I SA/Sz 689/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 2 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 kwietnia 2016 r. znak [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za drugi, trzeci i czwarty kwartał 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w [...]. Na podstawie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas trwania postępowania przed sądami administracyjnymi w związku z tym, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla bytu przedsiębiorstwa skarżącego. Naliczona kwota podatku jest bardzo wysoka a skarżący nie posiada takich środków finansowych, a ich zgromadzenie w obecnej chwili jest niemożliwe. Firma skarżącego jest małą firmą rodzinną utrzymującą się z zamówień publicznych, której zależy na funkcjonowaniu ponieważ jest źródłem utrzymania wszystkich członków rodziny. Przez dłuższy czas skarżącemu nie udawało się uzyskać zamówień publicznych i dopiero w ostatnich miesiącach podpisał umowy. Skarżący pełne wynagrodzenie uzyska z tego tytułu za kilka miesięcy co pozwoli ewentualnie rozłożyć w czasie spłatę zobowiązań wobec Skarbu Państwa. Bez wątpienia zapłata tak dużej kwoty w sytuacji, gdy skarżący kwestionuje decyzję, będzie miała wpływ na płynność finansową skarżącego, a tym samym na uzyskanie w przyszłości zamówień publicznych, które z kolei pozwolą na spłatę zobowiązań. Zapłata obecnie tak wysokiej kwoty jest niemożliwa albowiem strona dopiero od niedawana ponownie uzyskała kontrakty. Powyższe oznacza, iż niezapłacenie należności i wszczęcie postępowania egzekucyjnego spowodowałoby konieczność zamknięcia firmy, a na pewno nie pozwoliłoby na startowanie w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718), zwanej dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że wnioskodawca powinien wykazać, iż wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji, spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W ocenie sądu wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że skarżący zwracając się o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie uzasadnił swojego wniosku w należyty sposób. Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Na wnioskodawcy ciąży zaś obowiązek szczegółowego opisania wskazanych we wniosku okoliczności, a na poparcie swoich twierdzeń powinien dołączyć stosowna dokumentację. Podobne stanowisko wyraził NSA, który zauważył, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Brak przy tym podstaw, aby żądać od sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę (postanowienie NSA z 15 stycznia 2015 r., I OZ 1236/14, LEX nr 1624317). W ocenie sądu we wniosku w sposób bardzo ogólny przedstawiono powody uzasadniające przyznanie wnioskodawcy ochrony tymczasowej. Nie jest wystarczające samo stwierdzenie, że np.: * naliczona kwota podatku jest bardzo wysoka, a skarżący nie posiada takich środków finansowych, a ich zgromadzenie w obecnej chwili jest niemożliwe, * przez dłuższy czas skarżącemu nie udało się uzyskać zamówień publicznych i dopiero w ostatnich miesiącach skarżący podpisał umowy (skarżący nie podał kim był zamawiający, na jaką wartość opiewało zamówienie), * pełne wynagrodzenie (skarżący nie wykazał w jakiej wysokości) uzyska z tego tytułu za kilka miesięcy (nie wiadomo czy za 3 czy więcej miesięcy). Wskazać należy, że we wniosku skarżący podał wprawdzie, że aktualnie prowadzi działalność gospodarczą (małą firmę rodzinną), jednakże zapłata tak dużej kwoty w sytuacji gdy kwestionuje decyzję, będzie miała wpływ na płynność finansową skarżącego, a tym samym na uzyskanie w przyszłości zamówień publicznych, które z kolei pozwolą na spłatę zobowiązań - jednakże nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających te okoliczności. Wnioskodawca winien wykazać prawdziwość podniesionych faktów, np. przedkładając stosowną dokumentację księgową, dokumenty, z których by wynikało, że np. stanął do przetargu, podpisał umowę w sprawie zamówień publicznych itp. Podobne stanowisko zajął NSA w postanowieniu z dnia 16 kwietnia 2014 r. II FZ 393/14, w którym zwrócił uwagę na lakoniczność uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji i wskazując, że ogólnikowe wskazanie, iż wykonanie decyzji zagraża bezpowrotną utratą majątku samo przez się nie oznacza wykazania przez stronę, że okoliczności te, stanowiące w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., podstawę wstrzymania przez sąd administracyjny wykonania decyzji, rzeczywiście istnieją. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Ciążące na stronie należności do zapłaty (strona nie wskazała żadnej kwoty) nie świadczą same w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na zapłatę zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu. Groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, na które powołał się skarżący, musi być realna i skonkretyzowana. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody (typu wymieniona przez skarżącego groźba wszczęcia postępowania egzekucyjnego i konieczność zamknięcia firmy) nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnieje realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a., wobec czego na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.