I SA/Sz 708/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA - Kazimierz Maczewski po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 8 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione i odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie R. P. zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone w postępowaniu egzekucyjnym i odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Uzasadniając wniosek, skarżąca wskazała, że wstrzymanie wykonania postanowienia do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd jest uzasadnione wobec rażącego naruszenia prawa, którego dopuścił się organ w zakresie gromadzenia materiałów i dowodów oraz zgłoszonych w tej kwestii przez stronę żądań. R. P. podniosła także, iż uznanie przez organ, że nie zachodziła potrzeba wypowiedzenia się przez Prezydenta Miasta jako wierzyciela w związku ze zgłoszonymi przez stronę zarzutami z uwagi na to, że organ nie jest zobowiązany do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i gromadzenia dowodów, skutkowała pozbawieniem strony możliwości obrony swoich racji. Wyżej wymieniona wskazała ponadto, że ze względu na pozostałe zarzuty (m. in. brak rozpoznania istoty sprawy) wykonanie zaskarżonego postanowienia przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd prowadzić będzie do utraty zaufania wobec organów administracji publicznej. Strona wyjaśniła również, iż w przypadku bezpodstawnego wyegzekwowania należności objętej tytułem egzekucyjnym zostanie pozbawiona na długi czas znacznych środków pieniężnych. Natomiast, w razie uwzględnienia skargi przez Sąd, odzyskanie od organu niesłusznie pobranej kwoty pieniężnej będzie trudne i długotrwałe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przesłanki, jakimi powinien kierować się sąd przy rozstrzyganiu wniosku o wstrzymanie wykonania, zostały w sposób wyczerpujący określone w art. 61 § 3 ww. ustawy, a mianowicie: po przekazaniu sądowi skargi, sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym w doktrynie podkreśla się, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie w sposób dobrowolny lub w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2008, s. 186). Wniosek skarżącej nie może być rozpoznany przez Sąd, bowiem złożony został w postępowaniu sądowoadministracyjnym, którego przedmiotem jest ocena legalności postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanego wskutek wniesionego zażalenia na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] na mocy którego podtrzymano zasadność egzekucji prowadzonej do zobowiązanej w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z [...]. Wskazać należy, że Sąd nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Kognicja wojewódzkich sądów administracyjnych określona została w art. 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z treści tych przepisów wynika, iż wstrzymanie prowadzenia egzekucji wykracza poza właściwość sądów administracyjnych, w związku z czym Sąd nie jest uprawniony wstrzymać prowadzoną egzekucję, o której mowa we wniosku skarżącej. Na marginesie dodać należy, że wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.). Stosowny wniosek podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 powołanej ustawy. Reasumując, wskazać należy, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie w przedmiocie oddalenia zarzutów zobowiązanej na prowadzone postępowanie egzekucyjnych. Postanowienie to zawiera jedynie negatywną ocenę zarzutów zgłoszonych w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Organ na mocy tego orzeczenia nie nałożył na zobowiązaną nowych obowiązków, ani nie zmienił wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, wobec czego nie nałożył na stronę żadnych obowiązków, ani nie ograniczył jej praw – a tylko w takiej sytuacji orzeczenie podlegałoby wykonaniu, a wobec tego dopuszczalny byłby wniosek o wstrzymanie wykonania tego postanowienia. Na marginesie wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia nie wszczyna odrębnego postępowania w sprawie i rozpatrywany jest jako kwestia incydentalna. A zatem nie można takiego wniosku odrzucić, jedynie w przypadku ewentualnego nie uzupełnienia braków formalnych, pozostawia się go bez rozpoznania. Jeżeli wniosek spełnia wszelkie wymogi formalne podlega merytorycznemu rozpoznaniu przez Sąd (vide: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Zakamycze 2005, str. 168). Z tych względów należało, na podstawie art. 63 § 3 i § 5 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzec jak w sentencji.