I SA/Sz 696/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Marzena Kowalewska po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 24 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 marca 2015 r. znak [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości za 2008 rok p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D.Z. – reprezentowany przez pełnomocnika adwokata R.S. - w piśmie z dnia 14 maja 2015 r. wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wskazała, że na podstawie art. 61 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a." wnosi o wstrzymanie wykonania ww. decyzji, a na wypadek gdyby organ nie uwzględnił wniosku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek swój skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że jest osobą niepracującą (w ubiegłym roku posiadała status bezrobotnego), nieuzyskującą dochodów oraz nieposiadającą oszczędności. Ponadto, w stosunku do Skarżącego toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie należności z tytułu grzywien nakładanych w drodze mandatu karnego ([...] [...] - postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia 24 grudnia 2014 r. znak [...], korekta zeznania PIT-36 złożonego przez Podatnika wraz z małżonką w dniu 9 lipca 2014 r. o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2013 - w aktach sprawy). Następnie Strona skarżąca wskazała, że z uwagi na fakt, iż nie posiada środków finansowych, z których mogłaby pokryć tak znaczną kwotę naliczonej zaległości podatkowej ([...] zł + odsetki - razem ponad [...] tys. PLN), wykonanie zaskarżonej decyzji oznaczałoby wszczęcie egzekucji z innych składników majątkowych (np. domu mieszkalnego), co mogłoby spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków dla Strony i jej rodziny, związanych np. z przymusową sprzedażą majątku (w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji trudno będzie odwrócić skutki zmiany właściciela zlicytowanej nieruchomości). Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. znak [...] odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. A zatem, przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. Potrzeba zagwarantowania funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego stanowiła podstawę tej regulacji prawnej. Z tego też względu, przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 p.p.s.a., a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym zauważyć należy, że przytoczone przez wnioskodawcę argumenty przemawiające za wstrzymaniem wykonania decyzji winny być poparte stosownymi dokumentami. Sąd rozpoznając wniosek i badając wskazane przez stronę okoliczności uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej, musi mieć możliwości zweryfikowania powołanych faktów na podstawie przedłożonych dokumentów. Przedstawienie wszelkich informacji wraz z odpowiednią dokumentacją ciąży na wnioskodawcy, jako zobowiązanym do wykazania zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Z uwagi na skierowanie przez stronę skarżącą wniosku zarówno do organu jak i do sądu, wskazać należy, że z uwagi na brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a jest uprawniony ustosunkować się do żądania skarżącego. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że we wniosku strona skarżąca podała, że nie pracuje, nie uzyskuje dochodów ani nie posiada oszczędności. Strona nie podała przy tym jakichkolwiek źródeł finansowania ponoszonych wydatków na codzienne utrzymanie, związanych choćby z zakupem pożywienia czy opłatami za mieszkanie, co umożliwiłoby sądowi odniesienie się do stanowiska strony wskazanego we wniosku. Zdaniem strony z uwagi na brak środków finansowych, wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do wszczęcia egzekucji z innych składników majątkowych strony (np. domu mieszkalnego). Wskutek powyższych działań mogą powstać trudne do odwrócenia skautki związane z przymusową sprzedażą majątku. Ponadto, strona skarżąca powołując się na toczące w stosunku do niej postępowanie egzekucyjne w zakresie należności z tytułu grzywien nakładanych w drodze mandatu karnego, nie wskazała kwoty należności, ponadto w aktach sprawy brak jest także dokumentów, na które się powołała. W ocenie Sądu twierdzenia skarżącego co do jego trudnej sytuacji finansowej, która przemawia za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji są niewiarygodne. Z jednej strony podnosi, że nie dysponuje żadnymi środkami finansowymi, a z drugiej ponosi koszty związane z toczącym się postepowaniem sądowym. Zauważyć należy, że skarżący ustanowił adwokata z wyboru, uiścił także wpis sądowy od skargi w wysokości [...] zł – co świadczy, że strona posiada źródła finansowania. W ocenie Sądu wnioskodawca powołując się na swoją sytuację majątkową, nie wyjaśnił w sposób przekonywujący, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje negatywne zmiany w jego sytuacji materialnej. Należy podkreślić, że to strona skarżąca jest zobligowana do wykazania ww. przesłanek, nie może tego obowiązku przerzucać na Sąd. Zdaniem sądu, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Podobne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. (II FSK 404/12 (LEX nr 1137654) w którym stwierdził, że w sytuacji, gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Na uwzględnienie nie zasługuje także powołana przez skarżącego okoliczność przymusowej sprzedaży majątku w związku z prowadzonymi czynnościami w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Według sądu, strona podnosząc we wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje egzekucję z jej majątku, winna przedłożyć dokumentację, z której wynikałoby, że organ dokonał zajęcia rzeczy ruchomych lub nieruchomości, czy też wszczął postępowanie egzekucyjne. Do akt administracyjnych również nie załączono żadnych dokumentów świadczących o wszczęciu egzekucji. Brak szczegółowego wskazania jaką szkodę lub trudne do odwrócenia skutki dla strony skarżącej spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji, nie pozwala sądowi stwierdzić czy wystąpiły przesłanki uzasadniające przyznanie ochrony tymczasowej. Sąd nie kwestionuje, że należności podatkowe podlegające wyegzekwowaniu stanowią znaczną kwotę, jednakże w każdej sytuacji należy ją porównać z posiadanymi przez podatnika zasobami finansowymi i materialnymi. Zaznaczyć należy, że z okoliczności rozpatrywanej sprawy wynika, że Skarżący dysponuje nieujawnionymi przed sądem zasobami pieniężnymi, o czym była już mowa powyżej. Kwota ciążących na stronie należności do zapłaty nie świadczy sama w sobie o tym, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto, strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o braku środków finansowych na uiszczenie ciążącego na niej zobowiązania. Nie wykazała także, że podjęła próbę uzyskania tych środków np. poprzez zaciągnięcie kredytu czy pożyczki, co mogłoby okazać się mniej dotkliwe dla strony aniżeli sprzedaż majątku w drodze egzekucji. Należy podkreślić, że groźba wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rzeczywista i skonkretyzowana, a wykazanie istnienia tych przesłanek musi być poparte przez wnioskodawcę stosownymi dowodami. Sąd zauważa, że istnienie jakiejkolwiek potencjalnej szkody nie wyczerpuje przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Należy podkreślić, że strona powinna wykazać istnienie realnej szkody, wskazując jej rozmiar. Wobec powyższego, Sąd uznał, że wniosek strony skarżącej nie wypełnia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. i na podstawie przepisów art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił orzec jak w sentencji postanowienia.