I SA/Sz 672/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia NSA Zygmunt Chorzępa,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska (spr.), Protokolant Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2008 r. sprawy ze skargi C. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o restrukturyzację zaległości podatkowych z tytułu opłaty skarbowej oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 8 , poz. 60 ze zm.) utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...] o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku C. L. o restrukturyzację zaległości podatkowych z tytułu opłaty skarbowej w kwocie [...] zł. Organ wskazał, że C. L. w dniu [...]r. wystąpił o objęcie postępowaniem restrukturyzacyjnym zaległej należności związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą w wysokości [...]zł z tytułu opłaty skarbowej od zgłoszenia rejestracyjnego obowiązku w podatku od towarów i usług, również z wnioskami o oddłużenie do Urzędu Skarbowego .We wniosku wskazał, że należność objęta wnioskiem jest sporna z uwagi na wniesienie skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w S. Dalej organ podaje, że Samorządowe Kolegium Odwoławczego decyzją z dnia [...]r. uchyliło decyzję organu pierwszej instancji i umorzyło postępowanie w sprawie odmawiającej wyrażenia zgody na odroczenie terminu płatności opłaty skarbowej w wysokości [...] zł od zarejestrowania podatnika podatku od towarów i usług, jako podatnika VAT czynnego lub podatnika VAT zwolnionego. C. L. w dniu [...]r. złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego - Ośrodek Zamiejscowy w S. na decyzję Kolegium. Postanowieniem z dnia [...]r. organ restrukturyzacyjny zawiesił postępowanie w sprawie restrukturyzacji zaległej należności z tytułu opłaty skarbowej. W dniu [...]r. doręczono organowi podatkowemu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2004 r. o oddaleniu skargi C. L. na decyzję SKO z dnia [...]r. Postanowieniem z dnia [...]r. Prezydent Miasta S. podjął postępowanie i pismem z dnia [...]r. poinformował wnioskodawcę o obowiązujących od dnia 1 maja 2004 r. przepisach dotyczących udzielania pomocy na restrukturyzację, wzywając stronę do określenia tytułu wnioskowanej pomocy. W piśmie z dnia [...]r. C. L. zakwalifikował wnioskowaną pomoc na podstawie programu pomocy opracowanego przez Ministerstwo Finansów oraz wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia procesu notyfikacyjnego. Prezydent Miasta S. zawiesił postępowanie. Postanowieniem z dnia [...]r. organ I instancji podjął z urzędu postępowanie, wszedł bowiem w życie opracowany przez ministerstwo program pomocowy (Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych Dz. U. Nr 169 z dnia 25 września 2006 r., poz. 1202) Pismem z dnia [...]r. organ restrukturyzacyjny wezwał C. L. do usunięcia braków podania w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania poprzez złożenie informacji dotyczącej otrzymanej do dnia sporządzania informacji pomocy publicznej oraz planu restrukturyzacyjnego zawierającego elementy, o których mowa w w/w rozporządzeniu Rady Ministrów (§ 9 ust. 2) i art. 37 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. Nr 123, poz. 1291). Organ pouczył o skutkach wezwania z art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na wezwanie C. L. poinformował organ, że nie otrzymał żadnej pomocy, w związku z czym nie może złożyć informacji na "nieistniejący temat". Odnośnie obowiązku złożenia planu restrukturyzacyjnego wnioskodawca w piśmie kierowanym do organu z dnia [...]r. wyjaśnił, że w opinii wnioskodawcy obowiązek złożenia planu restrukturyzacji, o którym mowa w § 9 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. nie dotyczy wnioskodawcy. Zdaniem C. L. przepis ten dotyczy wyłącznie małych i średnich przedsiębiorców, a w stosunku do wnioskodawcy organ winien zastosować art. 104 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), na mocy którego wnioskodawca zalicza się do mikroprzedsiębiorców. Zdaniem C. L., nie istnieje rozporządzenie określające zakres obowiązków nakładanych na mikroprzedsiębiorców w procesie restrukturyzacji należności publicznoprawnych. Organ I instancji pismem z dnia [...]r. ponowił zobowiązanie do usunięcia braków podania. Wnioskodawca nie usunął braków podania. Stwierdził, że podstawą prawną złożonego wniosku jest art. 12 ust. 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Dalej wnioskodawca wywodzi, że zalicza się do tzw. małych przedsiębiorców w rozumieniu tej ustawy i zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy nie ma obowiązku dołączać programu restrukturyzacyjnego. Wnioskodawca stwierdził, że nie można stawiać znaku równości pomiędzy "małym przedsiębiorcą" w rozumieniu ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców a "małym przedsiębiorcą" w rozumieniu art. 105 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które weszło w życie z dniem 21 sierpnia 2004r. i rozróżnia obok "małego przedsiębiorcy" "mikroprzedsiębiorcę". W postanowieniu z dnia [...]r. Prezydent Miasta S. wskazał, że wnioskodawca poprosił o udzielenie pomocy na podstawie programu pomocowego opracowanego przez Ministerstwo Finansów, zatem powinien spełnić warunki określone w tym programie, skoro C. L. nie usunął braków podania organ uznał, że zaszły przesłanki określone w art. 169 Ordynacji podatkowej i orzekł o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Organ restrukturyzacyjny wyjaśnił, iż w momencie wejścia w życie ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców prawo polskie nie znało pojęcia "mikro przedsiębiorca" i pojęcie to nie zostało także do powyższej ustawy wprowadzone w toku jej nowelizacji. Wobec powyższego rozporządzenie na jej podstawie wydane nie mogło takiego pojęcia używać. Zdaniem organu w pojęciu "mały przedsiębiorca" zawiera się także pojęcie "mikro przedsiębiorca" i na potwierdzenie swego stanowiska powołał się na regulację prawną zawartą w rozdziale 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W ocenie organu nie można stawiać znaku równości pomiędzy programem restrukturyzacji, o którym mowa w art. 2 pkt 5 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych, a planem restrukturyzacji wymaganym przez rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. Pismem z dnia [...]r. C. L. złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o dokonanie restrukturyzacji zaległej należności w opłacie skarbowej. Zarzucił naruszenie przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że wnioskodawca nie usunął braku w podaniu tj. nie złożył na wezwanie planu restrukturyzacji oraz naruszenie art. 2 pkt. 1 w zw. z art. 12 ust. 2 i art. 13 ust. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 70/2001, w zw. z art. 104-106 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej przez przyjęcie, że mikro przedsiębiorstwo, o którym mowa w punktach 5 i 6 w/w załącznika nr 1 zezwala na uznanie, iż mikroprzedsiębiorca jest "małym przedsiębiorcą" w rozumieniu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. Wobec powyższego zdaniem strony do "mikro przedsiębiorcy" mają zastosowanie przepisy tego aktu prawnego. Wnioskodawca podtrzymał, iż faktycznie określenie "mały przedsiębiorca" w rozumieniu art. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców mające zastosowanie w art. 13 ust. 3 tej ustawy zwalnia wnioskodawcę od obowiązku dołączenia programu restrukturyzacyjnego. Zdaniem C. L. przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006r. stanowi podstawę żądania planu restrukturyzacyjnego wyłącznie od małego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 105 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (i średniego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 106 tej ustawy). Strona zarzuciła organowi, że w uzasadnieniu rozstrzygnięcia w ogóle nie odniósł do tych przepisów, pominął większości argumentów merytorycznych wnioskodawcy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów C. L. i postanowieniem z dnia [...]r. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta S. W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że podatnik nie zastosował się do wezwania organu z dnia [...]r., mimo że został pouczony o skutkach nie uzupełnienia braków podania, a zatem zasadne było pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podkreślił, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest w pełni zasadne stosownie do § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. L. wniósł o uchylenie zaskarżonej postanowienia w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzucając postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe zastosowanie przepisu § 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006 r. Organ błędnie, uznał jego osobę za małego przedsiębiorcę, który winien spełnić wymogi tegoż rozporządzenia, zdaniem skarżącego jest on mikro przedsiębiorcą w rozumieniu art. 104 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Dodatkowo C. L. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu błędną wykładnię przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego. Strona twierdzi ponadto, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do twierdzeń zobowiązanego uważanych przez niego za istotne dla sposobu załatwienia sprawy tj. do zarzutu naruszenia przez organ restrukturyzacyjny wskazanych w zażaleniu przepisów ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 7012001 w zw.). Ponadto wskazał, że organ zastosował błędnie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 70 ust. 3 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej przez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku strony, przez nie rozważenie w sposób wyczerpujący przesłanek, których zaistnienie może prowadzić do restrukturyzacji zaległej przez wnioskodawcę należności. Skarżący podniósł także, że wydanie postanowienia nie zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Dodatkowo skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy tj. pism z dnia [..]r. i z dnia [...]r. wyrażających jego negatywne stanowisko odnośnie poleceń organu podatkowego oraz kwalifikacji wniosku z dnia [...]r. Skarżący wskazał, że wnosił o kwalifikację pomocy jako pomocy na podstawie programu pomocowego opracowanego przez Ministerstwo Finansów. W uzasadnieniu skargi C. L. powtórzył zarzuty i wywody stanowiące uprzednio podstawę jego zażalenia od postanowienia organu I instancji, sprowadzające się do zakwestionowania obowiązków wynikających z wezwania do usunięcia wniosku o restrukturyzację należności publicznoprawnych. Zdaniem strony nietrafnym było dwukrotne wezwanie do złożenia planu restrukturyzacyjnego, zawierającego wskazane w wezwaniu elementy, który to warunek (złożenia planu restrukturyzacyjnego), wymieniony w § 9 ust. 2 w/w rozporządzenia, nie dotyczy mikroprzedsiębiorcy. Wnioskodawca z poleceniem organu się nie zgodził i wyczerpująco przedstawił twierdzenia na poparcie zajętego przez siebie stanowiska. W odpowiedzi na powyższą Skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia [...]r. udział w postępowaniu zgłosił pełnomocnik skarżącego M. L. L., wskazując, iż podtrzymuje zarzuty skargi i wnioski w niej zawarte, wyjaśniła, że wniosek skarżącego o restrukturyzację należności publicznoprawnych skarżący wniósł w dniu [...]r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola sądu, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą zaskarżoną decyzją, postanowieniem, czy też innym aktem lub czynnością w zakresie zgodności zarówno z prawem materialnym jaki i procesowym w całym toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania tych przepisów. W oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd administracyjny uwzględni skargę i uchyli zaskarżoną decyzję bądź postanowienie w całości lub w części, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do treści art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie kwestią sporną pozostaje ustalenie, czy organ restrukturyzacyjny prawidłowo przyjął a organ II instancji zaakceptował, pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku C. L. o restrukturyzację należności, braków którego skarżący w żądanym przez organ zakresie nie uzupełnił, w sytuacji prowadzenia działalności gospodarczej jako podmiot gospodarczy określany małym przedsiębiorcą oraz, czy w przypadku złożenia wniosku o restrukturyzację należności publicznoprawnych na mocy przepisów szczególnych wymagane jest złożenie przez takiego przedsiębiorcę dodatkowych wynikających z tych przepisów wymogów, a konkretnie planu restrukturyzacyjnego. Rację ma skarżący, że aktem prawa materialnego regulującym problematykę pomocy publicznej jest również ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), jednakże w związku z wstąpieniem RP w struktury Unii Europejskiej, w stosunku do należności powstałych przed dniem akcesji, co do których z uwagi na istnienie należności spornych nie zostały wydane decyzje o warunkach restrukturyzacji, pomoc udzielana na mocy wymienionej ustawy podlega zgłoszeniu do Komisji Europejskiej. Kwestią do uregulowania pozostawało takie sformułowanie programu pomocowego, który będzie odpowiadał wymogom stawianym przez prawodawstwo unijne. Z akt sprawy wynika, iż C. L. w piśmie kierowanym do organu z dnia [...]r. będącym odpowiedzią na wezwanie organu z dnia [...]r. poprosił o zakwalifikowanie wnioskowanej pomocy, jako pomocy restrukturyzacyjnej na podstawie programu pomocy opracowanego przez Ministerstwo Finansów. Taki program zawiera rozporządzenie z dnia 5 września 2006r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych (Dz. U. Nr 169, poz. 1202) W rozpatrywanej sprawie postępowanie restrukturyzacji zadłużenia skarżącego z tytułu zaległości podatkowych zostało wszczęte na jego wniosek o restrukturyzację należności określonych w art. 2 ust. 4a ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Stosownie do przepisu art. 9 pkt 1 tej ustawy o restrukturyzacji odpowiednie zastosowanie mają przepisy Ordynacji podatkowej m.in. w zakresie zobowiązań podatkowych wymienionych w art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, czyli między innymi do należności, których restrukturyzacji domaga się skarżący. Ustawę stosuje się odpowiednio do należności od przedsiębiorców z tytułu zobowiązań podatkowych stanowiących dochody budżetów jednostek samorządu terytorialnego, jeżeli organ stanowiący właściwej jednostki samorządu terytorialnego podejmie uchwałę o restrukturyzacji tych należności, z wyjątkiem podatków, które nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że obowiązkiem organów podatkowych jest w pierwszym rzędzie merytoryczne załatwienie spraw czy to wszczynanych z urzędu, czy też inicjowanych wnioskiem (podaniem) strony chyba, że zaistniały przesłanki do ich zakończenia z przyczyn formalnych (m.in. art. 169 § 1 w związku z § 4 art. 208 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa t. j. Dz.U. Nr 8, z 2005r., poz. 60 ze zm.). Powyższe oznacza, że nawet przy częściowym uregulowaniu instytucji prawnej wszczęcia postępowania na wniosek strony w art. 12 ust. 1 ustawy o restrukturyzacji możliwe jest jej uzupełnienie na podstawie art. 9 ust. 1 tej ustawy przepisami ustawy, do której skierowane jest odesłanie (Ordynacja podatkowa). Postępowanie restrukturyzacyjne uregulowane w ustawie o restrukturyzacji mogło zostać wszczęte na wniosek przedsiębiorcy. Przepis § 9 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 września 2006r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych, stanowi podstawę żądania od wnioskodawcy planu restrukturyzacyjnego. W rozumieniu cytowanych wyżej przepisów wnioskodawcą jest podmiot określany, jako mały lub średni przedsiębiorca. Sąd podziela stanowisko prezentowane w zaskarżonym postanowieniu, odnośnie kwalifikacji podmiotowej strony skarżącej jako podmiotu gospodarczego zawierającego się w katalogu pojęciowym określanym - mały przedsiębiorca. Zgodzić się należy z tym, że cytowana ustawa o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych rozróżnia wyłącznie podmioty określane jako średni i mały przedsiębiorca. W ocenie Sądu kwestią nie budzącą wątpliwości jest to, że definiowany przez skarżącego podmiot gospodarczy określany mikroprzedsiębiorcą mieści się w zakresie pojęciowym małego przedsiębiorcy, do którego w zakresie restrukturyzacji ma zastosowanie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 września 2006r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych. W innym przypadku należałoby przyjąć, iż w stosunku do mikroprzedsiębiorców ustawodawca w ogóle nie przewidywał pomocy publicznej w przypadku trudnej sytuacji ekonomicznej, a jeśli ustawodawca uznałby za konieczne rozróżnienie podmiotów gospodarczych na trzy kategorie (mikro, mali i średni przedsiębiorcy) to w zakresie procesu restrukturyzacyjnego dotyczącego należności publicznoprawnych mikroprzedsiębiorców wprowadziłby do ustawy restrukturyzacyjnej takie pojęcie przedsiębiorcy i wskazałby ten podmiot w rozporządzeniu regulującym szczegółowe warunki udzielania pomocy publicznej małym i średnim przedsiębiorcom. Powyższe wnioski prowadzą do konkluzji, że w niniejszej sprawie C. L. składając wniosek o restrukturyzację swoich należności winien spełnić warunek polegający na przedstawieniu Prezydentowi Miasta S. planu restrukturyzacji, wynikającego z § 9 ust. 1 i 2 powołanego w/w rozporządzenia z dnia 5 września 2006 r. w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych. Zasadnie organ restrukturyzacyjny zobowiązał skarżącego do uzupełnienia braku w tym zakresie. W tych okolicznościach, mając na uwadze, że przepisy ustawy restrukturyzacyjnej nie przewidywały trybu postępowania w sytuacji niedopełnienia wymogów formalnych wniosku w zakresie przedstawienia planu restrukturyzacyjnego, organ prawidłowo zastosował w sprawie art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z § 9 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków udzielania małym i średnim przedsiębiorcom pomocy publicznej na restrukturyzację niektórych należności publicznoprawnych W myśl art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wezwanie kierowane do C. L. zawierało pouczenie o skutkach nie uzupełnienia wymogów, w zakreślonym terminie tj. pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Pomimo upływu tego terminu skarżący nie uzupełnił wniosku. Odpowiedź kierowana do organu w wyniku tego wezwania jest w istocie polemiką z organem odnośnie kwalifikacji prawnej podmiotu do którego to wezwanie jest skierowane. Odpowiedź ta w ocenie Sądu nie może być oceniona w kategoriach uzupełnienia braków formalnych wniosku. Odnośnie wniosku zawartego w skardze o przeprowadzenie dowodu z pism kierowanych przez skarżącego do organu z dnia [...]r. i z dnia [...]r., którymi neguje on obowiązek przedłożenia planu restrukturyzacyjnego, Sąd wyjaśnia że stosownie do art. 106 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W przedmiotowej sprawie dokumenty, na które powołuje się skarżący, stanowią materiał faktyczny i dowodowy sprawy zgromadzony przez organy i stanowiły podstawę rozstrzygnięcia organów. Zatem wniosek dowodowy strony nie może być uwzględniony. Na uwzględnienie w ocenie Sądu nie zasługiwał również podniesiony w skardze zarzut błędnej interpretacji przez organy art. 8 i 11 Kodeksu postępowania administracyjnego, które w sprawie w ogóle nie miały zastosowania, a także błędnej interpretacji przepisów art. 102-104 ustawy o działalności gospodarczej. Sąd podkreśla, iż podstawą prawidłowego, czyli zgodnego z prawem rozpatrzenia wniosku restrukturyzację należności publicznoprawnych dla przedsiębiorców jest kompletność wniosku oraz obowiązek dołączenia wszelkich dokumentów i załączników. Akty prawne dotyczące pomocy publicznej dla przedsiębiorców nie przewidują w tym zakresie dowolności. Konieczność wypełnienia obowiązków formalnych wniosku powinna być usuwana w trybie powołanego przepisu art. 169 § 1 Ordynacji podatkowej. Dlatego mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.