. sprawy ze skargi C. Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. I. oddala skargę II. zasądza od Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz radcy prawnego J. G. kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej Wójt Gminy M. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] zmienił Cz. Ś., wymiar podatku od nieruchomości za 2008 r. z kwoty [...] zł, na kwotę [...] zł. Przyczyną zmiany wymiaru, był fakt zbycia w lipcu 2008 r. własności nieruchomości położonej w S. przez skarżącego (wraz z małżonką) na rzecz syna A. Ś., wobec czego organ podatkowy zmienił wymiar podatku od nieruchomości, zmniejszając go do okresu 7 miesięcy ( od 1 stycznia do 31 lipca 2008 r.). Pismem z dnia 19 sierpnia 2008 r. Cz. Ś. wniósł od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., w którym wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie w niej 200 m2 użytkowanej przez niego do dnia dzisiejszego działki. Jak wskazał skarżący, w powyższej decyzji z niewiadomych przyczyn, nie uwzględniono użytkowanej przez niego od ponad 30-tu lat działki o powierzchni 200 m 2 od której corocznie odprowadza podatek od nieruchomości. Natomiast we wcześniejszej decyzji, wydanej również w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości z dnia 14 lutego 2008 r. uwzględniono jedynie 100 m2 dzierżawionej przez skarżącego działki. W uzasadnieniu odwołania skarżący powołał się na korespondencję z lat 1975-1979 z Gminną Spółdzielnią "S.", ówczesną właścicielką działki z której ma wynikać, że owa działka została oddana w dzierżawę żonie skarżącego. Nadto skarżący podniósł, że działka budowlana otrzymana na własność decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. z dnia 30 marca 1972r. ma powierzchnię 600 m2, a nie 590 m2, jak opisuje w decyzji podatkowej Wójt. Organ podatkowy pierwszej instancji, przekazując odwołanie podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że dokumenty podatkowe wskazują, że od 1987 roku państwo Ś. obciążani byli podatkiem za działkę o powierzchni 590 m2. Taka powierzchnia wynika z ewidencji gruntów i budynków. Z dokumentacji wynika także, że państwo Ś. wykazywali w informacjach podatkowych, oprócz 590 m2 działki nr 334, dodatkowo 100m2 a nie 200m2 dzierżawionych od Gminnej Spółdzielni " S." w M. Nadto w dniu 28 grudnia 1996r. wskazana Spółdzielnia sprzedała te grunty J. S. oraz M. i A. Ż. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną w postępowaniu odwoławczym, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( t.j: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz.60 ze zm.) art. 2 i 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych ( t.j: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz.856 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, iż decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Jak wskazał organ, skarżący nie zgłasza zarzutów przeciwko rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, domaga się jedynie dodatkowego opodatkowania. Chodzi mu o działkę, którą jakoby dzierżawi od 30 lat, jednakże kwestia ta nie podlega ocenie przez Kolegium w postępowaniu odwoławczym od decyzji, w której organ podatkowy uwzględniając fakt zbycia w lipcu 2008r. własności nieruchomości przez podatników, zmienił wymiar podatku od nieruchomości zmniejszając go do okresu 7 miesięcy (od 1 stycznia do 31 lipca 2008r.), w których, skarżący i jego żona byli właścicielami gruntu i budynku w S. i w których ciążył na nich obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wskazało, że jeżeli skarżący uważa, że pozostaje podatnikiem za jeszcze jakieś inne nieruchomości, winien załatwić tę sprawę z organem podatkowym na zasadach ogólnych. Organ odwoławczy potwierdził, iż w 2007 roku skarżący byli obciążeni podatkiem za dodatkowe 200 m2 (100m2 w decyzji z [...]r. i 100m2 w decyzji z [...]r.). W 2008 r. w decyzji sprzed zmiany, opodatkowane było 100 m2. Powierzchnia ta nie została ujęta w zaskarżonej decyzji. Jak wskazał organ odwoławczy, jeśli skarżący dysponuje dowodami na to, że w 2008r. jest posiadaczem wraz z żoną nieopodatkowanej działki gruntu, winien przedłożyć je organowi, który po weryfikacji albo wyda decyzję ustalającą wysokość należnego w 2008r. podatku za te grunty, albo umorzy postępowanie w tej sprawie, jeśli ustali, że państwo Ś. nie są w 2008 roku podatnikami za inne niż przekazane synowi nieruchomości. Na marginesie organ dodał, że dzierżawa, z jednym wyjątkiem, nie przenosi na dzierżawcę obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości. Tym wyjątkiem jest dzierżawa gruntu gminnego zawarta bezpośrednio z organem zarządzającym gminy. Dzierżawa od Gminnej Spółdzielni nie przenosi obowiązku podatkowego na dzierżawcę, tak że jeśli nawet sąd ustalił, że między skarżącym lub jego żoną a Gminną Spółdzielnią istniał stosunek dzierżawy, to nie rodzi to skutków w sferze podatkowej. Zaskarżona decyzja dotyczy działki nr 334 i budynków na niej położonych. Nieruchomość stanowiła niewątpliwie własność skarżącego i jego żony J. Działka wynosi 590 m2 i jednoznacznie wynika to z ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnia owa widniała w ewidencji co najmniej od dniu 26 lutego 1997r., co wynika z pierwszego znajdującego się w aktach sprawy wypisu z rejestru gruntów. Dane z ewidencji gruntów i budynków mają pierwszeństwo przed wszelkimi innymi dokumentami i wiążą organ podatkowy na podstawie art. 21 § 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j: Dz. U. 2005 r. Nr 240 poz. 2027). Organ podatkowy kierując się danymi z ewidencji prawidłowo opodatkowywał 590 m2 gruntu. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem Cz. Ś. pismem z dnia 15 listopada 2008 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. zaskarżył w całości jako bezzasadną i sprzeczną z interesem społecznym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, iż przedmiotowa działka będąca w dzierżawie od ponad dwudziestu lat przez rodzinę Ś., stanowi nierozerwalną całość z posesją Nr [..] przy ulicy [...] w S. i nie zamierza on zrezygnować z dzierżawy grunt stanowiącego harmonijną całość architektoniczną posesji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko w takim przypadku Sąd mógłby, stosownie do treści art. 145 § 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylić zaskarżoną decyzję. W sprawie, Cz. S., nie wskazując jakie przepisy prawa materialnego czy procesowego zostały naruszone zaskarżoną decyzją, podniósł, że jest ona bezzasadna i sprzeczna z interesem społecznym, skoro działka, którą z rodziną dzierżawi od ponad dwudziestu lat, stanowi wraz z posesją nr [...] przy ul. [...] w S. nierozerwalną całość, a skarżący nie zamierza rezygnować z jej dzierżawy. Oceniając zarzuty i uzasadnienie skargi, zdaniem Sądu, spornym w sprawie jest na kim ciąży obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości, od działki o pow. 100 m2, którą rodzina skarżącego dzierżawi. Zgodnie z przepisem art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga, rozpoznając skargę w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, w kontekście zakresu sądowej kontroli zaskarżonego aktu, że Sąd bada zgodność z prawem zaskarżonego aktu, w sprawie decyzji zmieniającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, z uwagi na jej zbycie. W zaskarżonej decyzji, organ podatkowy określił zobowiązanie podatkowe od nieruchomości, uwzględniając rzeczywisty okres jej posiadania w roku 2008, tj. od końca miesiąca lipca, w którym nastąpiło zbycie. Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 1 ustawy podatkowej, obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Nie może budzić wątpliwości, że takimi okolicznościami w sprawie, było dokonanie przez skarżącego i jego żonę darowizny na rzecz syna, działki nr 334 o powierzchni 590 m2, zabudowanej w lipcu 2008r. Obowiązek w podatku od nieruchomości od 1 sierpnia 2008r. ciążył zatem na nowym właścicielu nieruchomości, a organ podatkowy był zobowiązany do uchylenia decyzji z dnia 20 lutego 2008r. i określenia wobec skarżącego zobowiązania podatkowego na okres od stycznia do lipca 2008r., tj. okres, kiedy skarżący był właścicielem nieruchomości. Mając na uwadze wyżej wskazane przepisy prawa podatkowego Sąd podziela trafność ustaleń i ocen zawartych w zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia 5 sierpnia 2008r. Wójta Gminy M. Zarzuty skargi należy uznać za nietrafne. Jak wskazał organ odwoławczy, a wynika to z treści przepisu art. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, skarżący, jako dzierżawca działki (posiadacz zależny) od Gminnej Spółdzielni "S. " nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości od tej nieruchomości. A zatem, trafnie organ odwoławczy wskazał, że wykazanie przez skarżącego, przed organem podatkowym, tytułu do posiadania samoistnego (jak właściciel) przedmiotowej działki będzie rodziło obowiązek podatkowy. Dlatego, mając powyższe na uwadze, uznając, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa Sąd, na podstawie art. 151 ppsa, skargę oddalił.