I SA/Sz 690/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Elżbieta Woźniak po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 2 sierpnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku od osób fizycznych za 2009 roku od przychodu nie znajdującego pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] roku nr [...] utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] ustalającej podatnikowi zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych z rok 2009 w wysokości [...] zł. O. T. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika pismem z dnia 26 lipca 2013 roku wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art.61 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). We wniosku wskazano, iż z uwagi na to, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej jest ostateczna, kwota podatku ustalona przez organ podatkowy może zostać wyegzekwowana przed rozstrzygnięciem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie. Ponadto wskazano, iż ze względu na trudną sytuację rodzinną skarżący oraz jego żona nie mają możliwości uiszczenia jednorazowo kwoty [...] zł łącznego zobowiązania. Problemy finansowe związane są z ogólnym kryzysem, który wpływa niekorzystnie na prowadzoną przez O. T. działalność gospodarczą. Wprawdzie skarżący zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o rozłożenie należności na raty, jednak zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa. Skarżący podał także, że wraz z żoną spodziewa się wpływu środków z najmu nieruchomości na [...] pod koniec grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 tejże ustawy stanowi, iż po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanką wstrzymania wykonania rozstrzygnięcia w oparciu o cytowany wyżej przepis jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przez co należy rozumieć taką sytuację, gdy szkoda (majątkowa, a także niemajątkowa) nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu poprzedniego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/2004). Warunkiem wydania przez sąd postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie przez stronę wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie czynności jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (por. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku i blankietowe wskazanie na treść przepisu. Podkreślić także należy, iż możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie oznacza, iż sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i następne). W ocenie sądu w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika nie wykazała, że zostały spełnione określone w art.61 § 3 ww. ustawy przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - nie wskazano na czym miałaby polegać trudna sytuacja rodzinna skarżącego, nie wskazano jakie są dochody skarżącego i jego małżonki, jaki posiadają majątek, w związku z tym uznać należy, iż nie wskazano żadnych konkretnych zdarzeń, skutków, czy okoliczności umożliwiających ocenę wykonania decyzji z punktu widzenia powyższego przepisu. Pełnomocnik skarżącej nie wykazał na czym miałaby polegać znaczna szkoda w majątku strony, nie wykazał jaki jest stosunek nałożonego na skarżącego obowiązku wobec jego dochodów i majątku. Tym samym niemożliwa była ocena czy na skutek wydania zaskarżonej decyzji w majątku skarżącego wystąpiłaby szkoda dużych rozmiarów. Ocena bowiem rozmiarów ewentualnej szkody winna być dokonywana w odniesieniu do majątku strony, a wartości tej w uzasadnieniu wniosku w żaden sposób nie wykazano. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak na wstępie.