I SA/Sz 706/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bolesław Stachura,, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi O. A. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z dnia 31 stycznia 2012 r. nr [...] 2. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata M. O. kwotę [...] złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza S. z dnia [...] r., nr [...], ustalającej O. O. wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na rok 2011 w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia wskazano, że: Decyzją z dnia [...] r., nr [...], Burmistrz S. ustalił O. A. O. łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie [...] zł. Przedmiotowa decyzja została wydana po uprzednim uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji organu pierwszej instancji z [...] r. o nr [...] w sprawie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2011 r. w kwocie [...] zł z uwagi na konieczność sporządzenia prawidłowego uzasadnienia umożliwiającego organowi odwoławczemu weryfikację rozstrzygnięcia organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę Burmistrz S. wskazał, że podatek rolny dotyczył działek: o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] ha, o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] ha oraz części działek: o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] ha, o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] ha. Natomiast, podatek od nieruchomości dotyczył części działek: o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] ha, o numerze ewidencyjnym [...] i powierzchni [...] ha. Organ pierwszej instancji uznał, że przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, że O.A.O. jest właścicielem nieruchomości rolnej stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych [...], położone w Ż., gmina S.. Nadto, w uzasadnieniu decyzji wskazano, że na działkach o numerach [...] - według danych będących w posiadaniu organu pierwszej instancji - występuje zajęcie gruntów na działalność gospodarczą ze względu na fakt, że działki te po zakończonym wydobywaniu żwiru nie zostały zrekultywowane. Pismem z dnia 17 lutego 2012 r. O. A. O. odwołała się od powyższej decyzji Burmistrza S., wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzających ją decyzji poczynając od 2008, a nadto o rozpatrzenie sprawy w jednym postępowaniu. Zaskarżonej decyzji Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania przez: - ograniczenie prawa Strony do udziału w postępowaniu; - pominięcie dowodów Podatnika bez wskazania powodów, dla których je pominięto; - nieprzeprowadzenie dowodów powoływanych; - brak odniesienia do innych dowodów, będących w posiadaniu organu, w szczególności dotyczących okresów, w których nie prowadzono faktycznej działalności gospodarczej na przedmiotowych działkach; oraz naruszenie prawa materialnego poprzez przyjęcie, że przedmiotowe części działek podlegają w określonych okresach przepisom podatku od nieruchomości. W uzasadnieniu odwołania Strona podniosła, że pojęcie gruntów związanych z prowadzoną działalnością nie jest tożsame z pojęciem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, bowiem grunty zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej będą zawsze gruntami związanymi z działalnością gospodarczą, nigdy zaś odwrotnie. Jak wyjaśniła Strona, poprzez zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć rzeczywiste wykonywanie czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Wobec tego, w ocenie Podatniczki, grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne, będą obciążone podatkiem od nieruchomości tylko wtedy, gdy są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i tylko w okresie, w którym są faktycznie zajęte na ten cel. Zdaniem O.O., fakt ewentualnego objęcia przedmiotowych gruntów koncesją na wydobywanie kopalin nie przesądza o faktycznym zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej w zaskarżonych okresach. Jak podniosła Strona, organ w zaskarżonych okresach nie wskazał i nie przeprowadził żadnych dowodów, z których wynikałoby, że przedmiotowe działki były w latach 2008, 2009, 2010 i 2011 faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jednocześnie, Podatniczka powołała się na wygaśnięcie umowy dzierżawy z firmą [...] "co najmniej" od sierpnia 2008 r. oraz wskazała, że organ podatkowy, wydając zaskarżone decyzje, był z urzędu w posiadaniu dowodów wystarczająco dokumentujących powoływane przez Stronę okoliczności, zaś dodatkowo Strona wnosiła i powoływała dowody dostępne dla organu w systemie elektronicznym. W opinii Podatniczki, jedyny dowód przeprowadzony przez organ (opinia geodety) wyraźnie stwierdza, że powierzchnia przedmiotowych działek jest pokryta roślinnością wieloletnią, co wprost wskazuje, że od połowy 2008 r. nie prowadzono na nich czynności faktycznych związanych z działalnością gospodarczą. Strona podnosi również, iż organ nie przeprowadził dowodu na okoliczność innego rolniczego wykorzystywania przez Podatnika przedmiotowych działek. Uzupełniając swoje zarzuty, pismem z dnia 18 maja 2012 r., Strona wniosła o rozpoznanie sprawy po dniu 30 czerwca 2012 r. ze względu na konieczność dostarczenia dodatkowych dowodów. W opinii Strony, z akt sprawy (okazanych stronie w toku czynności zapoznania z materiałem dowodowym na podstawie art. 200 § 1 i art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej) wynika, że organ podatkowy nie przeprowadził dowodu z akt dokumentacji dotyczącej przedmiotowych działek dostępnych w PODGiK w S., które Strona niniejszym powołała, jako istotne dla rozstrzygnięcia. Zdaniem Podatniczki, w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza S. doszło do sytuacji, w której wydano zaskarżone decyzje bez przeprowadzenia dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym organ ten nie wskazał powodów, dla których odstąpił od ich przeprowadzenia. W wyniku złożonego przez Podatniczkę odwołania od ww. decyzji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., znak: [...], orzekło o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, nie stwierdzając podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zgodnie z zapisami w rejestrze gruntów, prowadzonym przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S., grunty działek o numerach ewidencyjnych [...], sklasyfikowane są jako R, natomiast grunty działki o numerze ewidencyjnym [...], sklasyfikowane są jako R i N. Pismem z dnia 1 kwietnia 2010 r. Strona złożyła wniosek w sprawie korekty łącznego zobowiązania pieniężnego od 2008 r., powołując się na zmianę sposobu wykorzystania działek o numerach [...], w związku z rozwiązaniem w dniu 20 października 2008 r. umowy dzierżawy z firmą [...] s.j. i zaprzestaniu na ww. działkach rolnych wykonywania działalności gospodarczej. Jak ustalono, w odniesieniu do działek oznaczonych numerami [...] obręb Ż. gmina S. w okresie od dnia 23 lipca 2007 r. do dnia 20 października 2008 r. w ewidencji gruntów i budynków ujawniono umowę dzierżawy zawartą ze spółką [...] K. S., A. S., R. S. s.j., zaś od dnia 20 października 2008 r. w ewidencji gruntów i budynków została ujawniona umowa dzierżawy zawarta pomiędzy A. S. a [...] A. S. do dnia 20 października 2018 r. Organ odwoławczy wskazał następnie, że zgromadzone przez organ dokumenty, potwierdziły, że przedmiotowe działki znajdują się w stanie, z którego nie wynika, aby prowadzona na nich działalność gospodarcza została zakończona, albowiem teren zajęty pod wyrobiska górnicze nie został zrekultywowany. Nadto, w aktach sprawy znajduje się Koncesja nr [...], udzielona Spółce jawnej [...] przez Marszałka Województwa Z. w dniu 18 kwietnia 2006 r. na okres od dnia 1 maja 2006 r. do dnia 31 grudnia 2016 r. Decyzja o nadaniu powyższej koncesji została zmieniona, załączoną również do akt sprawy, decyzją Marszałka Województwa [...] z dnia [...] r. znak: [...], którą to decyzją przedłużono termin obowiązywania koncesji do dnia 31 grudnia 2018 r. oraz zobowiązano Spółkę [...] do m. in. prowadzenia rekultywacji terenów poeksploatacyjnych. Tym samym, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zasadnym było uznanie, że rekultywacja gruntów poeksploatacyjnych nie jest odrębną działalnością prowadzoną przez przedsiębiorcę, lecz jest immanentnie związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest jej częścią. Ponadto z załączonych do materiału dowodowego pism Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. wynika, że spółka [...] nie wyrejestrowała działalności górniczej z terenów stanowiących własność Podatniczki, a udzielona koncesja nie została cofnięta. Zastany stan ww. nieruchomości, według organu, wskazuje, że zarówno przedsiębiorca, jak i właściciel teren porzucił, a miejsca ich pobytu są nieznane. Podczas kontroli przeprowadzonej przez przedstawiciela Okręgowego Urzędu Górniczego w P. ustalono, że wydobycie kopaliny wprawdzie nie jest prowadzone, lecz do dnia kontroli przedsiębiorca nie przystąpił do likwidacji zakładu górniczego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało następnie, że organ podatkowy I instancji przeprowadził również na przedmiotowych działkach w dniu 9 września 2011 r. oględziny, które wykazały, że na gruntach przedmiotowych działek znajdują się zwałowiska mas ziemnych, które powstały w wyniku wydobycia kopalin, porośnięte różną roślinnością, a niektóre również zalane wodą. Oględziny potwierdziły również okoliczność, że na poddanym czynności dowodowej obszarze nie jest prowadzona działalność rolnicza, czego dowodem jest załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna miejsca oględzin. W konsekwencji powyższego uprawnionym jest przyjęcie, że na gruntach działek o numerach ewidencyjnych [...], położonych w Ż. nie nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej. Strona nie udowodniła ponadto, iż działki te nie znajdują się już w posiadaniu przedsiębiorcy. Mając na uwadze powyższe ustalenia, organ podatkowy pierwszej instancji, w celu ustalenia prawidłowej powierzchni gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej postanowieniem z dnia [...] r. powołał biegłego w osobie Pana K.A. - geodety, w celu wydania opinii i ustalenia jak część obszaru działek, stanowiących własność Podatniczki, jest zajęta na wyrobiska kopalniane. Pomiary dokonane przez biegłego geodetę wykazały, że grunty zajęte pod wyrobiska kopalniane od 2008 r. wynoszą [...] ha na działce nr [...] oraz [...] ha na działce nr [...]. Odnosząc się w kontekście powyższego do zarzutów podniesionych w odwołaniu wyjaśnić należy, iż nieuprawnionym jest twierdzenie Strony, jakoby organ podatkowy w zaskarżonych okresach nie wskazał i nie przeprowadził żadnych dowodów, z których wynikałoby, że przedmiotowe działki były w latach 2008, 2009, 2010 i 2011 faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Nieprawdą również jest, że organ podatkowy nie przeprowadził dowodu z akt dokumentacji dotyczącej przedmiotowych działek w PODGiK w S., które Strona powołała, jako istotne dla rozstrzygnięcia oraz, iż w postępowaniu prowadzonym przez Burmistrza S. doszło do sytuacji, w której wydano zaskarżone decyzje bez przeprowadzenia dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przy czym organ ten nie wskazał powodów, dla których odstąpił od ich przeprowadzenia. Strona bowiem nigdy nie powołała żadnych wskazanych przez siebie dowodów (w terminologii proceduralnej powołanie dowodów oznacza ich rzeczywiste przedstawienie), zaś wymieniona przez Stronę dokumentacja geodezyjna znajduje się w aktach sprawy i jest znana organom podatkowym. W ocenie organu odwoławczego wszystkie dowody istotne dla podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia zostały przez organy podatkowe zebrane i w sposób wyczerpujący rozpatrzone, stan faktyczny sprawy został dokładnie ustalony i wyjaśniony, zaś oceny sprawy dokonano na podstawie całego zgromadzonego materiału dowodowego. Reasumując, zdaniem organu, zasadnym jest uznanie, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz ustalony na jego podstawie stan faktyczny potwierdziły, że sporne nieruchomości, położone na działkach gruntu o numerach [...], sklasyfikowanych jako użytki rolne, położone w Ż., znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą. W związku z tym wymienione grunty podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą, stosownie do brzmienia art. 2 ust. 2 oraz art. la ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W skardze na powyższą decyzję, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, Podatniczka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego I instancji. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, podnosząc zarzut nieważności postępowania, m.in. przez: - naruszenie prawa Strony do udziału w postępowaniu; - pominięcie dowodów bez wskazania powodów, dla których je pominięto; - nie przeprowadzenie powoływanych dowodów; - brak odniesienia do okresów, w których nie prowadzono działalności na przedmiotowych działkach; 2. naruszenie prawa materialnego przez dowolne przyjęcie, że przedmiotowe części działek nr [...] podlegają przepisom dot. podatku od nieruchomości, a w szczególności przyjęcie, że w spornym okresie działki te znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy, pomimo tego, iż organ był w posiadaniu dowodów na wygaśnięcie przedmiotowej umowy dzierżawy z posiadaczem koncesji na wydobycie kruszyw co najmniej od sierpnia 2008 r., a także był w posiadaniu dowodu na pozbawienie właściciela posiadania tych działek przez Komornika SR w styczniu 2009 r., które to posiadanie nie zostało przywrócone. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2015 r. pełnomocnik Skarżącej podtrzymując zarzuty skargi wskazał, że Organy, będąc do tego zobowiązane, nie dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, które wskazywałyby na zajęcie spornych nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej. Wywiedziono, że sam fakt posiadania koncesji na wydobywanie kopalin nie oznacza, że z koncesji tej uprawniony korzysta. Wskazano także na nieuprawnione stanowisko Organów, że wykonanie rekultywacji terenu mieściło się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, zaś niewykonanie czynności rekultywacji do czasu oględzin dowodzi prowadzeniu takiej działalności. W ww. piśmie pełnomocnik wniósł o przeprowadzenie dowodów w trybie art. 106 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a.") z dokumentów w postaci wniosku o ujawnienie zmian w ewidencji gruntów z dnia 9 lutego 2009 r. oraz rozwiązania umowy dzierżawy z dnia 20 października 2008 r., które to dowody i fakty z nich wynikające były znane Organowi. Na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. Sąd postanowił na postawie art. 111 § 2 P.p.s.a. połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Sz 703/12, I SA/Sz 704/12, I SA/Sz 705/12 i I SA/Sz 706/12 do wspólnego rozpoznania oraz odrębnego rozstrzygnięcia, a także postanowił dopuścić dowód z dokumentów dołączonych do ww. pisma z dnia 24 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Spór w sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości opodatkowania nieruchomości rolnych stanowiących własność podatniczki najwyższą stawką podatkową, jako gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Podatniczka stoi na stanowisku, że grunty te na taką działalność nie są zajęte podnosząc, że nie jest na nich od 2008 r. prowadzona działalność gospodarcza, a umowa dzierżawy z firmą [...], która prowadziła na spornych gruntach działalność w zakresie wydobywania kopalin, wygasła. Organ podatkowy wskazuje natomiast, że przeprowadzone postępowanie podatkowe potwierdziło, że O. O. jest właścicielem nieruchomości rolnej stanowiącej działki o numerach ewidencyjnych [...], położone w Ż., gmina S.. Na działkach o numerach [...] występuje zajęcie gruntów na działalność gospodarczą ze względu na fakt, że działki te po zakończonym wydobywaniu żwiru nie zostały zrekultywowane. Jednocześnie, organ odwoławczy wskazał, że zastany na spornych nieruchomościach stan wskazuje, że zarówno przedsiębiorca, jak i właściciel teren porzucił, miejsca ich pobytu są nieznane, podczas kontroli przeprowadzonej przez przedstawiciela Okręgowego Urzędu Górniczego w P. ustalono, że wydobycie kopaliny nie jest prowadzone, a przedsiębiorca nie przystąpił do likwidacji zakładu górniczego. Organ podaje następnie, że z załączonych do materiału dowodowego pism Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. wynika, że spółka [...] nie wyrejestrowała działalności górniczej z terenów stanowiących własność Podatniczki, a udzielona koncesja nie została cofnięta. Następnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się na wynik przeprowadzonych na miejscu oględzin, z których wynika, że na gruntach przedmiotowych działek znajdują się zwałowiska mas ziemnych, które powstały w wyniku wydobycia kopalin, porośnięte różną roślinnością, a niektóre również zalane wodą. Powyższe, zdaniem organu, potwierdziło, że na poddanym czynności dowodowej obszarze nie jest prowadzona działalność rolnicza. W konsekwencji powyższego, zdaniem organu, uprawnionym jest przyjęcie, że na gruntach działek o numerach ewidencyjnych [...], położonych w Ż. nie nastąpiło zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, a strona nie udowodniła, że działki te nie znajdują się już w posiadaniu przedsiębiorcy. Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz.U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 ze zm., dalej u.p.o.l. ) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Użytki rolne będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wtedy, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W myśl art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. Nr 30, poz.163 ze zm.), z którego wynika, że podstawą wymiaru podatków są dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Podstawowym kryterium wynikającym z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, rozgraniczającym zaliczenie do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, podatkiem rolnym czy też podatkiem leśnym, jest od dnia 1 stycznia 2003 r. - klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Dopiero kolejnym kryterium jest okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem, jeżeli okaże się, że podatnik posiada użytki rolne, to należy stwierdzić, czy są one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak zauważa L. Etel w komentarzu: Podatki i opłaty samorządowe (Dom Wydawniczy ABC 2003, s. 48) grunty "zajęte" to grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej. Mając na uwadze ustalenia dokonane przez organy obydwu instancji, które znalazły odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji wskazać należy, że o fakcie zajęcia gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej nie może przemawiać fakt, że dany podmiot gospodarczy nie wyrejestrował działalności górniczej, jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie, a udzielona koncesja nie została cofnięta. Z całą pewnością nie wskazuje na konieczność opodatkowania gruntów rolnych najwyższą stawką podatkową okoliczność, że na gruntach tych nie jest prowadzona działalność rolnicza, jak podnosi się w zaskarżonej decyzji. A zatem, stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są ze sobą sprzeczne albowiem w jednym miejscu wskazuje się, że grunt jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a w innym, że został on porzucony przez przedsiębiorcę i właściciela, co w istocie potwierdzają ustalenia poczynione w trakcie oględzin. Jednocześnie, wskazać należy, że niezależnie od argumentów podnoszonych przez podatniczkę, także w piśmie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w P. z 19 września 2011 r. skierowanego do Burmistrza S. wskazano, że przedsiębiorca nie prowadzi wydobycia kopaliny na gruncie podatniczki prawdopodobnie od 2008 r. W świetle powyższego stwierdzić należy, jak podnosi się w skardze, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wadliwy i nie doprowadziło do uzyskania wiadomości kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy. A nadto, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera sprzeczności, które pozwalają przyjąć, że nie spełnia ono wymogów z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. W tym miejscu wskazać także należy, że sprzeczność zawiera także samo rozstrzygnięcie organu, gdzie wskazuje się, że Burmistrz S. ustalił decyzją z [...] r. wysokość zobowiązania podatkowego w łącznym zobowiązaniu pieniężnym na [...] zł, z jego uzasadnieniem, gdzie podano, że ww. decyzją łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym i podatku od nieruchomości wynosi [...] zł. Z tego też względu Sąd, orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że organ odpuścił się w niniejszej sprawie naruszenia zarówno art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, jak i przepisów art. 120, art. 121, art. 122, art. 180, art. 187, art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy podatkowe na wyjaśniły bowiem w sposób wystarczający na jakiej podstawie stoją na stanowisku, że sporne grunty powinny być opodatkowane najwyższą stawką podatkową. W konsekwencji, Sąd uznał za trafne zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia w przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także poprzez z uwagi na brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji w zakresie opodatkowania gruntów należących do Podatniczki. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustali, mając na względzie powyższe rozważania, w sposób prawidłowy stan faktyczny, przy uwzględnieniu materiału dowodowego. W razie potrzeby uzupełni postępowanie dowodowe w zakresie okoliczności przemawiających za tym, że sporne grunty są faktycznie zajęte na prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto, Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniesie się do zarzutów skargi, w powiązaniu z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, w tym także rozwiązaniem umowy dzierżawy z 23 lipca 2007 r., i ew. wyjaśni w sposób wyczerpujący z jakich przyczyn grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne powinny zostać uznane za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego będzie możliwa właściwa subsumcja przepisów prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie, a których zastosowanie na obecnym etapie ustaleń budzi wątpliwości. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. jak w pkt I wyroku. Przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi Skarżącej ustanowionemu z urzędu w kwocie [...] zł, powiększonej o należy podatek od towarów i usług, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 18 ust.1 pkt 1 lit. c w związku z § 19 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).