I SA/Sz 677/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Anna Sokołowska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 2 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie przedłużenia terminu do załatwienia odwołania p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 14 sierpnia 2018 r. skarżący D. Z. – reprezentowany przez radcę prawnego – wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...], [...] w przedmiocie przedłużenia terminu do załatwienia odwołania. Jak wynika z treści ww. postanowienia z dnia [...] r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając na podstawie art. 216 w związku z art. 140 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.) – dalej: "o.p.", w związku z odwołaniem z dnia 12 marca 2018 r. od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] r. nr [...] określającej D. Z. podatek od towarów i usług za okresy od stycznia do grudnia 2013 r., postanowił wyznaczyć termin załatwienia sprawy do dnia 23 lipca 2018 r. Postanowienie zawierało pouczenie, że nie przysługuje na nie zażalenie. Postanowienie zostało doręczone podatnikowi – w trybie art. 151 o.p. - w dniu 4 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, ponieważ zaskarżone w sprawie postanowienie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, a także w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 2a i 3 p.p.s.a). Powyższe wyliczenie ma charakter zupełny, a zatem sąd administracyjny nie jest właściwy do zajmowania się sprawami, które nie zostały wyraźnie wskazane w przywołanych wyżej przepisach oraz sprawami które zostały wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do art. 58 § pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Zaskarżone w sprawie postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy zostało wydane na podstawie art. 216 w związku z 140 § 1 o.p. Zgodnie z art. 216 o.p. w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi (art. 236 § 1 o.p). Postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 237 o.p). Z treści ww. przepisu art. 236 § 1 o.p. wynika, że zażalenia mogą być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywne wyliczone w ustawie Ordynacja podatkowa. Natomiast ani z treści art. 140 o.p., który dotyczy wyznaczenia nowego terminu sprawy, ani innego przepisu ustawy Ordynacja podatkowa nie wynika, że na to postanowienie przysługuje zażalenie. Jednocześnie, zgodnie z art. 141 § 1 o.p. na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 o.p. stronie służy ponaglenie. Z treści ww. przepisów wynika zatem, że zaskarżone w sprawie postanowienie o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy nie jest zaskarżalne w drodze zażalenia, nie jest to również postanowienie kończące postępowanie lub rozstrzygające sprawę co do istoty, ani inny akt lub czynność wymieniona w art. 3 § 2 pkt 1-2 i 4-9 oraz § 2a i 3 p.p.s.a. W konsekwencji, skarga wniesiona do sądu na ww. postanowienie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna, ponieważ została wniesiona na akt który nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Na marginesie wypada zauważyć, że zaskarżone w sprawie postanowienie zawierało pouczenie, zgodnie z którym nie przysługuje na nie zażalenie. Ponadto warto wskazać, że w przypadku ewentualnej dopuszczalności skargi, w tym gdyby wyczerpano w sprawie przysługujące skarżącemu środki zaskarżenia wskazane w art. 52 p.p.s.a., to skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że gdyby skarga na ww. postanowienie była dopuszczalna, to w sprawie skarżący uchybiłby terminowi do jej wniesienia, bowiem skarga na ww. postanowienie została nadana przez skarżącego dopiero w dniu 14 sierpnia 2018 r. – w przypadku gdy ww. postanowienie zostało mu doręczone w dniu 4 czerwca 2018 r., a zatem ustawowy termin na wniesienie skargi upłynąłby w dniu 4 lipca 2018 r. W tym stanie rzeczy, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.