I SA/Sz 683/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), , , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 30 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2014 p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. Z. w piśmie z dnia 27 kwietnia 2015 r. wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości (na podstawie art. 61 § 2 pkt 1, art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a."). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że skarga i wnioski w niej zawarte przedstawiają się jako konieczne i w pełni uzasadnione. Zdaniem Skarżącego zapłata podatku w kwocie wynikającej z zaskarżonej decyzji w sytuacji gdy do jej ustalenia doszło w wyniku błędów organów I i II instancji z całą pewnością spowodowałoby powstanie po stronie skarżącego znacznej szkody, której skutki byłyby trudne do odwrócenia. Dodał, że skarżący kwestionuje w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego wysokość podatku od nieruchomości za lata 2013 i 2014. Łączna kwota zobowiązania została wymierzona za ten okres przez organ podatkowy na [...] zł, podczas gdy jej wyliczenie zgodnie ze stanowiskiem skarżącego dawałoby kwotę [...] zł. Zatem zapłata podatku w kwocie stanowiącej niemalże 150% tego, co według uzasadnionych twierdzeń podatnika należałoby zapłacić, a także formalne i praktyczne trudności oraz czasochłonność związana z procesem ewentualnego odzyskania uiszczonej nadpłaty sprawiają, że jako uzasadniony jawi się wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia kontroli sądowej nad decyzjami organów administracji publicznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie odniosło się do złożonego przez stronę skarżącą wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwości zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z uwagi na skierowanie przez stronę skarżącą wniosku zarówno do organu jak i do sądu, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania skarżącego. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku strona skarżąca podała jedynie, że zapłata podatku w zawyżonej wysokości wskazanej przez organ, a także formalne i praktyczne trudności oraz czasochłonność związana z procesem ewentualnego odzyskania uiszczonej nadpłaty sprawiają, że wniosek należy uznać za uzasadniony. Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem strona skarżąca nie podała konkretnych i rzeczywistych powodów, które przemawiają za przyznaniem jej ochrony tymczasowej. Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rzeczywista i skonkretyzowana, a wykazanie istnienia tych przesłanek musi być poparte przez wnioskodawcę stosownymi dowodami. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.