I SA/Sz 686/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 grudnia 2018 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Sygn. akt I SA/Sz [...] U Z A S A D N I E N I E Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...], [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. znak [...] w części dotyczącej postoju z dnia [...] r. na kwotę [...]zł ujętej w tytule wykonawczym nr [...] i orzekł o uznaniu zarzutu za uzasadniony w tej części oraz umorzył postępowanie egzekucyjne w pozostałej części (pkt 1 zaskarżonego postanowienia), a także utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części (pkt 2 zaskarżonego postanowienia). Na podstawie akt sprawy oraz zaskarżonego postanowienia ustalono następujący stan faktyczny sprawy. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (organ egzekucyjny) prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec K. K. (dalej "zobowiązany" lub "skarżący") na podstawie tytułów wykonawczych oznaczonych numerami [...], [...], [...] z dnia [...] r., wystawionych przez P. S. (wierzyciela), obejmujących należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania. Odpisy ww. tytułów wykonawczych wraz z odpisem zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej doręczono zobowiązanemu w dniu [...] r. . Pismem z dnia [...] r. zobowiązany wniósł zarzuty egzekucyjne, w których podniósł: nieistnienie egzekwowanego obowiązku w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – (Dz. U z 2018 r., poz. 1314 ze zm.) zwanej dalej "u.p.e.a." oraz błąd co do osoby zobowiązanego (art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.) Organ egzekucyjny, w trybie art. 34 § 1 u.p.e.a., wystąpił do wierzyciela z prośbą o zajęcie stanowiska w zakresie podniesionych zarzutów. P. S. wyraził stanowisko w postanowieniu z dnia [...] r. [...] uchylonym następnie na skutek zażalenia zobowiązanego postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. [...] Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wierzyciel P. S. wydał w dniu [...] r. kolejne postanowienie znak [...] w którym ponownie nie uwzględnił racji zobowiązanego. Również to postanowienie zostało uchylone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem z [...] r. znak [...] Na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, postanowieniem z dnia [...] r. znak: [...] P. S.: • uwzględnił rację zobowiązanego odnośnie podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] w części dotyczącej postoju z dnia [...] r. na kwotę [...]zł i wystąpił o umorzenie postępowania egzekucyjnego w tym zakresie oraz • nie uwzględnił racji zobowiązanego odnośnie podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku w postępowaniu prowadzonym w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] w całości, tytuł wykonawczy [...] w części dotyczącej postojów z okresu od dnia [...] r. do dnia [...] r. na kwotę [...]zł oraz tytułu wykonawczego nr [...] w całości i odmówił umorzenia postępowania w tym zakresie . Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. postanowieniem datowanym na dzień [...] r. (mylnie w postanowieniu podano rok 2017 zamiast 2018) znak: [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] r. [...], będąc związanym stanowiskiem wierzyciela odrzucił zarzuty zobowiązanego. Powyższe postanowienie z dnia [...] r. Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zaskarżył zobowiązany zażaleniem z dnia [...] r.. W zażaleniu zarzucił: • naruszenie art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zobowiązany do zapłaty opłat za postój pojazdu jest jego właściciel w sytuacji, gdy właściciel wskazał osoby korzystające z pojazdu skarżącego w owym okresie wraz z danymi kontaktowymi tych osób; • naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia [...] r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.) - zwanej dalej u.d.p. oraz punktu 5.2.50 załącznika nr [...] rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...] r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (zwanego dalej rozporządzeniem z 2003 r.), • naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 6 pkt 1 u.d.p. oraz punktu 5.2.50 załącznika nr [...] rozporządzenia z 2003 r., mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w obciążeniu skarżącego opłatą za parkowanie w miejscu, które nie zostało wyznaczone w sposób prawidłowy, a więc równocześnie znakami poziomymi typu P-18 oraz znakami pionowymi typu D-18, • naruszenie art. 8 ustawy z dnia [...] r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) – dalej "Kodeks postępowania administracyjnego" lub "k.p.a." mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i akceptowania przez organ pobierania wbrew przepisom prawa, opłat za postój pojazdów w całym obszarze strefy, a nie tylko w prawidłowo wyznaczonych miejscach tej strefy, • naruszenie art. 7, art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy poprzez nie podjęcie czynności przez organ I, jak II instancji w celu wyjaśnienie istotnych okoliczności niniejszej sprawy oraz nie wezwanie do złożenia wyjaśnień osób wskazanych przez skarżącego. Pismem z dnia [...] r. pełnomocnik skarżącego uzupełnił braki formalne zażalenia przez przesłanie pełnomocnictwa wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem znak: [...], [...] z dnia [...] r. uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej postoju z dnia [...] r. na kwotę [...]zł ujętej w tytule wykonawczym nr [...] i orzekł o uznaniu zarzutu za uzasadniony w tej części oraz umorzył postępowanie egzekucyjne w pozostałej części (pkt 1 zaskarżonego postanowienia), a także utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie w pozostałej części (pkt 2 zaskarżonego postanowienia). Na powyższe postanowienie zobowiązany złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W skardze z dnia [...] r. zobowiązany zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: 1) naruszenie przepisu postępowania art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż zobowiązanym do zapłaty opłat za postój pojazdu jest jego właściciel w sytuacji, gdy właściciel wskazał osoby korzystające z pojazdu skarżącego w owym okresie wraz z danymi kontaktowymi tych osób 2) naruszenie przepisu prawa materialnego art. 13 ust. 1 u.d.p. oraz punktu 5.2.50 Załącznika nr [...] do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z [...] r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (DZ.U. 2003, poz. 2181 ze zmianami), mające wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, przejawiającą się w bezpodstawnym przyjęciu, iż obowiązek ponoszenia opłaty obowiązuje w całej strefie parkowania, nie zaś jedynie w miejscach wyznaczonych do parkowania pojazdów w sposób określony przepisami prawa, a więc równocześnie znakami poziomymi typu P-18 oraz pionowymi typu D-18 3) naruszenie przepisu prawa materialnego art. 13 b ust. 1 i ust. 6 pkt 1 u.d.p. oraz punktu 5.2.50 Załącznika nr [...] do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z [...] r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. 2003, poz. 2181 ze zmianami), mające wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w obciążeniu skarżącego opłatą za parkowanie w miejscu, które nie zostało wyznaczone w sposób prawidłowy, a więc równocześnie znakami poziomymi typu P-18 oraz znakami pionowymi typu D-18 w sytuacji, gdy przepisy ustawy nakazują wyznaczenie konkretnych miejsc służących do parkowania pojazdów w sposób opisany powyżej, za postój na których może być jedynie pobrana opłata 4) naruszenie przepisu postępowania art. 8 k.p.a., mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i akceptowania przez organ pobierania wbrew przepisom prawa, opłat za postój pojazdów w całym obszarze strefy, a nie tylko w prawidłowo wyznaczonych miejscach tej strefy 5) naruszenie przepisów postępowania art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., mające istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, poprzez nie podjęcie czynności przez organ I, jak II instancji w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności niniejszej sprawy oraz nie wezwanie do złożenia wyjaśnień osób wskazanych przez skarżącego, jako użytkowników pojazdu. Mając na uwadze powyższe wniósł o: • uchylenie zaskarżonego postanowienia w zakresie pkt 2 i umorzenie w tym zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego; • uchylenie postanowienia organu I instancji w całości, nie uwzględniającego racji skarżącego w zakresie umorzenie całości prowadzonego postępowania egzekucyjnego; • wstrzymanie wykonania zaskarżonej części postanowienie organu II instancji; • zasądzenie na rzecz zobowiązanej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Postanowieniem z dnia [...] r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Przedmiotem badania Sądu – pod względem legalności – są postanowienia organów administracji odnoszące się do uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia [...] r., II FSK [...], który to pogląd Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podzielił, zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są powszechnie uznawane za szczególny środek zaskarżania charakterystyczny tylko i wyłącznie dla postępowania egzekucyjnego w administracji. Wykazują one wiele odrębności w stosunku do innych środków zaskarżenia, takich jak odwołania i zażalenia. S. i wyczerpująca regulacja zawarta w art. 27 § 1 pkt 9, art. 33, art.34 i art. 35 u.p.e.a. powoduje, że nie można ich przyrównać i stosować do nich na podstawie art. 18 u.p.e.a. przepisów dotyczących zażaleń lub odwołań. Należy także podkreślić brak dewolutywności tego środka zaskarżenia, który rozpatrywany jest przez organ egzekucyjny prowadzący postępowanie po zasięgnięciu w określonych przypadkach stanowiska wierzyciela. Te szczególne unormowania powodują, że zarzuty są środkiem prawnym przysługującym w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Zarzuty nie stanowią środka prawnego, który byłby w każdym czasie alternatywny lub konkurencyjny dla innych instytucji możliwych do wdrożenia po upływie terminu z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Upływ siedmiodniowego terminu powoduje również niemożność uzupełnienia przez zobowiązanego zarzutów złożonych w terminie, jak i powołania ich nowych podstaw. Także podniesienie zarzutu dopiero w postępowaniu przed sądem administracyjnym czyni go spóźnionym (por. red. J. Niczyporuk, System egzekucji administracyjnej, C.H. Beck, W. 2004, str. 508 i n.; t.1 i 2 do art. 33 w D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2004, str.311-313 i powołane w tych publikacjach orzecznictwo). Zarzuty powyższe nie mogą być uzupełniane również na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Powyższe nie przekreśla jednak możliwości ingerowania przez zobowiązanego w tok postępowania egzekucyjnego, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 33 u.p.e.a. Ustawa przewiduje bowiem szereg innych środków służących podjęciu przez niego obrony m.in. skargę na czynności egzekucyjne (art. 54 u.p.e.a.) czy wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego - art. 59 u.p.e.a. (por. wyrok WSA w Ł. z dnia [...] r., III SA/Łd [...]). W myśl art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku zaś zgodnie z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. podstawą ww. zarzutu może być również błąd, co do osoby zobowiązanego. W rozpoznawanej sprawie, wobec skarżącego, prowadzone było postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych oznaczonych numerami [...], [...], [...] z dnia [...] r., wystawionych przez P. S. obejmujących należności z tytułu opłaty dodatkowej za nieopłacony postój w strefie płatnego parkowania. Skarżący podważył zasadność wystawienia ww. tytułów wykonawczych, wskazując dwa rodzaje zarzutów, tj.: na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 4 u.p.e.a. błąd, co do osoby zobowiązanego z uwagi na to, że nie wykazano, iż to on kierował pojazdem, a on wskazał osoby którym powierzył pojazd w tych okresach oraz na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. nieistnienie obowiązku - z uwagi na fakt błędnego przyjęcia przez organ, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach wyznaczonych, strefa wg skarżącego musi być oznaczona nie tylko znakami pionowymi bez wyznaczenia konkretnych miejsc w ramach odcinka drogi. Zdaniem skarżącego na odcinku ulicy [...] w S., gdzie w dniach wskazanych w tytułach wykonawczych był parkowany pojazd, miejsca w w strefie płatnego parkowania nie były dokładnie wyznaczone, a odcinek drogi ograniczony był jedynie znakami pionowymi po obu jej końcach bez wyznaczenia konkretnych miejsc w ramach odcinka tej drogi. Odnosząc się w pierwszej kolejności do prawidłowości rozpoznania przez organy zarzutu z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (błąd, co do osoby zobowiązanego) Sąd uznał stanowisko organów w powyższym zakresie za prawidłowe. Wskazać należy, że zagadnienie wykazania błędu co do zobowiązanego oraz wnoszenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie uiszczenia opłaty parkingowej przez właściciela pojazdu było wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych, które zajmują w tym zakresie jednolite stanowisko, które podzielone zostało również przez Sąd w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę. Zgodnie bowiem przyjmuje się w orzecznictwie, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Oznacza to, że organ nie ma możliwości, aby prowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie osoby faktycznie korzystającej z drogi publicznej. W tej sytuacji, organ egzekucyjny ma prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut na podstawie art. 33 pkt 4 u.p.e.a., za pomocą którego dokona obalenia powyższego domniemania faktycznego. Przy czym, jak wskazywał NSA, dla obalenia ww. domniemania, nie jest wystarczające nawet udowodnienie, że korzystającym z dróg nie był właściciel, ale konieczne jest wykazanie, kto konkretnie kierował pojazdem w określonym dniu i czasie (por. wyrok NSA z [...] r., II GSK [...], podobnie wyrok NSA z [...] r., I OSK [...]). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w datach nieopłaconego postoju skarżący pozostawał właścicielem przedmiotowego pojazdu (okoliczność niekwestionowana). Jak wyjaśnił wierzyciel w postanowieniu z dnia [...] r. znak [...] (k. 79), w korespondencji prowadzonej na etapie upomnienia, zobowiązany jako użytkowników pojazdu wskazał osoby zamieszkujące za granicą. Na potwierdzenie tego faktu nie został przesłany żaden dokument. Wobec powyższego wierzyciel, mimo braku takiego obowiązku, pismem z dnia [...] r. wezwał zobowiązanego do wskazania użytkowników ww. pojazdu, poprzez przesłanie potwierdzonej za zgodność z oryginałem umowy najmu, użyczenia lub innego dokumentu potwierdzającego użytkowanie ww. pojazdu przez inną osobę, bądź przesłanie oryginalnego oświadczenia osoby korzystającej z pojazdu z podaniem dokładnego okresu użytkowania. Zobowiązany pismem z dnia [...] r. zwrócił się do wierzyciela z prośbą o przedłużenie terminu do przedstawienia dowodów o których mowa w wezwaniu. Do dnia [...] r. zobowiązany nie przesłał wymaganych dokumentów. Wobec powyższego wierzyciel kolejnym pismem z dnia [...] r. wezwał ponownie zobowiązanego do przesłania dokumentów które potwierdzą, że podniesiony przez zobowiązanego zarzut błędu co do osoby jest uzasadniony. Zobowiązany potwierdził odbiór pisma w dniu [...] r. lecz nie odpowiedział na przedmiotowe wezwanie. Skarżący nie zakwestionował wykonania powyższych czynności przez wierzyciela, ani też faktu, że nie udzielił odpowiedzi na kierowane do niego wezwania. W związku z powyższym wierzyciel zasadnie uznał zarzut błędu co do osoby zobowiązanego za nieuzasadniony. Wierzyciel podtrzymał to stanowisko w postanowieniu z dnia [...] r. zaś SKO utrzymało to postanowienie w mocy, również nie uznając zarzutu błędu co do osoby zobowiązanego za trafny. Co prawda Sąd zgadza się z skarżącym, że nie miał on obowiązku zawierania pisemnych umów użyczenia pojazdu, jednak wskazać należy, że okoliczność użyczenia skarżący mógł też udowodnić w inny sposób, np. przez przedłożenie oświadczeń osób które korzystały z pojazdu, tym bardziej, że jak wskazuje, osoby te były i są jego znajomymi. Skoro jednak w istocie poza swoim oświadczeniem, skarżący nie złożył żadnego dowodu potwierdzającego użyczenie własnego pojazdu innym osobom, to prawidłowe jest stanowisko wierzyciela i organów, iż nie udowodnił on, że korzystającymi z pojazdu były inne osoby. Tym samym, zdaniem Sądu, oparcie się przez organy na domniemaniu, że korzystającym z dróg publicznych w czasie zdarzenia był właściciel samochodu, tj. skarżący, było w pełni zasadne. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że organy prawidłowo przyjęły, iż zarzut z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a. był niezasadny. Odnosząc się z kolei do drugiego z zarzutów, tj. zarzutu nieistnienia obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), którego podstawę stanowił zarzut naruszenia przez organy art. 13 ust. 1 u.d.p. oraz art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 u.d.p. pkt 1 z uwagi na błędne przyjęcie, że w strefie płatnego parkowania (SPP) opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie w miejscach do tego wyznaczonych równocześnie znakami pionowymi i poziomymi, oraz obciążeniu skarżącego za parkowanie pojazdu w miejscu które nie zostało wyznaczone w sposób prawidłowy znakami poziomymi i pionowymi Sąd na wstępie wskazuje na przepisy prawa materialnego w zakresie ww. zarzutu. I tak zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. W myśli art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Zgodnie natomiast z art. 13b ust. 6 u.d.p. organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi: 1) wyznacza w strefie płatnego parkowania miejsca przeznaczone na postój pojazdów, w tym stanowiska przeznaczone na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową; 2) może wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo. W tym miejscu należy wskazać, że orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. było niejednolite. W jednych orzeczeniach Sądy zajmowały stanowisko, że opłatę za postój pojazdów pobiera się w całej strefie płatnego parkowania, z kolei w innych orzeczeniach, że nie tylko w całej strefie płatnego parkowania ale w odpowiednio wyznaczonym miejscu. Konsekwencją powyższego jest uznanie, że na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. zobowiązany może wnieść zarzut nieistnienia obowiązku, w którym jako podstawę wskazuje, że parkował w strefie płatnego parkowaniu, lecz nie na miejscu wyznaczonym (por. wyrok NSA z dnia [...] r., II GSK [...] ) – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Spór powyżej wskazany rozstrzygnął NSA w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia [...] r. sygn. akt II GPS [...]. Co w rozpoznawanej sprawie istotne - na treść tej uchwały, wykazując zasadność zajmowanego stanowiska, powołują się zarówno organy jak i skarżący, wywodząc z niej jednak odmienne wnioski w zakresie stanowiącym de facto istotę sporu (której granice wyznaczyły wskazane przez skarżącego zarzuty oraz ich podstawa faktyczna i prawna). Wskazać należy, że z art. 269 § 1 ustawy z dnia [...] r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej: "p.p.s.a") wynika moc ogólnie wiążąca uchwał, zaś istota uchwały podjętej przez NSA sprowadza się do tego, że stanowisko w niej zajęte wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Powyższe nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA. Sąd orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przedstawionej uchwale podzielił. Biorąc zatem pod uwagę powyższe, w świetle wiążącej skład orzekający ww. uchwały wskazać należy, że zasadnie skarżący wskazywał, że opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. Sąd zauważył jednak, że stanowiska tego nie kwestionowały również organy. Wskazać należy, że zgodnie z tezą ww. uchwały w obrębie SPP należności można pobierać wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu. Podkreślić należy, że w myśl art. 13b ust. 1 u.d.p. nie można odmówić znaczenia normatywnego i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (cała strefa płatnego parkowania). Zgodnie z celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 u.d.p. - strefę płatnego parkowania ustala się na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej, co ma usprawnić ruch pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania, wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa - naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie. Jak w uzasadnieniu do ww. uchwały wskazywał NSA, analiza przytoczonego we wniosku Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego orzecznictwa sądów administracyjnych pozwalała również zauważyć, że do powstawania wątpliwości w zakresie interpretacji i stosowania art. 13b ust. 1 u.d.p. przyczynił się w dużym stopniu brak dostatecznie jasnego stanowiska co do znaczenia określenia: wyznaczenie miejsc postoju w strefie płatnego parkowania. Według art. 13b ust. 3 u.d.p. ustalenie strefy płatnego parkowania należy do rady gminy, która podejmuje w tej sprawie uchwałę na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach. Na podstawie ww. upoważnienia ustawowego Rada Miasta S. podjęła uchwałę nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta S. oraz sposobu ich pobierania, której tekst jednolity ogłoszony został w Dzienniku Urzędowym Województwa Z. w dniu [...] r., poz. 2364 – a zatem treść ww. uchwały była publicznie dostępna, w tym dla skarżącego. Podkreślić należy, że ww. uchwała stanowi – na podstawie art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – akt prawa miejscowego, obowiązujący każdego na obszarze działania organu, który je ustanowił. Sąd wskazuje także, że zgodnie z załącznikiem nr [...] do ww. uchwały Rady Miasta S. strefa płatnego parkowania na drogach publicznych Miasta S. obejmuje ulic wskazane w postanowieniach tj. miejsca postoju pojazdu skarżącego w chwili zdarzenia zaś zgodnie z § 7 ww. uchwały za nieopłacone parkowanie pobiera się opłatę dodatkową w wysokości bądź [...] zł bądź [...] zł, jeżeli opłata dodatkowa zostanie wniesiona w ciągu 7 dni od dnia nieopłaconego parkowania. Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 u.d.p.). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami – "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty. Nie powinno to budzić wątpliwości również i z tego powodu, że w strefie płatnego parkowania obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, przewidujące ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. Ponadto przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju. Jak wskazał NSA w uzasadnieniu do ww. uchwały, miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z [...] r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128), tj. w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1393) – dalej "rozporządzenie 2002" i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z [...] r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181) – dalej "rozporządzenie 2003". Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia z 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". [...] umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r.). Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 "linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r.). Umieszczona pod znakiem D-18 tabliczka T-3a wskazuje koniec miejsca przeznaczonego na postój (§ 52 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r.) W dolnej części znaku D-18 jest dopuszczalne umieszczenie napisu określającego rodzaj parkingu (np. płatny, strzeżony (pkt 5.2.18. załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r.). Jak wskazał NSA na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, w świetle art. 13b ust. 1 u.d.p. przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden [...] pionowy lub poziomy. Powyższe zagadnienie stanowi w istocie przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie, gdyż skarżący wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, opierając go na podstawie naruszenia przez organy przepisów art. 13 ust. 1 oraz pkt 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia 2003 poprzez błędną wykładnię, a także art. 13b ust. 1 i art. 13b ust. 6 u.d.p. oraz pkt 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia 2003, przez ich niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w przyjęciu przez organy, że w strefie płatnego parkowania opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy, a nie jedynie w miejscach wyznaczonych do parkowania pojazdów w sposób określony przepisami prawa, przez co skarżący rozumie równocześnie oznaczenie znakami poziomymi typu P-18 jak i znakami pionowymi typu [...] Skarżący natomiast jednoznacznie potwierdził fakt postoju przedmiotowego pojazdu w czasie zdarzenia w strefie płatnego parkowania, lecz jedynie w miejscu do tego prawidłowo niewyznaczonym. Jak w dalszej części uzasadnienia ww. uchwały wskazywał NSA, spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia z 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr [...]). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr [...]). W ocenie NSA, zawartej w uzasadnieniu ww. uchwały, w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu [...] Niemniej jednak – na co wskazały również organy w rozpoznawanej sprawie - to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 u.d.p. Zauważyć należy, że organy w rozpoznawanej sprawie nie zajęły stanowiska przeciwnego do wyrażonego w ww. uchwale. Nie zakwestionowały bowiem wskazanej przez NSA zasady, zgodnie z którą opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się od korzystającego z drogi publicznej wyłącznie za postój w odpowiednio wyznaczonym do tego miejscu jak i zasady wyznaczania miejsc płatnego postoju w strefie płatnego parkowania podwójnym oznakowaniem, tj. zarówno ww. pionowym jak i ww. poziomym. Wskazały jedynie, w myśl ww. uchwały NSA, że znakom pionowym należy przypisać decydującą rolę w wyznaczaniu miejsca płatnego postoju jako, że znaki te informują o sposobie korzystania z drogi. W rozpoznawanie zaś sprawie niekwestionowane jest że każdy z objętych opłatą dodatkową postojów odbywał się w miejscu oznaczonym znakiem pionowym D-18 "parking", który to znak wyznacza w istocie miejsce do parkowania. Podkreślić należy, że sporne postoje pojazdu skarżącego były na ulicach w centrum S., objętych SPP. Organ zarządzający ruchem na drodze, którymi na podstawie art. 10 ustawy z dnia [...] r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260) są: Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odniesieniu do dróg krajowych (organ ten może powierzyć zarządzaniem ruchem na drogach krajowych marszałkowi województwa), marszałek województwa - na drogach wojewódzkich, starosta - na drogach powiatowych i gminnych, prezydent miasta - na drogach publicznych położonych w miastach na prawach powiatu, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, jest organem, do którego adresowane są normy związane z prawidłowym oznakowaniem drogi. W niektórych przypadkach organ zarządzający ruchem na drodze nie jest tożsamy z organem-zarządcą drogi, który to w myśl art. 13b ust. 7 i art. 13f ust. 3 u.p.d. jest organem uprawionym do pobierania opłaty za postój w SPP oraz opłaty dodatkowej. Decydujące znaczenie znaków pionowych dla wyznaczenia miejsca postoju wynikać będzie przykładowo w sytuacji, gdy poziome znaki na drodze uległy zatarciu czy też są pokryte śniegiem. Znaki poziome P-18 "stanowisko postojowe" (wyznacza miejsce przeznaczone do postoju pojazdów), czy [...] "linia wyznaczająca pas postojowy" (wyznacza pas przeznaczony na postój pojazdów wzdłuż krawędzi jezdni lub oddziela od niej zatokę postojową) w istocie porządkują sposób parkowania pojazdów na drodze. W przypadku gdy oznaczenie poziome wskazuje na sposób parkowania pojazdów wzdłuż krawędzi drogi lub w poprzek drogi to naruszenie tych oznaczeń przez korzystającego z drogi np. zaparkowanie pojazdu wzdłuż krawędzi drogi a nie w poprzek drogi, jak wyrysowane są miejsca postojowe nie stwarza sytuacji, w której korzystający z drogi nie ponosi stosownej opłaty za postój w SPP. Zatem za nieprawidłowe należało uznać stanowisko skarżącego iż opłacie za postój w strefie płatnego parkowania podlega wyłącznie parkowanie w miejscu równocześnie oznaczonym znakami poziomymi typu P-18 jak i znakami pionowymi typu [...] W myśl poglądu wyrażonego w uchwale NSA podjętej w składzie siedmiu sędziów z dnia [...] r. sygn. akt II GPS [...] to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Powyższy pogląd wyrażany jest również w licznych wyrokach sądów administracyjnych ( por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Sz [...], z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Sz [...], czy wyroki WSA we Wrocławiu z dnia [...] r. sygn. akt III SA/Wr [...], WSA w Poznaniu z dnia [...] r. sygn. akt I SA/Po [...], WSA w Krakowie z dnia [...] r. I SA/Kr [...], czy WSA w Warszawie z dnia [...] r. VIII SA/Wa [...]). Tym samym Sąd uznał za prawidłowe stanowisko organów, które za nieuzasadniony uznały zarzut skarżącego w zakresie naruszenia art. 13 ust. 1 u.d.p. w zw. z punktem 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r. a także naruszenia przez organy art. 13b ust. 1 w zw. z art. 13b ust. 6 u.d.p. w zw. z punktem 5.2.50 załącznika nr [...] do rozporządzenia z 2003 r., a także zarzuty skargi w zakresie. Odnosząc się w dalszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania Sąd także i tych zarzutów skargi nie podzielił. Podkreślić należy, że stosownie do art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Co do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a., wskazać trzeba, że skarżący upatrywał naruszenia tego przepisu w prowadzeniu postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej i akceptowania przez organ pobierania wbrew przepisom prawa, opłat za postój pojazdów w całym obszarze strefy, a nie tylko w prawidłowo wyznaczonych miejscach tej strefy. Wskazać należy, że w istocie tak sformułowany zarzut stanowi powtórzenie poprzednich zarzutów, kwestionujących dopuszczalność pobierania opłat za postój w strefie płatnego parkowania w prawidłowo wyznaczonych miejscach tej strefy przez które skarżący rozumie jedynie miejsca równocześnie oznakowane znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu [...] Tymczasem jak obszernie wykazał powyżej Sąd, także w świetle uchwały NSA II GPS [...] jest to pogląd błędny. Tak sformułowany zatem zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. nie zasługiwał na uwzględnienie. Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., poprzez nie podjęcie czynności przez organ I, jak II instancji w celu wyjaśnienia istotnych okoliczności niniejszej sprawy oraz nie wezwania do złożenia wyjaśnień osób wskazanych przez skarżącego, jako użytkowników pojazdu, wskazać należy że również ten zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem skarżącego naruszenie powyższych przepisów nastąpiło poprzez brak podjęcia przez organy czynności w postaci zwrócenia się do wskazywanych przez skarżącego osób jako użytkowników pojazdu, celem uzyskania oświadczenia w zakresie faktycznego użyczenia tego pojazdu od skarżącego we wskazywanym okresie i parkowania go we wskazanych przez organ miejscach. Sąd w niniejszym uzasadnieniu wyjaśniał już, że w orzecznictwie bezsporne jest, że w sprawie obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej nie prowadzi się postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej, a zatem nie prowadzi się również postępowania wyjaśniającego poprzedzającego rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty. Organ nie ma podstaw, aby prowadzić postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie osoby faktycznie korzystającej z drogi publicznej. Organ egzekucyjny ma prawo domniemywać, że korzystającym z dróg publicznych był właściciel samochodu. Ten ostatni zaś może dochodzić swych racji, podnosząc w toku postępowania egzekucyjnego zarzut na podstawie art. 33 pkt 4 u.p.e.a., za pomocą którego dokona obalenia powyższego domniemania faktycznego. Przy czym, dla obalenia ww. domniemania, nie jest wystarczające nawet udowodnienie, że korzystającym z dróg nie był właściciel, ale konieczne jest wykazanie, kto konkretnie kierował pojazdem w określonym dniu i czasie (por. wyrok NSA z [...] r., II GSK [...], podobnie wyrok NSA z [...] r. I OSK [...]). Zauważyć należy, że mimo braku takiego obowiązku wierzyciel podjął korespondencję z skarżącym wzywając go do przedłożenia określonych dowodów na potwierdzenie jego twierdzeń dotyczących faktycznych użytkowników pojazdu. Mimo to skarżący dowodów takich nie przedłożył. Wierzyciel nie był zobowiązany ani uprawniony do prowadzenia korespondencji z osobami wskazanymi przez skarżącego, bowiem to do skarżącego należało udowodnienie, że to nie on dysponował pojazdem i w konsekwencji że to nie on winien uiścić opłatę za postów w strefie płatnego parkowania. Organ egzekucyjny zaś był związany stanowiskiem wierzyciela w tym przedmiocie. Dlatego też podniesione zarzuty naruszenia art. 7 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. również należało uznać za nietrafne. Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. Wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w przedmiotowym uzasadnieniu dostępne są na stronie [...]